Vandaag is het al vijftien jaar geleden dat de legendarische acteur Luc Philips is overleden. Het merkwaardige aan Philips is dat hij tegelijk geliefd was bij een groot publiek (vooral door zijn priesterrollen in populaire televisieseries) en dat hij vooral op middelbare leeftijd een belangrijke rol heeft gespeeld bij het introduceren van nieuwe theaterrichtingen, vooral dan van het absurde theater, maar op latere leeftijd introduceerde hij ook Thomas Bernhard.

Luc Philips speelde al meteen in de eerste Vlaamse film die na de oorlog werd gedraaid (1945). Dat was “Baas Gansendonck”, geschreven, geregisseerd en geproduceerd door Gaston Ariën (1907-1988), de stichter van de Philharmonie van Antwerpen en het Internationaal Theaterfestival van Antwerpen, die tijdens de oorlog in de filmbusiness actief was als productieleider bij het dubben van Duitse films. Robert Marcel (pseudoniem voor Robert Houtmans, 1900-1987) speelde het legendarische personage dat werd gecreëerd door Hendrik Conscience en Luc Philips was zijn knecht Kobe. Het was echter een commerciële flop en Ariëns keerde terug naar zijn andere activiteiten.
Daarnaast heeft Luc Philips uiteraard een rijkgevulde acteurscarrière in het theater uitgebouwd. In 1952 was er een beroemde KNS-versie van “De dood van een handelsreiziger” met Gaston Vandermeulen in de hoofdrol. Een jaar later ging de KNS daarmee trouwens op tournee door Zuid-Afrika. Aan Luc Philips wordt echter een visum geweigerd omdat hij communist zou zijn. Philips in De Morgen van 20/11/1998: “Ik ben nooit lid van die partij geweest. Ik heb er wel sympathie voor gehad, zeker kort voor de oorlog. Weet je, in België weten ze van de kleine man alles. Toen ik bij het leger ging, wisten ze welke gezindheid ik had. Ik was links, en dat is niet veranderd. Ik wil geen verraad plegen tegenover mezelf, ik blijf die overtuiging toegedaan. Het is ook de rode draad door mijn carrière: de kleine man die aspiraties heeft in het leven en graag vooruitkomt, maar gemanipuleerd wordt en een slachtoffer is.
In 1956 staken een geestdriftige groep jongelui, afgestudeerden aan het plaatselijke conservatorium, de hoofden bij elkaar en besloten onder impuls van hun leraar Luc Philips een eigen gezelschap op te richten. Het Mechels Miniatuur Theater werd geboren. Jan Reussens werd de eerste directeur. Op 1 december 1956 brachten zij hun eerste voorstelling van « De verdwaalde plant » van Piet Sterckx in hun zelf ingericht zaaltje « Huize Hemelrijk » met slechts 50 stoelen. Het semi-professionele groepje groeide snel aan met jonge theatermensen die hun toneellessen in praktijk wilden omzetten of die het MMT als springplank wilden gebruiken naar een verdere carrière. Reeds na enkele jaren moest men zo de diensten missen van verscheidene goede elementen waaronder Jan Reussens en Luc Philips.
Hij speelde ook mee in De filosoof van ’t Sashuis (België, 1963), een film van Maurice Balfoort naar de gelijknamige roman van Maurits Sabbe uit 1907. Hij speelde een uitzonderlijke King Lear bij de KNS in 1967, in een regie van Walter Tillemans, die zowat zijn “lijfregisseur” zou worden. Zijn bekendste televisierol was die van pastoor Munte in het Vlaamse televisiefeuilleton Wij, Heren van Zichem (1969). In april 1974 werd “Juno and the Paycock” (1924) van Sean O’Casey gespeeld door de KNS in een vertaling van Jan Christiaens en een regie van Walter Tillemans. “In de Antwerpse regie van Walter Tillemans zijn er zowel hoogte- als dieptepunten. (…) De vertaling van Jan Christiaens is gewoon speelbaar, maar zonder de poëtische warmte van het origineel. (…) In de slottaferelen kapseist Marilou Mermans, die tot dan toe uitstekend Mary Boyle heeft voorgebrcht, in het melodramatische; de eindscène met de dronken vader (Luc Philips) en Joxer (Marc Janssen) is nauwelijks het orgelpunt van de fatale ondergang.” (De Standaard)
In 1985 bracht Luc Philips in het theater de monoloog “De tuinman van de koning” van Walter Van den Broeck.
Eind jaren 80 speelde hij de opa in de vtmsitcom Bompa. In de film Max, speelde hij Gaspard De Keukeleire, de vader van Max gespeeld door Jacques Vermeire.
Hij overleed aan de gevolgen van een bronchitis.
In 2005 eindigde hij op nr. 326 in de Vlaamse versie van De Grootste Belg.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s