Net zoals de Tour, keert ook Torhout-Werchter ieder jaar weer uiteraard. 35 jaar geleden had medewerker Peter Van den Eede (nu zowat de grote baas van de Vooruit) voor De Rode Vaan een gesprek met Herman Schueremans. Maar eerst is er nog een overzicht van wat er dat jaar allemaal te beleven viel…

Inderdaad, lieve Lolita’s, frisse knapen, stoere bonken, de trommel slaat, de fluite gaat, de wind ontvouwt de rode vaan — op naar Torhout op 3 juli en Werchter op 4 juli. Het festijn begint er respectievelijk om 11 en om 12 uur (in West-Vlaanderen vallen Nacht und Nebel sneller) en wel met de volgende namen, voorzien van commentaar door R.D.S. (Rik De Saedeleer ?).
Allez Allez : « Ze dansten slechts één zomer », dat is wat mij door het hoofd schiet als men over deze Engels-Brusselse groep spreekt. Maar ze dansen wel goed. En voor wie ze te vroeg geprogrammeerd vindt, die kan ze nog komen bekijken op het feest van de rode vaan. Allez ! Allez !
Dave Edmunds : Gezellige zaal-rock’n’roll van hoge kwaliteit. Ais het zonnetje schijnt, zien we hem ook wel in staat om een festivalweide in lichtelaaie te zetten. En als het regent, is er altijd nog het kapelletje van Wijnendaele… (Et pour ceux de Werchter la même chose).
U2 : Volgens mensen wier mening pal staat als een huis, zou dit een ideale groep voor het RV-feest geweest zijn : politiek geëngageerd (Iers !), goed en niet overdreven duur. Helaas, voor zover wij weten komen ze niet naar Brussel. Wél naar T & W. U ook ? You too ? U2 ?
Mink DeVille: Goede wijn behoeft geen krans. Misschien hebben al te veel mensen eraan genipt, anders kan hij ook met volle teugen genoten worden.
Na Mink DeVille zouden normaal The Pretenders moeten komen, maar waar ze vorig jaar om een drogreden wegbleven dan is het nu dodelijke ernst. Gitarist James Honeymann-Scott werd inderdaad levenloos op z’n appartement aangetroffen. Maar the show must go on.
Talking Heads : O.K., ze zijn reeds twee keer geweest, maar nu zijn ze er met de hele Afrikaanse percussie-rimram. bij. Wat meteen Tina Weymouth (vraag maar eens aan Mich Verbeten wat hij van deze bassiste vindt…) en echtgenoot-drummer Chris Frantz in staat stelt te openen met een half uur Tom Tom Club ! (foto)
Jackson Browne (foto): Top van de bil en terécht. Gegarandeerd zingt de massa op het einde van zijn optreden : « Oh won’t you stay just a little bit longer ! ».
Dat jaar had Peter Van den Eede ook een gesprek met Herman Schueremans maar enkel het einde van het interview is bewaard gebleven. We beginnen dan ook in medias res en wat kan dat dan anders zijn dan de prijs van de drankbonnen?
Herman Schueremans : Er moet toch gedronken worden. Maar teveel reclame, de jeugd neemt dat niet. We hebben het hier over kruimels, niet over miljoenen zoals in de Amerikaanse popindustrie. Als je een groep uit de States vraagt, dan is dat een kwestie van veel geld en toegeven. We zijn erg idealistisch begonnen, maar daar we dus geen subsidies krijgen, hebben we al snel heel realistisch leren denken.
— En de originaliteit ?
H.S.
: Wij lanceerden ooit dé nieuwe richting, de Talking Heads. Nu zijn er echter veel opkomende groepen die welgeteld één goed nummer hebben. Maar een LP, ho maar… Zo’n namen zet je niet op het podium, die gaan toch af. Daarom doet T/W liever nog eens beroep op het « origineel » dan op de derderangskopies. (Talking Heads zijn zoals gezegd voor de derde maal van de partij, red.).
— Jullie openen traditioneel met een Belgische blikvanger ?
H.S.
