De pianist Vladimir Ashkenazy werd tachtig jaar geleden geboren in Gorki.

Als winnaar van de Elisabethwedstrijd 1956, vroeg hij na zijn deelname politiek asiel in België. Daarna vertrok hij naar Engeland waar hij leider werd van The Royal Philharmonic Orchestra, wat in zekere zin spijtig is, want hij was toch wel een uitzonderlijk pianist. Zo zegt Christopher Hogwood over hem: “Ik zou graag willen dat de fortepianisten eens wat meer naar Ashkenazy’s spel zouden luisteren, zodat ze iets van hem kunnen opsteken!” Terwijl Wolf Erichson, de beroemde Duitse producer, die met de reeks “Das Alte Werk” aan de wieg stond van de historische uitvoeringspraktijk, over zijn dirigeren zegt: “Heden ten dage zijn er ten allen kante solisten die vinden dat ze met hun stem of hun instrument onvoldoende succes halen of onvoldoende inkomsten en dat trachten ze dan te compenseren door zich aan orkestdirectie te begeven. Dat is niet eigen aan de barokmuziek, kijk maar naar Barenboïm of Ashkenazy, dat zijn goede dilettanten – maar het blijven dilettanten.” (La Libre Belgique, 28/4/1993) En ook Jos Van Immerseel sluit zich daarbij aan: “Ik wil niet als Vladimir Ashkenazy worden, die een goed pianist was en nu een middelmatig dirigent is, maar geen pianist meer.” Pas in 1989 zou Ashkenazy naar zijn geboortegrond terugkeren. Hij had ondertussen de IJslandse nationaliteit.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s