Dit is werkelijk ongelooflijk! Vandaag wordt Isabella Rossellini 65 jaar. Toen ik het las op Wikipedia’s list of historical anniversaries ben ik het nog eens speciaal gaan opzoeken. Dit moest toch een vergissing zijn? Zelfs dat ze zestig zou zijn geworden, zou ik met moeite kunnen geloven. Maar nee, dus, Isabella blijkt nog geen jaar jonger dan ik te zijn!

Isabella Rossellini is uiteraard de dochter van de Italiaanse cineast Roberto Rossellini die met “Roma, città aperta” op het Festival van Cannes 1946 voor de doorbraak van het neorealisme tekende. Datzelfde Festival betekende in 1977 zijn dood, toen de jury onder zijn voorzitterschap “Padre Padrone” van de Taviani-broertjes bekroonde i.p.v. “Una Giornata Particolare” van Ettore Scola met Marcello Mastroianni en Sophia Loren. Men zegt immers dat hij toen zoveel kritiek te verwerken dat hij vijf dagen na het Festival is overleden. Misschien daarom dat na zijn dood de Taviani’s zijn dochter Isabella haar filmdebuut laten maken in hun film “Il Prato”, die wordt uitgebracht in 1979.
Maar veel meer nog doet Isabella aan haar moeder denken, Ingrid Bergman. De in 1993 uitgebrachte film “The Innocent” van John Schlesinger leek wel een hulde aan “Casablanca”, waarin Ingrid Bergman zo’n prachtig paar vormt met Humphrey Bogart, maar Schlesinger beweert dat hij nog nooit “Casablanca” heeft gezien! Daarover zou hij zich dan alvast diep mogen schamen.
Omdat “The Innocent” twee jaar op de plank is blijven liggen, was Isabella nog eerder te zien in het regiedebuut van Tom Cruise voor de reeks “Fallen angels”, namelijk “The Frightening Frammis”, waarvoor ze zowaar een prijs heeft gekregen. En dan was er ook nog “Fearless” van Peter Weir, waarin Jeff Bridges haar laat zitten voor Rosie Perez, die met hem in een vliegtuigongeluk was betrokken, en “Wyatt Earp”, waarin ze zowaar Big Nose Kate vertolkt. Geef toe: Hollywood is niet erg vriendelijk tegenover haar!
Vóór “The Innocent” had ikzelf haar al leren kennen in “White nights” en “Blue Velvet”. Met regisseur David Lynch had Isabella Rosselini trouwens een verhouding. Maar dat liep niet zo goed af. Dat ze voor haar vertolking van de masochistische Dorothy in “Blue Velvet” veel kritiek kreeg, net als voor haar medewerking aan het “Sex”-fotoboek van Madonna, waarin ze als man poseerde, kan haar geen ene moer schelen, maar dat Lynch haar niet meer wil terugzien, kwetst haar. Martin Scorsese b.v., een andere ex, ziet ze nog geregeld. Ze hoopt zelfs uiteindelijk toch eens in een film van Scorsese terecht te komen. Hijzelf heeft daar geen bezwaar tegen, maar hij heeft nog steeds geen geschikte rol voor haar gevonden, zegt hij. Nu ja, alhoewel Isabella Rossellini er heel uitgesproken ideeën op nahoudt, zouden wijzelf haar toch ook niet in de plaats van Michelle Pfeiffer hebben gecast in “The Age of Innocence”. Zo’n goede actrice is ze nu immers ook weer niet.
Voor “Immortal Beloved” kreeg Isabella nog een “dialogue coach” toegewezen, omdat ze sedert de scheiding van haar ouders (in 1957, ze was toen vijf jaar, haar broer Roberto zeven en er was een nog jonger zusje, Ingrid) afwisselend bij haar Zweedse moeder in Parijs en bij haar vader in Rome is grootgebracht. Pas op 20-jarige leeftijd is ze naar de Verenigde Staten vertrokken om er haar studies als vertaalster af te maken. Vandaar dat haar Engels nog altijd niet smetteloos is. Ze is trouwens begonnen als Amerikaans correspondent voor de Italiaanse televisie. Dat was echter geen zuivere journalistiek, want het was eerder een satirisch programma. Haar tweede film, “Il Pap’Occhio”, situeert zich trouwens in die sfeer.
Na “Blue Velvet” volgden nog “Siesta”, “Little Red Riding Hood”, “Tough guys don’t dance”, “Zelly and me”, “Cousins”, “Wild at heart”, “Les dames galantes”, “De belegering van Venetië” en “Death becomes her” (1992). Hierin speelt ze slechts een tweederangsrol, maar dan wel zo sexy dat ze Goldie Hawn en Meryl Streep van het scherm speelt. Deze dingen beiden naar de liefde van Bruce Willis in deze effectenthrillerkomedie (what’s in a name?) van Robert Zemeckis. Deze film is zo slecht dat hij een beetje doet denken aan “The witches of Eastwick”. De humor is ver te zoeken, al zal de Hollywood-incrowd zich wel bescheuren met deze parodie op de schoonheidsmythe, het streven naar eeuwige jeugd en onsterfelijkheid (met natuurlijk een cameorolletje voor Elvis). Enkel een aantal vormen van cartoon-humor (waarvoor Zemeckis blijkens “Roger Rabbit” een voorkeur heeft) zijn nog te pruimen. Daarvoor kreeg de film terecht een oscar voor de beste visuele effecten, maar het blijft een “one-joke-movie”.
In “Immortal Beloved” speelde Isabella Rossellini de Hongaarse gravin Anna Marie Erdödy. Aangezien zij de gehandicapte minnares van Beethoven was, kon ze haar charmes niet ten volle uitspelen, ook al blijkt ze maar niet ouder te worden in de film, een euvel waaraan wel meer films lijden.
In “The funeral” van Abel Ferrara tenslotte, een gewelddadige gangsterfilm waarin Christopher Walken en Chris Penn de dood van hun jongere broer met communistische sympathieën (Vincent Gallo) wreken, speelt Isabella Rossellini de vrouw van Penn.
Daarna werd ze het gezicht van de cosmetica-producten van Lancôme. Tot ze aan de deur werd gezet om plaats te maken voor Juliette Binoche… Maar geen nood, de arbeidsbemiddeling van de VDAB dient nog niet te worden ingeschakeld, want ze is al binnengehaald door concurrent Clarins.

Referentie
Ronny De Schepper, Isabella Rossellini, de ‘immortal beloved’ van Gary Oldman, Steps magazine mei 1995

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s