Het is vandaag 55 jaar geleden dat de Spaanse actrice en zangeres Raquel Meller is gestorven, nadat ze een maand eerder een hartaanval had gehad en heel die tijd in coma had gelegen. Haar begrafenis in Barcelona werd door zowat honderd duizend mensen bijgewoond.

Hoe ben ik in godsnaam bij Raquel Meller terecht gekomen? Wel, net zoals Salieri eerder zichzelf had beschuldigd bij de dood van Mozart, zo beschuldigde zij zichzelf dat ze uit minnenijd Mata Hari voor het vuurpeloton had gebracht. Zelfs haar grote fan Johan Daisne, die haar als elfjarige jongen aan het werk had gezien bij opnames in het Gentse Gravensteen voor “Les opprimés”, kon dit echter niet geloven. Volgens Wikipedia werd het gerucht gelanceerd door the Spanish senator Emilio Junoy. He claimed that Meller betrayed Mata Hari to the French police in an apparent fit of jealousy over her husband Gómez Carrillo, who had penned a biography of Mata Hari. Gomez Carrillo, however, denied the rumor, pointing out that Mata Hari was executed in 1917, two years before he married Meller.
Francisca Marqués Lopez zoals dit naaistertje van toneelkledij heette, dat zichzelf een weg naar het podium had gezongen, was vooral bekend als “La violetera”, naar het lied van José Padilla dat ze in de film “Violettes impériales” vertolkte. Ook al was dit eigenlijk een stomme film, toch werd dit lied een wereldhit. Het werd tevens ook de titel van de film die later over haar leven werd gedraaid met Sarita Montiel in de hoofdrol. On her 1926 visit to Los Angeles, Meller attracted the attention of Charlie Chaplin, who tried to secure her to costar with him. Though he was unsuccessful, Chaplin did incorporate the melody of the song “La Violetera” as a major theme in his 1931 film City Lights.
In 1932 Meller shot a second version of Violettes impériales for the talkies, and in 1936 began shooting Lola Triana, whose production was interrupted by the Spanish Civil War. In the 1930s Meller lived in France. She was friends with Maurice Chevalier and Sarah Bernhardt, who described Meller as the “greatest actress in Europe — after myself.” In 1937 Meller traveled to Argentina where she remained until 1939. After the Civil War she moved to Barcelona and again achieved popularity with the play of José Padilla’s Violetera, and there remarried to French businessman Edmond Saiac.
Though Meller rose to fame singing bawdy cuplés, Meller was known to be prudish. Feyder later recalled how Meller’s attitude led to problems while filming: “One morning, in the famous stone bullring of Ronda, pearl of Andalusia, we argued over a kiss she thought inappropriate just when we were about to shoot. Maybe because I felt for the 600 walk-ons waiting under a leaden sun, or maybe it was the sun’s effect on me, unusually for me I raised my voice. She raised her arms to the sky, her bracelets tinkling, and cried out: ‘I don’t give a fig about this Mr.Mérimée; anyway, where does he live, this Mérimée? I’ll phone him!'”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s