In de reeks “vrouwen waarvoor ik in katzwijm placht te vallen, maar die sindsdien helaas een respectabele leeftijd hebben bereikt” is vandaag de Canadese actrice Geneviève Bujold aan de beurt.

Tot mijn stomme verbazing komt ze echter pas één keer op mijn blog voor en dan wel omwille van “Choose me”, de eerste film van Alan Rudolph, de vroegere assistent van Robert Altman. Dat was in 1984. Genevieve Bujold speelt hierin de gastvrouw van een sekstalkshow op de radio in Los Angeles. Je zou kunnen zeggen: een Amerikaanse Goedele Liekens, ware het niet dat Goedele op dat moment nog op de schoolbanken zat en er wellicht nog geen vermoeden van had dat ze ooit tot miss België zou worden verkozen en dat haar dat uiteindelijk tot “in de media” zou brengen.
Goed, Bujold vindt van zichzelf dat ze het contact met “de straat” aan het verliezen is en daarom gaat ze op zoek naar een flatgenote. Die duikt op in de figuur van Lesley Ann Warren, een ex-prostituée die nu een bar uitbaat. Geen van de twee vrouwen is er zich van bewust dat ze elkaar eigenlijk al goed kennen, aangezien Warren een vaste telefoonklant is in de uitzending van Bujold. De film is stilistisch mooi verzorgd, wat het kenmerk van alle producties van Rudolph zou worden. De humor is lichtvoetig charmant, het verhaal verrassend maar toch realistisch en herkenbaar, maar om heel eerlijk te zijn herinner ik me niets over de prestatie van Bujold zelf. Dus het kan zeker niet omwille van deze film zijn dat ik voor haar ben gevallen. En tot mijn nog stommere verbazing komt ze ook helemaal niet voor in mijn stuk over Canadese films. Dus dan maar even op de Internet Movie Database gaan kijken om mijn geheugen op te frissen. En dan kom ik wel een aantal films tegen die ik moet hebben gezien, zoals “Earthquake” (*), “Coma” of “The last flight of Noah’s ark”, maar nog steeds geen films waarbij het kwijl me uit de mond liep. En na “Choose me” komen er zelfs geen films meer, waarvan ik me ook maar herinner dat ik ze zou moeten hebben gezien. Dit is werkelijk heel vreemd. Zou ik dan gewoon door foto’s uit “de boekskes” voor haar gewonnen zijn?

P.S. Later zag ik haar ook nog als een demente oude vrouw in “Mon petit doigt m’a dit…” van Pascal Thomas uit 2005.

(*) In werkelijkheid heb ik “Earthquake” pas in 2015 gezien, maar ik moet het toegeven: daarin she’s looking cute as ever

rob de nijs3

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s