Het is vandaag honderd jaar geleden dat de Franse wielrenner Octave Lapize als oorlogsvrijwilliger omkwam in een luchtgevecht.

Octave Lapize was profwielrenner van 1909 tot 1914. Als amateur, met name in 1907, was hij ook de “uitvinder” van het moderne veldrijden. Gewoon op een fiets door het veld rijden bestond al, maar Lapize komt op het idee om de fiets op de schouder te nemen, als er echt niet meer kan gereden worden. Op die manier won hij het kampioenschap van Frankrijk en werd de discipline wat meer gewaardeerd.
Vanwege zijn haardos had hij de bijnaam “de krullenbol” (le frisé). Zijn grootste succes behaalde hij in 1910, toen hij niet alleen vier ritten in de Ronde van Frankrijk won, maar ook eerste werd in de eindklassering. Bij de Olympische Spelen van 1908 won de dove Lapize een bronzen medaille bij de 100 km wielrennen op de baan. Hij werd drie keer Frans kampioen op de weg, won drie keer Parijs-Roubaix (1909, 1910 en 1911) en drie keer Parijs-Brussel.
Hij was zo dominant dat zijn tijd wel eens ‘les années Lapize’ wordt genoemd. Vele generaties wielrenners gebruikten voetriempjes met zijn naam. Café Lapize te Villiers sur Marne, de Côte Lapize en het sportstadion Lapize blijven zijn naam eren.
Hij beklom de bergen als een adelaar. In 1910 trok de Tour voor het eerst de Pyreneeën in. Er stonden twee Pyreneeënritten op het programma. De eerste naar Luchon over de Col de Portet-d’Aspet werd gewonnen door Octave Lapize. De tweede, van Luchon naar Bayonne met onder meer de beklimmingen van de Peyresourde, de Aspin, de Tourmalet en de Aubisque, werd gewonnen door, opnieuw, Lapize. De renners waren echter niet te spreken over deze nieuwe beproevingen. Ze scholden Desgrange uit voor moordenaar. Hoewel er uiteindelijk geen renners tijdens de Pyreneeënritten werden opgegeten door beren, zoals men had gevreesd, valt er toch een dode. De totaal onbekende Adolphe Hélière krijgt, tijdens een zwempartijtje in zee op de rustdag in Nice, een hartaanval en verdrinkt.
“Hij was een veelzijdig en ongenaakbaar kampioen, die won omdat hij de sterkste en de slimste was. Zij die Lapize van wieltjeszuigerij beschuldigden, begrepen niet dat zijn doen en laten taktisch was,” zo schrijft Wilfried Journée op de Wielersite, maar René van den Berghe zal daar wel anders over hebben gedacht. In 1912 werden er immers twee zesdaagsen georganiseerd in Brussel en de tweede daarvan zou de geschiedenis ingaan. Voor de eindzege kwamen namelijk nog twee koppels in aanmerking: de Fransen Comès en Petit-Breton en nog een Fransman, Octave Lapize, gekoppeld aan de Belg René van den Berghe. Lapize had het met zijn landgenoten echter op een akkoordje gegooid. Toen van den Berghe merkte dat hij bij de aflossingen niet doorging, weigerde hij nog door Lapize te worden afgelost en ging op zijn eentje de strijd aan tegen het tweetal. En hij won nog ook!
Tijdens de Eerste Wereldoorlog meldde Lapize zich als vrijwilliger bij het leger en werd hij ingedeeld bij de infanterie. Omdat hij zich meer aangetrokken voelde tot het avontuurlijke vliegen en uit bewondering voor de Franse vliegenier en oorlogsheld Georges Guynemer, meldde hij zich bij luchtmacht. Bij een routinevlucht op 14 juli 1917 werd hij plotseling overvallen door vier Duitse machines en werd hij nabij Flirey, Meurthe-et-Moselle neergeschoten. Hij raakte hierbij zwaargewond en overleed aan zijn verwondingen in het ziekenhuis van Toul. Hij werd begraven op het militaire kerkhof aldaar, maar in november 1917 werd hij, op verzoek van zijn familie, herbegraven in Villiers-sur-Marne. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s