Het zijn weer Patersholfeesten. Tien jaar geleden, tijdens de Patersholfeesten 2007 traden Miek & Roel nog eens op en dat wil ik nu even in herinnering brengen.

Ik was benieuwd met wie ze deze keer op het podium zouden staan. Dat bleken een gitarist, een accordeonist en een violist (tevens mede-organisator, vandaar allicht) te zijn. Genoeg variatie om voor een rijk klankpalet garant te staan dus, maar wat er ontbrak was een ritmesectie (bas, drums) om het geheel bij elkaar te houden. Nu waaierde dat soms wat doelloos uit over het pleintje, toegegeven, ongetwijfeld mede wegens de slechte klank en slechte klankbalans. Elders op deze blog (met name onder Norbert Detaeye) zing ik de lof van de Patersholfeesten omwille van hun kleinschaligheid en amateurisme in de positieve zin (Roel begroette me vanop het podium, dat zie ik op Rock Werchter nog niet zo gauw gebeuren), maar dit soort zaken moet men er dan bij nemen natuurlijk.

De muziek van Miek & Roel vrààgt misschien op het eerste gezicht niet om een ritmesectie, in die zin dat ik ze moeilijk zie staan “punken en jiven” (al kan Roel nog altijd een goede rocksong uit zijn mouw schudden als hij wil, zie de elpee van Roland met zijn Bluesworkshop b.v.), maar toch mag het ook op dat vlak “wat meer” zijn. Toen Roel na de openingssong (hun versie van “The last thing on my mind”) reeds zei dat ze niet allemaal meezingers en ambiancenummers zouden brengen, viel ik wel bijna achterover. “The last thing on my mind” een meezinger??? Ambiance???

En nochtans, het kàn. Merkwaardig genoeg (en eigenlijk een beetje pijnlijk) tijdens de enige echte cover die ze brachten (“Adem mijn adem” van Peter Schaap) ging er als het ware een zucht van verlichting door het pleintje. Jammer genoeg werd die dan onmiddellijk daarop door de regen gesmoord en ging de finale van het optreden de mist in om het met een weerkundig onjuiste term te zeggen.

Het meest opmerkelijke nummer was ongetwijfeld het slotnummer voor de pauze, “De grote revolutie”. De Patersholfeesten recruteren van oudsher reeds uit de oudstrijders uit de Sixties (het Pand is nog de inzet geweest van verhitte gevechten) en dat was ook in 2007, wanneer “oud” reeds in twee betekenissen kon worden opgevat, nog steeds het geval (bij de aanwezigen was ook Jef Turf b.v.) en misschien mede dààrdoor kreeg ik het tijdens dit nummer nogal zwaar te pakken. Want het refrein van het nummer is wel “We maken revolutie”, maar de teneur is eigenlijk: “We maken toch maar géén revolutie, want we kijken liever naar Feyenoord-Standard”. En zo is het ook gegaan, natuurlijk. Voor de individuen wellicht des te beter (want wie wou er nu écht revolutie maken? we waren allen immers minstens evenzeer pacifistisch als revolutionair!), maar voor de maatschappij zal het altijd een vraagteken blijven natuurlijk…

Misschien is het juist dààrom dat men in 2007 nog “vijftig jaar Miek en Roel” kon vieren met een nieuwe cd (“De Titanic achterna”). Al is het tegelijk ook wel een beetje vreemd want omdat we het over die oude nummers hadden gehad, vroeg ik tot slot aan Roel: “En wiens schuld is het nu eigenlijk, die van jou of die van Miek?” (uit “Jij en ik”). Waarop hij lachend besloot: “Dat we ermee doorgaan? Dat zal wel de schuld van allebei zijn, zeker?”

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s