Het is vandaag ook precies honderd jaar geleden dat de Amerikaanse musicalster Lena Horne werd geboren.

Alhoewel het er nauwelijks aan te zien was (zie bovenstaande foto), was Lena Horne van gemengd ras (blank, zwart, indiaans) en dat heeft grote gevolgen gehad voor haar carrière.
Ze debuteerde al op haar zestiende jaar als danseres in de beroemde New Yorkse Cotton Club, waar ze al snel ging zingen met het orkest van Cab Calloway. In 1935-1936 ging ze als zangeres op tournee met het orkest de Noble Sissles en nam ze haar eerste twee platen op voor Decca Records.
Eind jaren dertig trok Horne naar Hollywood om daar haar geluk te beproeven in de filmwereld. Ze kreeg diverse kleinere rollen en twee grotere in de films Cabin in the Sky en Stormy Weather (de soundtrack van laatstgenoemde film leverde haar een wereldhit op).
In “Cabin in the sky” en “Stormy weather” had Lena Horne dus een opgemerkte verschijning gemaakt, maar toen bekend werd dat ze ondanks haar bleke huidskleur eigenlijk toch een “kleurlinge” was, was een verdere carrière in Hollywood voor haar niet weggelegd. Oorspronkelijk werd ze nog opgevangen door Benny Goodman, de eerste jazzmusicus om met een gemengd ensemble op te treden, maar toen ze een verhouding begon met zanger-acteur Paul Robeson (1898-1976), kwamen er nog méér problemen. Robeson, die in 1922 een juristendiploma had behaald aan de universiteit van New York, was door zijn huwelijk met scheikundige Eslande Cardozo Goode, die hem had aangezet toneel te spelen, en zijn vriendschap met Eugene O’Neill in elf films terechtgekomen, nadat hij in 1925 reeds was gedebuteerd met gospelsongs. Zijn reizen door de Sovjet-Unie en zijn optredens bij de republikeinen in de Spaanse burgeroorlog en vooral de Stalinprijs die hem in 1952 werd toegekend maakten hem tot mikpunt van de McCarthy-hetze.
Na de Tweede Wereldoorlog verbleef Horne enkele jaren in West-Europa, waar ze onder meer optrad in Nederland en België. Na haar terugkeer naar de Verenigde Staten, in de tijd van het McCarthyisme, ervoer ze als aanhangster van links-communistische ideeën steeds duidelijker dat ze een ‘persona non grata’ was geworden. Ze bleef aanvankelijk werken in nachtclubs en geregeld ook voor de televisie, maar trad met name in de jaren zestig steeds vaker op als mensenrechtenactiviste en nam onder meer met Martin Luther King deel aan de vredesmars naar Jackson (1966).
In de jaren zeventig trad Horne weer met regelmaat op in televisieshows, onder meer in The Muppet Show en The Cosby Show en vertolkte ze de rol van de goede fee uit het zuiden in “The wiz” van Sidney Lumet naast Diana Ross (Dorothy), Michael Jackson (vogelverschrikker) en Richard Pryor (the Wiz). Begin jaren tachtig schitterde ze meer dan 100 keer op Broadway in de one-womanshow Lena Horne: The Lady and Her Music.
Horne werd in 1991 opgenomen in de Georgia Music Hall of Fame en ontving vele prijzen, waaronder de Grammy Lifetime Achievement Award in 1989.
Horne was getrouwd met de pianist, componist en arrangeur Lennie Hayton. De zangeres overleed in mei 2010 op bijna 93-jarige leeftijd.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s