Dag op dag dertig jaar geleden startte de Tour ook al in Duitsland, meer bepaald in Berlijn. Het was toen twee jaar vóór de val van de muur en dat was ook in het wielrennen reeds voelbaar. Er waren toen immers al een paar profs uit het Oostblok en één van hen, de Pool Lech Piasecki nam op de tweede dag (vandaag dertig jaar geleden dus) de gele trui over van proloogwinnaar Henk Nijdam, alhoewel diens ploegmaat Nico Verhoeven de rit had gewonnen. Dat lokte in de westerse pers heel wat politiek getinte commentaren uit. De dag nadien kon Piasecki na de ploegentijdrit gewonnen door Carrera, de ploeg van de latere Tourwinnaar Stephen Roche, de gele trui nog even behouden, maar de dag later, na de rit naar Stuttgart, gewonnen door de Portugees Acacio da Silva, moest hij ze afstaan aan de Zwitser Erich Mächler. Een jaar eerder had De Rode Vaan reeds een interview gebracht met Piasecki n.a.v. zijn overgang naar de profs. Het werd gepresenteerd in onze rubriek “Aan het lijntje”, maar vanzelfsprekend heb ik zelf niet met Lech Piasecki gesproken. Het was een bewerkte overname uit één van onze “zusterbladen”. En dat zal dan wel Neues Deutschland geweest zijn, want het Pools ben ik vooralsnog niet machtig…

Zaterdag gaat ook in ons land het nieuwe wielerseizoen van start met de traditionele Omloop Het Volk. Meer dan ooit staat dit nieuwe seizoen in het teken van de mondialisering van de beroepswielersport die blijkbaar niet meer tegen te houden is. Niet alleen krioelt het zo stilaan van de Colombianen en de Amerikanen, maar ook de socialistische landen leveren nu met mondjesmaat profvergunningen af. De Tsjech Jan Koba en de Joegoslaven Cerin en Bulic mogen voor ons dan nog nobele onbekenden zijn, de baanbrekers op dit gebied, de Polen, pakken dit jaar met groot geschut uit. Czeslaw Lang, zilveren medaille op de Olympische Spelen van Moskou, effende reeds een paar jaren de weg, maar in de ploeg van Giuseppe Saronni krijgt deze nu zowaar de regerende wereldkampioen bij de liefhebbers, Lech Piasecki, als ploegmaat. Wie is eigenlijk deze man, van wie wij Belgen verder alleen maar weten dat hij vorig jaar ook de befaamde Vredeskoers op zijn naam heeft geschreven ?
Lech Piasecki : Al van bij mijn geboorte was ik altijd al wat rapper dan een ander, ook al ben ik geboren op een dertiende (13 november 1961). Nu, voor mijn moeder was het inderdaad min of meer een ongeluksdag want mijn familie was die dag juist op bezoek in Poznan om de verjaardag van mijn oom te vieren. Ze waren gezamenlijk naar het café getrokken en middenin het feestgewoel was ik er ineens ook.
— Met de valhelm geboren als liet ware. Maar je bent niet van Poznan ?
L.P. :
Nee, ik heb nooit ergens anders gewoond dan in Gorzow. Tot nu toe natuurlijk. Mijn broer Pjotr was daar een goede judoka en dat was dan ook de eerste sporttak die ik ging beoefenen. Op vijftienjarige leeftijd had ik er echter genoeg van om in de voetsporen van mijn broer te treden, ik wilde mij liever manifesteren op mijn eigen manier en dat werd dus de wielersport. Nu, zo vreemd was dat nu ook weer niet, want al van in de tijd dat ik nog bij de Pionierkes was volgde ik met grote belangstelling de wedstrijden waarin Poolse renners uitblonken en dan natuurlijk vooral de Vredeskoers. Op zo’n blinkend juweeltje rondsnellen, dat leek me wel iets voor mij, maar dat wil echter nog niet zeggen dat ik me ook al als deelnemer, laat staan als winnaar van die Vredeskoers zag.
— En toch is het zo gegaan. Hoe is die ommekeer er dan gekomen ?
L.P. :
Dat was in 1977. Toen was er in Gorzow een wielerwedstrijd voor scholieren…
— … die je won ?
L.P. :
Neenee, zo vlug is het nu ook weer niet gegaan. Maar ik kwam toch uit op een eervolle vijfde plaats. Wat echter belangrijker was : tot nu toe was fietsen voor mij gewoon ontspanning geweest en nu had ik de indruk dat indien ik wat meer had getraind, ik die wedstrijd had kunnen winnen. Zo gezegd, zo gedaan en mijn tweede wedstrijd betekende dan ook meteen mijn eerste overwinning.
00— En je internationale doorbraak ?
L.P. :
Daarvoor heb ik tot december’84 moeten wachten, toen oud-wereldkampioen Ryszard Szurkowski nationale trainer werd. Die man weet van fietsen werkelijk alles af. Hij leerde mij niet alleen mijn benen, maar ook mijn hoofd gebruiken, want ondanks dat intensievere trainen, was ik toch nog min of meer een losbol gebleven.
— Zou je het dan zo ver durven drijven van te zeggen : zonder Szurkowski werd ik geen wereldkampioen ?
L.P. :
Ongetwijfeld ! Ik ben hem werkelijk alles verschuldigd. Hij is een goede pedagoog en een uitzonderlijk mens. Op mijn stem mocht hij alleszins rekenen, toen hij zich kandidaat stelde als afgevaardigde voor het Poolse parlement. (*)
Jaja, de ene Lech is de andere niet (**). Is Szurkowski vroeger immers ook reeds niet vooruitgeschoven als boegbeeld van de officiële, Poolse vakbond ? Maar ja, als wereldkampioen zal Piasecki wel geen problemen hebben om zijn looneisen ingewilligd te zien…

Referentie
Jan Draad, Lech Piasecki aan het lijntje, De Rode Vaan nr.9 van 1986

(*) In 1991 zou Lech Piasecki (toen al prof àf) eveneens opkomen bij de verkiezingen. Hij kreeg meer dan 21.000 stemmen achter zijn naam, maar dat waren er helaas toch nog 79 te weinig om te worden verkozen.
(**) Uiteraard een toespeling op Lech Walesa, op dat moment een heikel onderwerp in De Rode Vaan…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s