Het is vandaag tachtig jaar geleden dat Jack Nitzsche (rechts op de foto, naast lookalike Phil Spector en zangeres Darlene Love) werd geboren.

Velen zullen denken: wie in godsnaam is Jack Nitzsche? Maar Jack was een muzikale duizendpoot in de studio, die tekent voor een heel belangrijke inbreng in de carrière van veel zangers.
Jack Nitzsche, geboren als Bernard Alfred Nitzsche (Chicago, 22 april 1937 – Los Angeles, 25 augustus 2000) was een Amerikaans pianist, componist, muziekproducent en arrangeur.
Nitzsche groeide op in Chicago en verhuisde later met zijn familie naar Los Angeles. Hij volgde pianoles en studeerde muziek op college, waarna hij bij verschillende platenlabels werkte, voornamelijk als arrangeur. Vanaf 1962 schreef hij vele arrangementen voor de producer Phil Spector, onder meer voor The Ronettes (zie bovenstaande foto).  Hij werkte trouwens nauw samen met Phil Spector als arrangeur en dirigent (River Deep, Mountain High).
Samen met een andere medewerker van Spector, Sonny Bono, schreef hij Needles and Pins, oorspronkelijk voor Jackie De Shannon. Wij kennen het beter van The Searchers.
Hij arrangeerde Move Over Darling (Doris Day), vier Rolling Stones albums (Out of our heads, Aftermath, Between the buttons, The Rolling Stones Now!) en de singles Paint it black en Let’s spend the night together (waarop hij ook nog piano speelde, net als op You Can’t Always Get What You Want). Hij maakte ook arrangementen voor The Monkees, Randy Newman en Expecting to fly (Buffalo Springfield).
Hij produceerde ook enkele albums van Mink DeVille (Cabretta, Coup de grâce, Return to Magenta). Van 1969 tot 1971 speelde hij tevens piano in Crazy Horse en nadien in The Stray Gators, de begeleidingsband van Neil Young. Hij produceerde mede diens album Harvest.
Nitzsche raakte echter verslaafd aan drugs. Zijn relatie met Neil Young verslechterde en hij werd in 1979 gearresteerd nadat hij zijn vriendin, actrice Carrie Snodgress (die voorheen met Neil Young was) met een wapen had aangevallen en verwond. Hij werd veroordeeld tot een voorwaardelijke straf.
In de jaren 1970 werd hij ook bekend als componist van filmmuziek; hij maakte onder meer de muziek voor Performance (1970), The Exorcist (1973) en One Flew Over the Cuckoo’s Nest (1975). Hij kreeg hiervoor enkele Oscarnominaties in de categorie beste muziek en beste song.
In 1982 won hij een Oscar en een Golden Globe Award voor beste filmsong als co-auteur van Up Where We Belong (samen met Buffy Sainte-Marie en Will Jennings).
Nitzsche is tweemaal gehuwd, eerst met Gracia Ann May, een voormalig lid van de Phil Spector-meidengroep The Blossoms, en later met Buffy Sainte-Marie. Hij stierf in een ziekenhuis in Los Angeles aan de gevolgen van een longontsteking.

Raymond Thielens
(met dank aan Wikipedia)

Een gedachte over “Jack Nitzsche (1937-2000)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s