Vandaag is het 25 jaar geleden dat de winnaar van de gouden medaille op de Olympische Spelen van Londen 1948 (foto) is gestorven. Hij was in die tijd bovendien wereldrecordhouder over 2.000 meter, 3.000 meter en twee mijl en achttien keer Belgisch kampioen over zowat alle afstanden tussen de 1.500 en de 10.000 meter, voorwaar een palmares waarop menigeen afgunstig kan zijn. Het behoort toe aan Gaston Reiff, een legende in de Belgische atletieksport en in 1986 gangmaker van de fameuze Sport Aid-actie die Bob Geldof in navolging van zijn Band Aid ten voordele van hongerlijdend Afrika uit de grond heeft gestampt. Ik sprak hierover destijds met hem in de rubriek “Aan het lijntje” in De Rode Vaan.

Die actie kende haar hoogtepunt op zondag 25 mei op de Heizel te Brussel. Voor 250 fr kon iedereen daar deelnemen aan een « wedloop tegen de tijd », al is het dan geen echte « wedloop », maar eerder een jogging over tien kilometer. Je mag de afstand trouwens ook al wandelend afleggen als je dat liever zint. Een aantal « vedetten » van allerlei slag, maar uiteraard vooral sportvedetten, zullen daar aanwezig zijn, o.a. dus ook Gaston Reiff. Wat houdt dat eigenlijk in? vroeg ik hem…
Gaston Reiff : Ja, wat houdt dat in ? Dat ik er zal zijn alleszins en dat ik wel iets zal doen, maar wat dat dan precies zal zijn, dat weet ik nog niet, aangezien ik gekwetst ben aan de meniscus en dus niet in staat om die tien kilometer te lopen. Als ik overdrijf riskeer ik immers een operatie. Maar op mijn gemak kan ik wel een of twee kilometer aan.
— Doet u anders nog wel aan competitie misschien ?
G.R. :
Lopen niet, nee. Ik heb wel nog lang, té lang eigenlijk, gevoetbald met de ploeg van de RTB, namelijk tot mijn zestigste. Nee, die meniscuskwetsuur is van een zwaar voorwerp op te tillen. En dat belet me dan wel te gaan lopen met mijn vrienden, zoals we dat elke zondag deden in het bos, want als ik te lang loop dan draag ik daar wel een week de gevolgen van.
— Gepensioneerd dus ?
G.R. :
Sedert twee jaar, ja. Daarvoor was ik tewerkgesteld bij het ADEPS, de Franstalige tegenhanger van het BLOSO.
— Hoe dan ook, ik zie ook Eddy Merckx of Patrick Sercu, die eveneens staan aangekondigd, geen tien kilometer lopen…
G.R. :
Neenee, het belangrijkste is gewoon dat ze er zijn omdat dit de mensen meer motiveert. Maar let op, hé, Europees judokampioen Van de Walle b.v., die heb ik toch al eens een wedstrijd van twaalf kilometer weten lopen, hoor, en die zal er óók zijn.
— Maar het is niet zo dat er vrijetijdslopers zullen zijn, naast wedstrijdlopers, zoals in marathons, b.v. ?
G.R. :
Er zijn er altijd die er een wedstrijd willen van maken, hé, dat kan men nu eenmaal niet tegenhouden, maar er wordt géén officiële uitslag van opgemaakt en ook de tijd speelt geen enkele rol. Het komt er enkel op aan dat zoveel mogelijk mensen deelnemen.
— En die kunnen zich ook nog laten sponsoren ?
G.R. :
Ja, inderdaad, wie op de een of de andere manier zelf niet kan aanwezig zijn, die kan als sponsor optreden van iemand die wél meeloopt. Het bedrag is vrij, maar men richt zich op 1.500 fr per gesponsorde deelnemer. En dergelijke manifestaties zullen in zowat 65 verschillende landen plaatsvinden. Als we zo’n tienduizend deelnemers kunnen te samenbrengen, zullen we al dik tevreden zijn, hoor. En het weer speelt natuurlijk ook een rol.
— Heeft u Bob Geldof ontmoet bij de voorbereiding van deze Sport Aid ?
G.R.:
Nee.
— Toch kunt u misschien even uw mening geven over het feit dat hij heeft verklaard ermee te stoppen…
