Het is vandaag precies 150 jaar geleden dat de Engelse schrijver John Galsworthy werd geboren. Wij kennen hem vooral van The Forsyte Saga.

Galsworthy werd opgeleid in Oxford. Vanaf 1890 kon hij als advocaat aan de slag, maar hij verkoos zich te wijden aan de literatuur. Zijn vroegste roman, Jocelyn, verscheen in 1898, maar pas met The Island Pharisees (1904) en The Man of Property (1906) kwam hij echt in de belangstelling. Dat laatste boek was meteen de start van een nieuwe reeks, bekend als The Forsyte Saga, waarvoor Galsworthy nu voornamelijk herinnerd wordt. Nadien volgden The Country House (1907), Fraternity (1908); The Patrician (1910); The Dark Flower (1913); The Freelands (1915); Saint’s Progress (1919); In Chancery (1920) and To Let (1921).
Daarnaast schreef hij ook essays en korte verhalen. Ondertussen verwierf hij ook een aanzienlijke reputatie als schrijver van realistisch drama met een sterk emotionele lading door toneelstukken als The Silver Box (1906), Joy (1907), Strife (1909) en Justice (1910). Tot zijn latere stukken behoren onder meer The Pigeon (1912), The Eldest Son (1912); The Fugitive (1913) en The Skin Game (1920). Dat ik nog niks van de man heb gelezen, is natuurlijk volledig mijn eigen schuld (*), maar dat al die jaren dat ik theater heb gerecenseerd, geen enkel gezelschap het in zijn hoofd heeft gehaald om iets van hem te programmeren zegt toch ook veel…
De laatste zeven jaar van zijn leven woonde John Galsworthy in Sussex. In 1932 won hij de Nobelprijs voor Literatuur. Nog geen jaar later stierf hij (**) aan een hersentumor. Na zijn dood zorgde de succesvolle adaptatie uit 1967 van The Forsyte Saga ervoor dat zijn werk opnieuw in de belangstelling kwam. In de serie zit de reeds eerder genoemde roman The Man of Property (1906), gevolgd door Indian Summer of a Forsyte (1918, met vijf verhalen), In Chancery (1920), Awakening (1920), en To Let (1921). Galsworthy is ook een van de oprichters en de eerste voorzitter van International PEN, een internationale organisatie die zich inzet voor de vrijheid van meningsuiting. (Wikipedia)

(*) Daar ga ik hic et nunc wel iets aan doen en met name natuurlijk met “The Forsyte Saga”. Ik heb overigens de televisiebewerking niet gezien.
(**) Dus dat was nipt, want Nobelprijzen worden enkel uitgereikt aan mensen die nog in leven zijn. Volgens een urban legend heeft Louis Paul Boon op die manier in 1979 de Nobelprijs gemist.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s