De Britse acteur Roger Moore (89) is gisteren overleden in Zwitserland. Moore verloor een korte strijd tegen kanker. De acteur zal -zoals hij het zelf wenste- in intieme kring in Monaco begraven worden. Moore trouwde vier keer en laat drie kinderen (Geoffrey, Christian en Deborah) na.

Roger George Moore werd geboren in Londen. Zijn moeder was huisvrouw en zijn vader was politieman (tiens, waar heb ik dat nog gehoord?). Toen Moore 15 jaar was, ging hij naar de kunstacademie om schilder te worden. Later werd hij leerling bij een animatiestudio. Daarna studeerde hij aan de Royal Academy of Dramatic Art. Tegen het eind van de Tweede Wereldoorlog diende hij bij het Britse leger als 2e luitenant. Nadat hij het leger verliet, had hij baantjes bij theaters, de televisie en de radio. Zo speelde hij een figurantenrol als soldaat in zijn speelfilmdebuut Caesar and Cleopatra (1945). “Ik ben ontdekt als figurant in Caesar and Cleopatra,” zou Roger Moore later ootmoedig bekennen. “Misschien omdat mijn toga korter was dan die van de anderen?”
Op 9 december 1946 trouwde Moore met schaatsster Doorn Van Steyn (1922-2010). In 1953 verliet hij haar voor zangeres Dorothy Squires (1915-1998), met wie hij op 6 juli van datzelfde jaar trouwde. Squires was twaalf jaar ouder en toen veel beroemder dan Moore. Tot 1954 bleef hij figurantenrollen spelen in films als Perfect Strangers (1945), Piccadilly Incident (1946) en One Wild Oat (1951).
Ondertussen werkte hij als model en verscheen in vele advertenties voor producten, variërend van tandpasta tot truien. Zijn vroegst bekende tv-optreden was op 27 mei 1950, toen hij in het eenmalige BBC-programma Drawing-Room Detective verscheen. Moore heeft sindsdien niet meer voor de BBC gewerkt.
Begin jaren vijftig kreeg Moore een contract bij MGM, maar de films die volgden waren geen grote successen. Hij zei zelf dat ze “no bloody good” waren. Roger Moore zou trouwens altijd relativerend spreken over zijn acteertalent: “Ik heb nooit beweerd dat ik een acteur ben, het enige wat ik doe, is afwisselend mijn linker- en rechterwenkbrauw optrekken,” bekende hij ooit ootmoedig. Deze uitspraak begon achteraf een heel eigen leven te leiden. Ik herinner me een komische persiflage waarin zijn wenkbrauwen hem uiteindelijk van het scherm weg concurreerden. Titels uit die tijd zijn The Last Time I Saw Paris (1954) en The King’s Thief (1955). De rol van captain Michael Stuart in The Miracle (1959) kreeg hij omdat Dirk Bogarde die geweigerd had.
Uiteindelijk werd Roger Moore bekend via de televisie. Tussen 1958 en 1959 verscheen hij in 39 afleveringen van Ivanhoe, waarin hij de rol van Sir Wilfred of Ivanhoe speelde. Vanaf 1961 werd de serie ook bij ons uitgezonden. In 1959 en 1960 speelde hij Silky Harris in The Alaskans, een 37-delige avonturenserie. Zijn volgende serie was Maverick, waarin hij tussen 1959 en 1961 de rol van Beauregard Maverick vertolkte de Engelse neef van het hoofdpersonage (gespeeld door James Garner). Deze series zijn bij mijn weten niet bij ons te zien geweest. In 1961 verliet Moore Dorothy Squires tijdens de opnamen voor Il Ratto Delle Sabine in Italië, waar hij Luisa Mattioli (1936) had leren kennen, die ook in die film speelde. Ze gingen samenwonen, maar trouwden pas in 1969, want pas toen was Squires bereid te scheiden. Met Mattioli kreeg hij een dochter, Deborah (27 oktober 1963) en twee zoons: Geoffrey (28 juli 1966) en Christian (18 augustus 1973). Ondertussen was hij vanaf 1962 wereldberoemd geworden als Simon Templar in The Saint. Tot 1969 werden er 118 afleveringen gemaakt en verschenen er twee ‘films’ (combinaties van afleveringen tot een avondvullende speelfilm). Moore regisseerde zelf negen afleveringen, maar uiteindelijk verloor hij zijn belangstelling voor de rol van