Vandaag is het 45 geleden dat “The Rise and Fall of Ziggy Stardust and the Spiders from Mars”, kortweg “Ziggy Stardust”, het vijfde studioalbum van de Britse popartiest David Bowie, werd uitgebracht.

Alle 11 nummers op het album maakte hij, evenals het daarop volgende album Aladdin Sane, met zijn toenmalige vaste begeleidingsband The Spiders from Mars, maar beide albums werden desalniettemin uitgebracht als solo-albums. Door het tijdschrift Melody Maker werd het geprezen als het definitieve album van 1972. Het album kwam tot de vijfde plaats in de albumlijsten in het Verenigd Koninkrijk, maar slechts tot de 75ste in de Billboard Music Charts in de Verenigde Staten. Wat mij betreft is het zijn knapste elpee en één van de mooiste aller tijden, tegelijk een ode aan en een parodie op de rocksterrencultus, wat natuurlijk tot niets anders kan leiden dan tot “Rock’n’roll suicide” (zelfmoord).
In 1967 was al een eerste poging ondernomen om zowaar een rock-opera (dus zonder gesproken dialogen) uit de grond te stampen. “The teenage opera”, waarvan een “excerpt” (in de volksmond ook wel gekend als “Grocer Jack”), gezongen door Keith West, maar geschreven door Mark Wirtz, een grote hit wordt, blijft echter in de startblokken staan, als blijkt dat een tweede single totaal niet verkoopt. Nu, of tieners zich aangesproken voelden door liedjes die over kruideniers en machinisten gingen, mag worden betwijfeld. Als je het mij vraagt, heeft dit meer weg van een opera voor de derde leeftijd dan van een teenage opera! Het zal dus wachten zijn tot “Tommy” van The Who wat meer de verbeelding kittelt. Ook “Ziggy Stardust” van David Bowie vindt in deze periode zijn inspiratie, zoals mag blijken uit de hoes, waarop de zanger poseert bij een uithangbord waarop “K.West” staat. Toch is de figuur van “Ziggy Stardust” niet gebaseerd op de onbekende en alles bij elkaar onbetekenende Keith West, maar wel op de voormalige rocker Vince Taylor, die tegen de tijd dat David Bowie hem in een radiostudio tegen het lijf liep op het einde van de jaren zestig helemaal kierewiet was geworden. Hij beschouwde zichzelf als de zoon van god of op zijn minst toch iemand van een andere planeet (“The man who fell to earth”?) en zal de rest van zijn dagen slijten in de kuisploeg van de luchthaven van Genève tot hij in 1991 aan kanker zou overlijden. Maar er zijn ook hints richting Jimi Hendrix (“played it left hand … jiving us that we were voodoo“).

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s