Ik ben op dit moment de thriller “Zes Vier” aan het lezen van de Japanse schrijver Hideo Yokoyama (foto op keerzijde van het boek). Het is een kanjer van meer dan zeshonderd pagina’s en oorspronkelijk dacht ik te wachten tot hij uit was vooraleer iets te schrijven. Maar ik zit nu op de helft en het intrigeert me zozeer dat ik niet langer kon wachten om een en ander op te zoeken over de schrijver.

Ik zeg wel: “over de schrijver”, want over het boek wil ik liever niets lezen. Al te vaak zitten er te veel spoilers in recensies en die wil ik dus liever vermijden. Wie er anders over denkt: er zijn tal van besprekingen van het boek te vinden en ook van de film die pas in mei is uitgekomen. (Die heb ik uiteraard ook niet gelezen.)
Over de schrijver ben ik maar heel weinig te weten gekomen. Zelfs niet zijn geboortedatum. Zijn Wikipedia-pagina stelt niet veel voor. De meest consistente tekst vond ik nog op amazon.com: “Born in 1957, Hideo Yokoyama worked for twelve years as an investigative reporter with a regional newspaper north of Tokyo, before becoming one of Japan’s most acclaimed fiction writers. His exhaustive and relentless work ethic is known to mirror the intense and obsessive behavior of his characters, and in January 2003 he was hospitalized following a heart attack brought about by working nonstop for seventy-two hours. Six Four is his sixth novel, and his first to be published in the English language.” “This text refers to an alternate Paperback edition,” staat er nog bij en, inderdaad, hij verschilt nauwelijks van wat er op mijn eigen boek staat. Alleen staan er daar nog een paar wervende tekstjes uit recensies bij en één ervan (The Sunday Express) is zo stom (en de uitgever, Xander uit Amsterdam, dus ook, al begrijp ik wel diens commerciële reflex) om er een referentie aan Haruki Murakami in te verwerken. Toegegeven, het is dankzij deze referentie dat mijn stiefdochter dit boek voor haar moeder heeft gekocht, maar Yokoyama heeft niets, maar dan ook helemaal niets met Murakami vandoen. Waar Murakami juist aantrekkelijk is door zijn fantasierijke levenswereld, blijft Yokoyama zo dicht bij de Japanse werkelijkheid, dat het je naar de keel grijpt. Tegelijk is dit ook het meest negatieve dat ik over dit boek kan zeggen, want die Japanse namen, ik raak daar maar niet wijs uit. Ik weet soms zelfs niet of het over een man of een vrouw gaat. Maar ja, je kan nu eenmaal niet verwachten dat ze allemaal Janssens en Peeters zouden heten, nietwaar?
Meer dan door het thrilleraspect werd ik uiteindelijk meer gefascineerd door de streng hiërarchische Japanse maatschappij, vooral dan binnen het politionele wereldje. Ik moet wel toegeven: de hoofdpersoon is een persverantwoordelijke en het gekonkelfoes dat ik in die functie op het kabinet van De Batselier heb meegemaakt, vind ik hier in hoge mate terug. Dat zal natuurlijk niet iedereen evenzeer aanspreken, dus daarom kijk ik er echt naar uit wat mijn vrouw ervan zal vinden (*). Maar als ik dan toch een boek zou moeten aanstippen waaraan het mij doet terugdenken, dan is het “Stupeur et tremblements” van Amélie Nothomb uit 1999.

(*) Nou, dat antwoord was duidelijk: ze heeft het boek als het ware in één ruk uitgelezen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s