Vandaag is het reeds tachtig jaar geleden dat het kwintet van gitaarvirtuoos Django Reinhardt voor het eerst optrad in de Hot Club de France.

Jango Renard, zoals hij echt heette, werd geboren in 1910 in Liberchies, nabij Charleroi, in een caravan van de Manouche-zigeunerfamilie waartoe zijn ouders (foorreizigers) behoorden. Als hij acht jaar oud is, trekt zijn familie naar de rand van Parijs. Daar ontdekt Django de jazz van Louis Armstrong en Duke Ellington en leert hij gitaar spelen. Als hij achttien is, keert hij na een swingend avondje terug naar zijn woonwagen, waar zijn artistiek vrouwtje Sophie kunstbloemen heeft gemaakt en klaargezet voor de markt. Django hoort geritsel en steekt een kaars aan om te zien of er geen muis in verzeild is geraakt. De bloemen vliegen in de fik en Django kan zich ternauwernood met zijn vrouw uit de brandende caravan redden. Zijn pink en ringvinger van zijn linkerhand staan door de hitte permanent naar binnen gericht en hij kan ze bijgevolg enkel nog gebruiken voor akkoorden op de onderste twee snaren. Voor solo’s is hij enkel op zijn wijs- en middelvinger aangewezen. Maar precies deze techniek zal van hem zo’n bijzondere gitarist maken.
In 1934 leert hij de Franse violist Stéphane Grapelli kennen, die de ideale aanvulling blijkt te zijn bij zijn typische zigeunerklank. Tijdens de oorlog was Django zo populair dat ondanks het feit dat hij een zigeuner was, hij niet alleen ongemoeid werd gelaten in het bezette Frankrijk en België, hij kreeg zelfs uitnodigingen om in Duitsland op te treden. Django vroeg daarvoor zo’n hoge gage dat het nooit is doorgegaan. Ook een manier voor een “polite refusal” natuurlijk. Anderzijds stelde hij zijn orkest samen met bijna uitsluitend zigeuners, zwarten en joden, wat de Duitse soldaten niet weerhield om met hen op de foto te staan, ondanks het feit dat zigeuners doorgaans zonder onderscheid naar de gaskamers werden gestuurd. Vele van die zigeuners beweerden nochtans Django Reinhardt te zijn om op die manier aan hun lot te proberen ontkomen. Pas na de oorlog zou Django naar Amerika trekken voor een optreden met zijn grote idool Duke Ellington. De tournee wordt drastisch ingekort, als Django op het eerste concert al te laat komt opdagen. Terug in Europa stelt hij een totaal nieuwe groep samen, maar in 1953 sterft hij al aan een beroerte na een dagje vissen in het Franse Samois-Sur-Seine.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s