Vandaag is het 195 jaar geleden dat de Engelse dichter Percy Bysshe Shelley is overleden.

Shelley was afkomstig uit een rijke aristocratische familie. In zijn eerste jaar aan de Universiteit van Oxford in 1811 schreef hij een pamflet waarin hij betoogde dat er geen afdoende bewijs bestond voor het bestaan van God (The Necessity of Atheism). Hij werd hierop van de universiteit gestuurd. De zaak veroorzaakte een breuk met zijn vader, die niet kon instemmen met de radicale inzichten van zijn zoon. Daarom ging hij er vandoor, naar Schotland, met de 16-jarige Harriet Westbrook, de dochter van een caféhouder. Hij kreeg een dochter bij haar. Eenmaal getrouwd verhuisde hij naar het Lake District om daar te schrijven, maar hij vertrok al snel naar Ierland om zich daar bezig te houden met politieke pamfletten. Hij schreef geëngageerde poëzie (in tegenstelling tot Keats, die eerder l’art pour l’art propageerde). He was influenced by “Political Justice” (1793) by William Godwin. Godwin was a rationalist, doctrine of necessity (certain things happen because other make it necessary).
Shelley liet zijn vrouw, die opnieuw zwanger was, in 1814 in de steek, en ging samen met de briljante dochter van Mary Wollstonecraft, die ook Mary heette, en haar stiefzus Claire Clairmont, via Frankrijk naar Zwitserland, met de bedoeling er een commune van vrije liefde te starten. Nadat zijn eerste vrouw, die weer zwanger was van een onbekende man, zelfmoord had gepleegd door zichzelf in wanhoop te verdrinken, he married Godwin’s daughter, Mary, who later wrote “Frankenstein“. Deze handelswijze leidde tot veel protest in Engeland. Shelley verliet het land in 1818 en keerde er nooit meer terug.
Na een periode van rusteloos rondreizen vestigden de Shelleys zich in Pisa. Hier vond hij enige rust, maar niet langdurig. Terwijl hij met een vriend aan het varen was, sloeg als gevolg van een plotselinge windvlaag hun boot om en zij verdronken. Na enkele dagen spoelden de lichamen aan op het strand. De legende verhaalt, dat wanneer men zijn lichaam veraste, zijn hoofd niet wilde branden. Shelleys as werd bijgezet op het Cimitero Acattolico in Rome. In Engeland werd opgelucht gereageerd: ‘Shelley de atheïst is dood. Nu weet hij of er een God bestaat of niet.’ Wie het iets beter met hem voor had noemde hem “an ineffectual angel beating his luminous wings in vain” (M. Arnold).
Tijdens de wanhopige en onrustige jaren in Italië schreef hij zijn beste werk. Zo bijvoorbeeld “Adonais” (1821): een elegie voor Keats + eternity through poetry.
As “The Cenci” was a play about incest, the theme made the play impossible for the stage.
“Alastor or the spirit of solitude”:
title: (1) son of Neleus, whose wife, Harpalyce, was seized from him by her incestuous father; was killed by Heracles at the siege of Pylos
(2) spirit of revenge (vendetta: members of a family have to commit fresh crimes to obtain satisfaction); a man driven to sin by an evil genius (Zeus is sometimes called Alastor, the Avenger)
allegory: (A) the beauty of the external world purifies the mind
(B) who seeks an ideal love, seeks in vain and will perish
(C) the world, used to darkness, cannot see exquisite things
(D) wie geen levensdoel heeft (in dit leven of erna) is moreel dood
(E) wie niet zorgt voor z’n medemensen, is onvruchtbaar

Referenties
Nota’s gebaseerd op de lessen van prof.Schrickx (vandaar een mengeling van Engels en Aantwaarps).
Biografische gegevens met dank aan Wikipedia.
Suzi Feay, P.B.Shelley is the Devil Incarnate, The Independent on Sunday, 6 september 1998

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s