Dertig jaar geleden eindigde de Ronde van Frankrijk op de Champs Elysées te Parijs met een dagoverwinning van de Amerikaan Jeff Pierce, maar vooral met de totaalzege van de Ier Stephen Roche die dat jaar ook reeds de Giro d’ltalia op zijn naam had geschreven en daardoor in het Pantheon der Groten (naast Coppi, Anquetil, Merckx en Hinault) wordt opgenomen.

Toch wordt Roche niet echt als dusdanig beschouwd, zoals de onlangs overleden Mark Stassijns in een nogal agressief interview met de Tourwinnaar stelde. Hij baseerde zich daarvoor vooral op uitspraken van Eddy Merckx die inderdaad in De Rode Vaan in de eerste plaats gewezen had op het ontbreken van een dominerende figuur, maar daarnaast toch diezelfde Roche als voornaamste kanshebber had aangewezen (weken eerder met de juiste kijk! zoals onze slogan toen luidde).
Dat hij daarbij ook nog stelde dat het « nu of nooit» was voor Criquielion, was wellicht eerder een wanhoopspoging om toch nog interesse te wekken bij het grote publiek, dat nu eenmaal ofwel een vedette ofwel een landgenoot nodig heeft om zich aan op te trekken. Het zal dus « nooit » worden voor Claudy en dat geldt ook voor overroepen figuren als Luc Roosen, Eric Van Lancker of Johan Capiot. Typisch is dat de beste Belg uiteindelijk een « waterdrager » was, namelijk Eddy Schepers, zij het dat hij eerder het predicaat « meesterknecht » (van Roche nota bene) verdient.
Dat maakt de belasting voor Edwig van Hooydonck alleen maar groter. En misschien verliezen de Belgische reporters er dan nog meer het hoofd bij, al is het toch een Fransman, namelijk Robert Chapatte, die van ons de Guust Flater-trofee voor deze Tour krijgt. Aan trofeeën overigens geen gebrek op de Champs Elysées, waar niet enkel de renners, maar zelfs de gehaaide reclameventjes zich van het podium lieten drummen door publiciteitsgeile politici. Zelfs onze lieveling, het mannetje in de reusachtige leeuw die de sponsor van de gele trui symboliseert, viel bijna van het podium toen hij even dag-met-het-handje wou wuiven. Wat een mens allemaal niet lijden moet « for a few dollars more »!
Dat hadden de Amerikanen van de Seven-Eleven-ploeg er alvast niet voor over, als we de gewaagde commentaren van onze twee Marken over hun vrijetijdsbesteding tijdens de rustdag mogen geloven. Hier gingen ze juist niet « over de schreve », net als radioreporter Jan Wauters die soms toch wel heel erg lyrisch te keer ging.
Anderzijds moeten we zeggen dat we dit jaar de radio opnieuw als medium hebben ontdekt voor wat de Tour betreft. Radioreportages spreken meer tot de verbeelding, zijn dus spannender en als de verslaggever zich vergist, merkt men het niet (zoals vriend Stassijns wellicht zal verzuchten). In de studio te Brussel ging Carl Huybrechts echter wel zijn boekje te buiten met het bagatelliseren van deze toch wel slopende en (voor echte sportliefhebbers) boeiende Tour. Onze ereprijs gaat dan ook naar Eddy Groenwals die in Sportweekend voor een gevatte en tegelijk geestige samenvatting zorgde.

Referentie
Ronny De Schepper, Dag met het handje, De Rode Vaan nr.31 van 1987

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s