: Eigen talent brengen heet dat dan. We hebben dit jaar lang gewacht om onze keuze duidelijk te maken. In België, stoot je met eender welke keuze toch wel iemand voor het hoofd. Allez Allez dan maar omdat het de enige groep is die in het buitenland ook potten gebroken heeft, zo stonden ze b.v. op de frontpagina van New Musical Express. Als je ze hoort praten, heeft natuurlijk élke groep wat gedaan over de grenzen, maar Allez Allez was veruit de enige bij wie dat inderdaad zo was. Een logische keuze. Indertijd was het onze taak eigen groepen in de voorprogramma’s van buitenlandse acts te droppen. Nu is dat niet langer nodig, ze komen zo wel aan de bak. Toch wilden we eens van een kleine lokale band een aanvaarde « grote » groep maken… wel dat is gelukt, met de Kreuners.
— Een jaar lang kweek jij kopbrekens om voor twee dagen vertier te zorgen ?
H.S.
: T/W organiseren, dat is een zware Alpenrit zoals in de Ronde van Frankrijk. Aanbod genoeg, maar de namen die je echt op je affiche wil, daar moet je als een hondje achteraan en zagen maar… De indruk die T/W stilaan maakt, zorgt ervoor dat alles al wat vlotter wil draaien. Anderzijds komt het criterium hoger te liggen…
— Waar gaat T/W naartoe ?
H.S.
: We zijn aan het zesde dubbelfestival, aan het 8ste in Werchter toe. En we staan er nog. Waar we uiteindelijk naartoe gaan is afhankelijk van verschillende factoren, zoiets heb je niet in de hand. Gaat het kapot, wel ja dan proberen we maar iets anders. We kunnen wel trachten nog hogerop te geraken. nog meer indruk te maken. Een groter terrein zoeken we echter niet. Dit kan er zeker 80.000 aan ! En ’83, tja, dat is de challenge, het boeiende om toch maar weer kwaliteit te vinden. Een ding is zeker, hoe meer publiek, hoe meer mogelijkheden om het jaar nadien voor nog meer kwaliteit te zorgen.
In De Rode Vaan nr.28 (van 1982 uiteraard) verscheen dan een niet-ondertekend verslag dat wellicht van mijn hand is, al ben ik dat jaar niet naar Torhout afgezakt. Maar in de tekst ga ik af op een “verslaggever ter plaatse” en dat zal dan wel fotograaf Jo Clauwaert geweest zijn.
Met 65.000 waren ze, in Torhout (25) en in Werchter (40) samen, of pakweg zo’n vijftienduizend meer dan op de IJzerbedevaart. En alhoewel wij de zon voor iedereen in het water willen laten schijnen, was dit met de weergoden blijkbaar niet het geval. Geen regen, dus geen modderfestijn, maar toch drukte de temperatuur (althans in Torhout, aldus onze verslaggever ter plaatse) het enthousiasme merkelijk naar beneden.
Nochtans had Allez Allez geopend met een meer dan behoorlijke set op dit ondankbaar uur. Ondankbaar was eveneens de taak van The Members die een zieke Dave Edmunds op het laatste moment moesten vervangen. Op de koop toe bleven instrumenten én gitarist ergens op de Vlaamse wegen haperen zodat men hier moeilijk van een denderende set kon gewagen.
U2 dan en tijd om vast te stellen dat er dan toch andere tijden gekomen zijn. Laaiend enthousiaste knapen en freules die pas ná The Beatles geboren zijn, zodat de « oudjes » met een a.h.w. zichtbaar reuzegroot vraagteken boven hun hoofd liepen. Enthousiaste jongeren ook die het pamflet van de Jong-Kommunisten in handen kregen gedrukt.
Maar de oude rockers bleven, aldus onze zegsman, als een ochtendpaal overeind. Steve Miller vooral, voor de eerste keer in België en onmiddellijk middenin de roos. Het hoogtepunt van dit festival. Mink Deville en Talking Heads deden het meer op hun routine, maar dat betekende dan toch nog steeds hoogstaande kwaliteit (al liet de Tom Tom Club even een steekje vallen).
En dan was er Jackson Browne. Een beetje vermoeid ogend en dus geen spetterende rock’n’roll, zoals ons (eigenlijk tot onze verbazing) was voorgespiegeld door de confraters van de dagbladpers. Met zijn intimistische muziek kon Browne zijn « top of the bill »-functie niet helemaal waarmaken. Maar alles bij mekaar kunnen we toch getuigen dat dit de beste Torhout-Werchter affiche was die we ooit hebben mogen meemaken en dat wil wat zeggen!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s