Het is vandaag vijftig jaar geleden dat mijn grootmoeder, Julia Brijs (rechts op de foto bij mijn geboorte), is overleden.

Dat was voor mij een grote klap. En dat voornamelijk om twee redenen. Eerst en vooral was mijn grootmoeder de enige grootouder die ik heb gekend. Mijn grootmoeder langs moeders zijde was reeds overleden toen ik werd geboren en haar man volgde toen ik zes was.  Van hem zou ik eigenlijk wel een paar herinneringen moeten hebben, maar hij beantwoordde niet echt aan het stereotiep van een grootvader. Dat in tegenstelling tot de man van mijn grootmoeder, Gustaaf (links op de foto), maar die was dan weer nóg vroeger gestorven (ik was pas twee).
Daarnaast was ik in volle puberteit en dat betekende dat ik eigenlijk meer tijd doorbracht bij mijn grootmoeder dan bij mijn ouders (*). Het was immers meegenomen dat mijn grootmoeder ook overhoop lag met mijn moeder. En het was ook praktisch: bij mijn grootmoeder beschikte ik over meer mogelijkheden dan thuis. Zo is het luisterspel over The Beatles bij haar opgenomen. Dat gebeurde al door dezelfde jongeren die even later de Blommenkinders zouden vormen. Maar eerlijk is eerlijk, na haar overlijden kregen die Blommenkinders een clubhuis op de zolder van mijn ouders.
Ik herinner me ook nog dat ik me op haar begrafenis druk maakte over het feit dat de pastoor het over “haar kinderen” had, terwijl ze maar één zoon had. Althans, zo dàcht ik toen. Toen mijn ouders overleden, kreeg ik het trouwboekje van mijn grootouders in handen en daaruit bleek dat mijn vader wel degelijk nog twee broers heeft gehad. Eén die ouder was dan hem (en die naar ik aanneem dood geboren is, aangezien er zelfs geen sprake is van een doop) en één die een paar jaar jonger was en die toch nog enkele maanden heeft geleefd. Ik heb mijn vader (of iemand anders) daar echter nooit, maar dan ook nooit over horen spreken.
Een aangenamer herinnering aan haar begrafenis was dat op het moment dat de stoet het grootwarenhuis Nopri passeerde (aan het oude Gemeentehuis, op een boogscheut van de kerk), daaruit “A whiter shade of pale” weerklonk van Procol Harum. Op dat moment mijn lievelingsnummer en ik vond het eigenlijk best wel geschikt haar op die tonen ten grave te dragen…

(*) Eerst was dat op de Krijgsbaan, nadien op Mariadal. Op de Krijgsbaan was dat op het erf van de grootvader van mijn vriend Rony Vercauteren. Uit dat trouwboekje zou later ook blijken dat de moeder van mijn grootmoeder Anna Vercauteren heette (haar vader Jozef Brijs). Nu zijn de namen Brijs en Vercauteren heel courant in Temse, maar toch vraag ik me af of het niet mogelijk was dat ik op die manier nog verre familie ben van Rony?

81 handschrift van mijn meter

2 gedachtes over “Julia Brijs (1898-1967)

  1. Beste Rony,
    Via Raymond Thielens heb ik je kroniek gelezen. De naam Anna Vercauteren is mij onbekend. De verhoopte familieband is dan ook een illusie vermoed ik.
    Ik weet het dus niet met zekerheid. Mijn overleden vader heeft namelijk een stamboom samengesteld van de familie Vercauteren. Mocht ik dit document terugvinden, kan feitelijk nagegaan worden of wij mogelijk toch verwant zouden kunnen zijn???

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s