Eddy De Saedeleer viert vandaag zijn 65ste verjaardag. Dat betekent dus dat hij nog geen jaar jonger is dan ikzelf. Wat wel merkwaardig is omdat ik hem destijds als medewerker bij De Rode Vaan heb aangetrokken, toen ikzelf vond dat ik te oud werd voor de poprubriek. Ik vond dus dat het tijd was dat een jongere mijn plaats innam. Een jongere? Jazeker dus, wel een half jaar! Ik herinner me nog dat toen we de geschiedenis van de popmuziek in vier delen onder elkaar verdeelden Jan Mestdagh de jaren vijftig voor zijn rekening nam, ikzelf de jaren zestig, Patrick Cohen de jaren zeventig en dat half jaar jongere piepkuiken de jaren tachtig! En in die hoedanigheid liet ik hem op het eind van 1988 ook het popjaaroverzicht schrijven…

Een echte chauvinist zal zeker stellen dat er in 1988 slechts één evenement van belang zich heeft gemanifesteerd in ons Belgisch pop- en rockwereldje: New Beat, hoe kan het anders?
Voor het eerst in de geschiedenis wijdde de New Musical Express (toonaangevend Engels muziekblad) twee volle pagina’s aan Jade 4U, Nux Nemo uit Aalst en de Boccaccio-dancing in het Gentse, daar waar de andere Belgische onafhankelijke bladen deze trend reeds door het slijk hebben gehaald. Muziek ja, neen ? U zoekt het zelf maar uit.
1988 weerom een jaar waarin Springsteen de voorpagina’s haalde, via zijn eigen Tunnel of Love tour, evenals de frontman van de Amnesty International tour, aan de zijde van Peter Gabriel, Tracy Chapman, Youssou N’Dour en Sting. Over Sting gesproken (top of the bill Torhout & Werchter), kunnen we niet rond het feit dat T & W voor het eerst geen droomweekend was.
Nat en uitgeregend, en dat gold niet alleen voor de wei, doch eveneens voor wat op het podium werd aangeboden. Het hoge peil van enkele jaren terug lijkt zoek, hoewel Los Lobos, Carmel en John Hiatt flink uit de hoek kwamen. Niet te vergeten ook Prince en Michael Jackson deden onze contreien aan. Toch blijft het topconcert voor ons dit jaar het optreden van de Troggs in een godvergeten provincienest als Dendermonde. Dynamite uit de sixties. Zelfs de gerenommeerde Belgische pers deed achteraf enthousiast en dat wil wat zeggen.
Plaatwerk was er ook in ’88. Onder meer van John Hiatt, om te koesteren. Een nieuwe George Harrison, die nog later terug opdook met de Traveling Wilburys. Zelfs Crosby, Stills, Nash en Young slaagden er in een reünieplaat uit te brengen, waar eens te meer werd bewezen dat Neil Young een grote is, en dat de rest zich ofwel verveelde of geldgebrek had.
Belangrijkste debuut dit jaar: Tanita Tikaram met Ancient Heart. Over de Diamond Awards hadden we het NIET willen hebben, ware het niet dat Roy Orbison daar een van zijn laatste publieke verschijningen ten beste gaf. De belangrijkste dode van ’88. De Traveling Wilburys hebben alvast een probleem: Lefty is gone for ever. Wij wachten vol ongeduld op het laatste platenfeit (via Virgin) van deze gebrilde bard. Hopelijk blijft dit imago heel de komende jaren en blijft Roy een Goldman gespaard. Iets wat we niet over Lennon kunnen zeggen. De hetze heeft als enig resultaat dat alweer een overbodige plaat, Imagine, aan het rijtje werd toegevoegd. Dit was ’88, of was het ’66 ? De halve Beatles lieten weer van zich horen, en dat kan niet zonder de Stones te vermelden. Ook Keith Richards pleegde een niet onaardige plaat, en hij deed bovendien kond dat de Stones in ’89 zullen toeren. We leven op hoop.

Referentie
Eddy De Saedeleer in De Rode Vaan nr.52 van 1988

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s