In de veronderstelling dat het niet “van vóór uwen tijd” is, zou de naam Pierre-Alain Volondat u toch nog iets moeten zeggen. Precies, het was dat nare mannetje dat in 1983 de Elisabethwedstrijd voor piano heeft gewonnen. Volondat gedroeg zich ook al excentriek tijdens de wedstrijd zelf en meed alle contact met de andere deelnemers. Vooral Serge Edelmann stak daarom graag de draak met hem. Op een dag dat Volondat er genoeg van had, ging hij er naartoe en verklaarde: “Moi, je gagnerai cette compétition tandis que vous ne serez que sixième.” En zo geschiedde. (Bron: Sonia Cantré op Klara, 14/5/2010)

Maar goed, toen hij had gewonnen was hij met zijn dromerige blik niet van het podium weg te krijgen en blééf hij maar buigen. Ik zat toen niet in de zaal, maar ik heb Volondat toch ooit eens in levende lijve ontmoet, eveneens in Brussel. Echter niet in het Paleis voor Schone Kunsten, maar in het poppentheater van Toone, waar hij “De Drie Musketiers” aan de piano begeleidde. Ongelooflijk, nietwaar? Zo’n virtuoos en dan “zo diep gezonken”. Het eigenaardige was: ik had helemaal dat gevoel niet en ik dacht Volondat zelf (die ik niet heb gesproken) ook niet. Hij was nu integendeel veel menselijker. Hij woonde in die tijd in een afgelegen dorp in Frankrijk en hield zich daar vooral bezig met componeren. Maar dat de klad zat in het virtuozendom, dat was wel duidelijk natuurlijk. Nog altijd trouwens, als ik mag uitgaan van het korte interview dat Sander Van den Broecke van hem heeft afgenomen: “In ons wereldje is het gebruikelijk om te zeggen dat je het druk hebt, maar ik heb het helemààl niet druk. En geloof me: ik ben lang niet de enige. Het is crisis in onze wereld, ik speel amper nog tien concerten per jaar.” (Humo 13/5/2008) Binnenkort allen naar Toone! Misschien zit hij er weer opnieuw aan de piano.
De laatste keer dat ikzelf Volondat nog eens heb gezien, was tijdens het concert t.g.v. 50 jaar Vlaamse televisie. Zijn optreden zelf heb ik gemist, maar ik zag hem op de slotbeelden een beetje onhandig huppelen op “En dans” van Clouseau. Dàt vond ik veel pijnlijker dan zijn optreden bij Toone. Als klassieke musici en popmuzikanten samen iets doen, is het altijd op het niveau van deze laatsten. Je kunt immers moeilijk aan Koen en Kris Wauters vragen of ze even het dubbelconcerto voor viool en cello van Johannes Brahms zouden willen vertolken. En dan staat zo’n man als Volondat daar een beetje onnozel te wezen, terwijl het in principe eigenlijk omgekeerd is (neem me niet kwalijk, jongens, eigenlijk bedoel ik het zo niet, dat weten jullie ook wel, tenslotte ben ik nog altijd een grote fan van Status-Quo, maar soms is het toch nodig de zaken even in het juiste perspectief te plaatsen).
Deze Franse pianist, geboren in Vouzon (Loire et Cher), werd dus winnaar van de Elisabethwedstrijd 1983. In de finale speelde hij het tweede pianoconcerto van Liszt. Robert Groslot stipte aan dat wanneer hij diezelfde opname later eens terughoorde (zonder te weten wie er speelde) dat hij dat helemaal zo goed niet meer vond. M.a.w. men luistert tijdens de wedstrijd met andere oren.
Volondat heeft daarna zijn studies aan het prestigieuze Conservatoire de Paris afgezworen en is van vooraf aan herbegonnen bij Vera Moore, die zich op een ietwat mystieke wijze op Clara Schumann beroept. Pierre-Alain Volondat is hierin volledig meegemarcheerd in die zin dat hij nu als een kluizenaar leeft op het Franse platteland, waar hij tuiniert en leeft van de opbrengst van zijn eigen oogst. Hij bakt zelfs zijn eigen brood. Het moest er bijgevolg ook van komen dat hij zijn eigen muziek is beginnen schrijven. Zo moet ondertussen zijn “Segments” al gecreëerd zijn. Maar van al deze metafysische bedenkingen is eigenlijk weinig te merken op de CD gewijd aan Gabriel Fauré die door Naxos als CD van de maand werd uitgeroepen (en die terloops gezegd in de Antwerpse Singel werd opgenomen). Volondats versie van diens dertien Barcarolles en van de Ballade op.19 is immers puur speelplezier. Maar misschien is het dat juist wat Volondat met al zijn rare kuren eigenlijk beoogt: zich concentreren op het plezier van het spel en van het spelen. En wie zijn wij om hem dat plezier te ontzeggen? Minder tevreden zijn we over het begeleidend boekje dat weliswaar een Nederlandse tekst bevat, wat uiteraard lovenswaardig is, maar de kwantiteit en de “kwaliteit” van de fouten die erin staan, zijn eigenlijk een vorm van misprijzen voor onze taal. (Gabriël Fauré, Barcarolles/Ballade, Pierre-Alain Volondat, Naxos 8.553634)
Maar goed, misschien komt dit alles wel aan bod in de tweedelige documentaire van Dimitri Van Zeebroeck, waarvan het eerste deel vanavond om kwart voor twaalf op Canvas te zien is. Ikzelf grijp het aan om wat bedenkingen over de Elisabethwedstrijd (het wereldkampioenschap voor virtuozen, zeg maar) aan te koppelen, want ergens is Volondat het symbool waarvoor deze wedstrijd staat. (En nu moet ik me weer verontschuldigen bij mijn dierbare vriend Michel-Etienne Vanneste die zo’n voortreffelijk werk verricht aan het hoofd van deze wedstrijd, maar hij zal mijn opmerkingen inderdaad wel “in het juiste perspectief” kunnen plaatsen.)

4 gedachtes over “Pierre-Alain Volondat wordt 55…

  1. Ik ben reeds een hele tijd op zoek naar de beeldopname van het Elisabeth concours van 1983 met Pierre Volondat met het 1e pianoconcert van Tsjaikovski. Misschien via deze reactie kan iemand mij hieraan helpen. Al heel veel geprobeerd (ook VRT) maar tot nu toe niets.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s