G.R. :
Ja luister, vergeet niet dat dit een immense organisatie is, hé, en tenslotte is hij maar een zanger. En als je dan niet genoeg wordt gesteund, dan kan het toch heel zwaar worden. Maar hij heeft de start gegeven, dat is voldoende. Nu is het aan de mensen om dit voorbeeld te volgen.
84 sport aidDe week nadien kwam ik nog eens terug op de actie:
In ons eigen land is de Sport Aid-actie (25-5) relatief onopgemerkt voorbijgegaan. Wij kunnen daarover meespreken. De Soedanese fakkelloper Omar Khalifa is immers voorbij onze lokalen gepasseerd en toch hebben wij hem niet gezien. Er was immers bijna geen volk op de been en alleszins was er geen ambiance, zodat de kleine manifestatie voorbij was voor we er erg in hadden. Zondag op de Heizel was er al heel wat meer volk (naar schatting zo’n 7.000 deelnemers) maar in Francorchamps waren er op dat moment 30.000 aanwezigen voor een veel minder liefdadige en op de koop toe veel duurdere manifestatie. Vooral de afwezigheid van Vlaanderen was erg opvallend. En dat zal wel niet enkel wegens de succesrijke anti-kernenergie-betoging in Antwerpen geweest zijn. En ook niet wegens de poststaking, zoals men in de burgerpers suggereert, want in Wallonië werd er nog méér actie gevoerd. Neen, als we zelf een tip mogen geven : de propaganda voor Sport Aid was in handen van een organisatie die zichzelf had voorgedragen om als reclamebureau van de grond te komen en die zo goed als Nederlands-onkundig was.
Maar van dat alles had de kijker geen weet en de beelden in Sportweekend waren zelfs tamelijk enthousiasmerend, de politieke kluchtspelers niet meegerekend die het lef hadden om ook mee te doen, terwijl België op verre na niet het quotum haalt dat Unicef vooropzet voor ontwikkelingshulp (0,9 % van het bruto nationaal product). Dit was even cynisch als Ronald Reagan die in de VS tien dollar (!) stortte in het kader van een manifestatie tegen de toenemende verpaupering in dat land !
De reden waarom de BRT toch nog veel beeldmateriaal had, was gedeeltelijk omdat bestaande sportmanifestaties (de jogging in Brussel, het sportfeest op de Gentse Blaarmeersen) in extremis onder de noemer van Sport Aid werden geplaatst, terwijl ze anders sowieso toch hadden plaatsgevonden (de Brusselse jogging zelfs met méér succes de voorgaande jaren). Ook was op de Heizel zelf de deelname van de EEG-enclave erg groot zodat het Engels zelfs blijkbaar de voertaal van ons land was geworden (« Hi mum ! »).
Toch was dit alles niets in vergelijking met wat in het Londense Hyde Park, in Dublin (het thuisland van Bob Geldof) of in Rome, Budapest, New York, Brisbane of Athene gebeurde. De show werd echter gestolen door Barcelona, dat handig zijn kandidatuur voor de Olympische Spelen wat meer kracht bijzette. Het meeste voelden we echter mee met de eenzame loper in de gutsende regen in Auckland, Nieuw-Zeeland. De commentaar van Yvan Sonck was niet erg to the point (Harry Belafonte herkende hij slechts de derde maal, Cliff Richard of Sting helemaal niet), maar wie zal het hem ten kwade duiden, daar de regie vanuit New York zeer verward was, hij over geen enkele informatie beschikte en hij (gewoontegetrouw) toch wat weetjes over het joggen in het algemeen en de paar loopvedetten (Grete Waitz, Sebastian Coe) in het bijzonder wist mede te delen.

Referenties
Jan Draad, Gaston Reiff aan het lijntje, De Rode Vaan nr.21 van 1986
Ronny De Schepper, Sport Aid, De Rode Vaan nr.22 van 1986

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s