Vandaag is het dertig jaar geleden dat Jean-Jacques Annaud is begonnen met het draaien van “L’ours”. Lode De Pooter berichtte erover in De Rode Vaan…

Jean-Jacques Annaud kent het grote filmpubliek dus vooral als de realisator van « De naam van de roos », de middeleeuwse detectiveprent die zovele bioscoopgangers echt in haar greep gevangen hield. De succesroman van Umberto Eco kreeg dank zij de nog relatief jonge Franse cineast (geb.1 okt.1943) een waardige filmaanpassing.
Het was nochtans reeds vooraleer hij aan dat grootse project begon dat Jean-Jacques Annaud met de gedachte rondliep om een film over beren te draaien en dit op voorstel van de scenarist Gérard Brach die tijdens zijn jeugd onder de indruk was gekomen van het boek « De grizzly » van James-Oliver Curwood.
Het is dus al van in 1981 dat de berengeschiedenis in het hoofd van J.J.Annaud rondspookt, dat er aan gewerkt is. In 1983 werd naar het natuurlijke decor gezocht waarin de geschiedenis zich zou afspelen maar noch Nieuw-Zeeland, noch Australië, noch Canada bevielen hem. Wel ontdekte hij in de States de beren Bart en Doc die later belangrijke rollen zouden spelen.
Van maart 1984 tot augustus 1986 werkte J.J.Annaud dan volledig aan « De naam van de roos » en eerst daarna werd er opnieuw aan de beer gesleuteld. In vele Europese landen o.a. ook in België, werden kleine beertjes verzameld voor de rol van de jongeren. En verliep alles in een stroomversnelling. Beieren werd wegens het slechte weder opgegeven als plaats der handeling. Tenslotte koos men de Italiaanse Dolomieten waarop 18 mei 1987 aangevangen werd. De draai-arbeid duurde precies 109 dagen, tot 25 september 1987.
Maar daarmee was de kous nog niet af. De prent diende nog gemonteerd en dit monnikenwerk rustte op de schouders van Noëlla Boisson die niet minder dan 300.000 meter filmstrook te verwerken kreeg en daarvan 3000 meter overhield voor een prent van 98 minuten, dat na 16 maanden montagewerk.
Wanneer wij zo uitvoerig berichten over het ontstaan van L’ours dan is dit omdat deze film van Jean-Jacques Annaud werkelijk buiten het gewone valt als werkstuk, dat het een dergelijk geduld van een collectief heeft gevergd dat men daar enkel ontzag kan voor opbrengen. Geen wonder dan ook dat de documentaire over het draaien van L’ours, onlangs nog op Antenne 2 vertoond, al even boeiend is en een ware en nuttige aanvulling van de speelfilm.
Daar denkt men evenwel niet aan tijdens het zien van de prent zelf omdat men dan echt begaan is met de avonturen van een moederloos jong en een oudere beer die twee dikke vrienden worden, die al hun vernuft aanwenden om uit de greep van twee jagers te blijven en deze tenslotte ook vertederen. Al zit er volgens Annaud geen « boodschap » in zijn prent dan kan men haar moraal toch samenvatten in de zin die auteur Curwood in zijn woord vooraf tot zijn zoon richtte: « Er bestaat een nog grotere emotie dan die van het doden : het laten leven. »
Het valt niet te ontkennen dat het er J.J.Annaud vooral om te doen was een vertederende film te maken, een werk waarin de dieren als mensen zijn zoals het in « Fabeltjesland » heet. De kijker heeft geen enkele moeite om het hele verhaal te volgen doorheen de blik van het beertje, met hem de wereld te ontdekken, andere dieren te ontmoeten en de mens te leren kennen. Het is eerst na afloop dat men zegt dat Annaud toch wat al te zeer de sentimentele snaar betokkeld heeft, dat hij misschien meer nog dan Disney de natuur vervalste.
Wij hebben ons evenwel gaarne laten bedriegen…

Referentie
Lode De Pooter, Dieren als mensen, De Rode Vaan nr.43 van 1988

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s