Templar en richtte zich weer op zijn filmcarrière. Hij maakte Crossplot (1969) en The Man Who Haunted Himself (1970). De films deden echter alweer niet veel en bij gebrek aan beter richtte hij zich weer op tv-werk, opnieuw met succes. Van mei 1970 tot juni 1971 werd de serie The Persuaders opgenomen, bij ons bekend als De Versierders. Samen met Tony Curtis werden er 24 afleveringen gemaakt van de in Europa zeer populaire Amerikaanse reeks. Moore speelde Lord Brett Sinclair, Curtis de Amerikaanse playboy Danny Wilde. De serie werd opgezet voor vijf jaar, maar werd na een jaar geannuleerd omdat het concept van deze dure serie niet aansloeg in de VS.
Voor Moore was dit een voordeel. Had de serie wel vijf jaar gelopen, dan was hij de rol van 007 misgelopen. In 1973 debuteerde hij immers als James Bond in Live and Let Die. De studio wilde aanvankelijk Sean Connery terug, maar die weigerde het toen aanzienlijke bedrag van 5,5 miljoen. Roger Moore verscheen in totaal in zeven Bondfilms.
Alhoewel Moore het Britse flegma zo ver dreef dat velen afhaakten, dient toch aangestipt dat “Moonraker” (1979) en “Octopussy” (1983) lange tijd de beste Bondfilms waren, als men de kassa als maatstaf neemt.
Tussen die twee was er ook nog “For your eyes only” (1981) waarvan ik jullie toch dit “wistjedatje” moet meegeven. De beroemde affiche met James Bond tussen twee vrouwenbenen zou geïnspireerd zijn door de videoclip voor “Hot Legs” (1977) van Rod Stewart. Alleen vond de fotograaf dat de poep van het fotomodel echter een beetje te veel bedekt was. Daarom liet hij haar badpak omgekeerd aantrekken. Met als gevolg dat in de Canadese provincie Saskatchewan de film een X-rating (porno) kreeg! Ook in de Verenigde Staten maakte de poster meer ophef dan de film zelf…
Roger Moore himself hated the final scene with Margaret Thatcher. He felt it didn’t suit the serious tone of the rest of the film. He also didn’t like getting a clue about the ATAC from a parrot. Moore thought it the type of silliness his Bond films were usually criticized for being.
Zijn laatste optreden als James Bond was in A View to a Kill, hij was toen 57. In 1986 kondigde hij aan te zullen stoppen en Timothy Dalton werd de nieuwe James Bond. Tijdens zijn Bond-jaren verscheen Roger ook in andere films, zoals Gold (1974), Shout at the Devil (1976), North Sea Hijack (1979), Escape to Athena (1979) en The Sea Wolves (1980). In The curse of the Pink Panther (1983) omzeilt regisseur Blake Edwards het probleem van de vertolking van hoofdinspecteur Clouseau door zijn afwezigheid juist tot het onderwerp van de film te maken (helemaal op het einde mag Roger Moore in een cameorolletje even de honneurs waarnemen).
Na zijn Bond-tijd deed Moore het rustig aan. Hij verscheen pas in 1990 weer op het witte doek in Fire, Ice & Dynamite.
In de jaren negentig verscheen Moore in films als Bullseye! (1990), Bed & Breakfast (1992) en The Man Who Wouldn’t Die (1994). Met Jean-Claude Van Damme zat hij in The Quest (1996) en hij speelde ook een rol in Spice World (1997). Na ruim 25 jaar beëindigde Moore in 1996 onverwacht zijn huwelijk met Luisa Mattioli. Op 10 maart 2002 trouwde hij voor de vierde keer, deze keer met de Zweedse Christina ‘Kiki’ Tholstrup (°1942). Met haar bleef hij getrouwd tot aan zijn dood. Ze woonden afwisselend in Zwitserland en Monte Carlo. Na de eeuwwisseling speelde hij nog in The Enemy (2001), Boat Trip (2002) en Foley & McColl: This Way Up (2005).
In 2008 heeft Roger Moore zijn autobiografie My word is my bond gepubliceerd, in het Nederlands vertaald als Voor altijd James Bond. In een interview met The Sunday Telegraph in april 2009 zei Moore dat hij definitief was gestopt met acteren. (Wikipedia)

36 Roger Moore

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s