Ik kan natuurlijk niet anders dan ook even stil te staan bij de dood van Tom Simpson, vandaag precies vijftig jaar geleden, al schreef ik een paar dagen geleden nog dat ik liever aan hem terugdenk in gelukkiger omstandigheden. Op bovenstaande foto hurken mijn vader en ikzelf bij de “provisoire” herdenkingsplaat die nog in 1967 zelf op de Mont Ventoux werd aangebracht.

Eén van de zwarte bladzijden uit de Engelse wielergeschiedenis is 13 juli 1967, de dag van de dood van Tom Simpson. Er wordt immers vaak beweerd dat, indien hij niet tot de “marginale” Engelse ploeg had behoord in die fatale Tour van 1967, hij nog zou hebben geleefd. Nochtans had Tom dat jaar great expectations:
74 Tom Simpson

Het zou dus “jamais” worden… Ikzelf herinner me nog heel goed dat ik op 13 juli 1967 zelf “rond den blok” aan het koersen was toen mijn moeder in de deuropening stond en ons toeriep dat Simpson gestorven was. Zoals gezegd: ik herinner me dit nog levendig, maar tegelijk kan ik onmogelijk zelf aan het fietsen geweest zijn als de Tour werd uitgezonden. Zou Simpson dus pas later op de namiddag (avond?) dood verklaard zijn?
Alleszins, op dat moment waren Erik Westerlinck en ik met de prentjes een Ronde van Frankrijk aan het spelen (*) en Simpson stond toevallig aan de leiding. We hebben die Ronde niet verder uitgespeeld en als ik me goed herinner, is dat ook de laatste koers die we samen hebben gespeeld…
Bijna veertig jaar na zijn dood, kreeg de Tour in de Britse kranten nog altijd maar een klein plaatsje tussen andere “marginale” sporten als polo en bowling (**). En dan enkel nog maar in de kwaliteitskranten, want dat zijn eigenaardig genoeg de enigen die reporters naar het gebeuren hebben afgevaardigd. Dat alles volgens Roger Simons op Radio 1 en al was hij zo eerlijk om toe te geven dat hij zelf niet eens wist wie Tom Simpson was, toch vind ik dit voor een journalist een regelrechte schande. Het is zoals op dat schrijverscongres in de buurt van de Mont Ventoux, waar Monika Van Paemel zich liet ontvallen “dat Tom Simpson hier gestorven was”. Consternatie alom. “Iemand vroeg wat die had geschreven. Toen ik zei dat het om een wielrenner ging, had je ze moeten zien kijken.”
Toch is Tom Simpson niet alleen aan de berg doodgegaan, ook – en misschien vooral – aan de doping. En daarbij wijst schrijfster Van Paemel met beschuldigende vinger in de richting van haar over sport schrijvende confraters: “De pers zit ook te dicht bij de spuit en dat vind ik spijtig. De inspanning, het lijden, de pijn: het wordt vaak naar de achtergrond geschoven. Ik denk dat ze in het wielermilieu – en in andere sporttakken – de fout maken altijd sneller te willen gaan. Snelheid is een element in de meeste sporten, maar spanning is veel belangrijker.” (GVA, 13/4/2000)
Overigens was Tom Simpson niet de eerste dode in de Tour: reeds in 1905 nam Adolphe Helière tijdens de rustdag in Nice een duik in de zee. Hij hield er een hartaanval aan over en stierf in het hotel. En dan was er in 1935 de Spanjaard Francesco Cepeda die tijdens de afdaling van de Galibier ten val kwam en drie dagen later overleed aan zijn verwondingen. Precies hetzelfde overkwam de 24-jarige Fabio Casartelli, Olympisch Kampioen van Barcelona 1992, die op 18 juli 1995 in de afdaling van de Portet d’Aspet ten val kwam en na overbrenging naar het ziekenhuis overleed. Veel minder aandacht is er gegaan naar zijn landgenoot Carlo Tonon, die in 1984 op de valreep werd opgeroepen voor de Tour om in de Carrera-ploeg Guido Bontempi te vervangen. In de 19de rit botste hij bij de afdaling van de Joux-Plane tegen een wielertoerist. Hij geraakte in een coma, waaruit hij pas lang na afloop van de Tour ontwaakte. Hij werd blijkbaar nooit meer de oude (hij heeft alleszins nooit meer aan competitie gedaan) en maakte in 1966 op 41-jarige leeftijd een einde aan zijn lijden.

Ronny De Schepper

(*) Jean Milesi had een saaie overgangsrit gewonnen. Jazeker, wij speelden zelfs de saaie ritten na. Misschien waren we het daarom beu en zijn toen zelf gaan fietsen en hebben we de tijd uit het oog verloren? Dat zou ook een mogelijke verklaring zijn natuurlijk.
(**) Enkele jaren later zou dit met Bradley Wiggins en Chris Froome uiteraard TOTAAL veranderen…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s