Het is vandaag al vijftien jaar geleden dat de Waalse chansonnier Pierre Rapsat is overleden. In 1978 was hij te gast op het Feest van De Rode Vaan en bij die gelegenheid schreef ik onderstaand artikel…

Onze kameraden van “Le Drapeau Rouge” hebben ook dit jaar zichzelf zeker niet weggecijferd op de affiche van het Feest van de Communistische Pers. Naast een aantal “illustres inconnus” halen zij de Franse komiek Guy Bedos naar onze kontreien om hier enige geëngageerde moppen te komen tappen. Daar wij veronderstellen dat onze Waalse broeders ook niet veel zullen snappen van het gewauwel van Urbanus van Anus, bestden wij hieraan echter niet veel aandacht. Wel zullen we in de komende weken twee Franstaligen belichten die ook in Vlaanderen enige populariteit bezitten: Pierre Rapsat en André Bialek.
‘T IS MAAR EEN BEGIN
Daar men in “Le Drapeau Rouge” de Antwerpenaar Wannes van de Velde steevast een stroppendrager noemt en wij daar wel eens de draak mee plegen te steken, zijn we dubbel op onze hoede wanneer we een Franstalige artiest moeten localiseren. Maar De Rode Vaan is natuurlijk een wandelende encyclopedie, vandaar dat je van ons in alle vertrouwen mag aannemen dat Pierre Raepsaet (zoals zijn echte naam luidt) geboren is te Brussel, 29 jaar geleden, en dat hij nu in Verviers woont. Hij debuteerde op 16-jarige leeftijd in een balorkestje, dat – zoals dat in de Golden Sixties paste – alle toenmalige hits afrafelde. In die periode maakt hij ook een eerste single, als begeleider voor zijn vriend Eric Van Hulse, die nu nog steeds tekent voor de teksten van Rapsat.
Nadien deed Pierre zowat alle belangrijke groepjes van over de taalgrens af: hij maakte drie singles met The Tenderfootkids, een elpee met Laurélie en speelde dan gedurende twee jaar bij Genghis Kahn.
WIJ GAAN DOOR
Dan achtte hij het moment gekomen om rond zichzelf een popgroep te verzamelen (gewoon onder zijn eigen naam) en een solo-album uit te brengen: New York. De titelsong is door disc-jockey Anthony van BRT-2 destijds sterk gepromoot, meen ik mij te herinneren. De opvolger, Musicolor, werd door de pausen van Humo en Tliedboek een bladzijde waard gevonden, maar toch kon Rapsat nog steeds niet doorstoten in Vlaanderen.
Toen hij dan tenslotte in 1976 met Judy et Cie naar het Eurovisiesongfestival wed afgevaardigd (zie foto), leek het er even op dat hj het dan toch zou maken. In Wallonië liep men storm voor hem, maar Vlaanderen bleef uiteindelijk ijzig koel.
MET DE STRIJD
Vandaar dat Rapsat de vreedzame strijdbijl opnieuw heeft opgegraven. Hij wipte over naar een nieuwe platenfirma (RCA) en bracht daar vorig jaar zijn derde elpee uit, Je suis moi.
En nu, in september, zal zijn vierde verschijnen, Gémeaux (Tweelingen, het sterrenbeeld waaronder Rapsat geboren is). Op het Feest van De Rode Vaan brengt hij hiervan de première op het podium. Het is een soort “suite”, al zijn de nummers niet in elkaar verstrengeld.
Het is de perfecte illustratie van wat Rapsat met zijn muziek wil bereiken: de tekst is doorwrocht en zeker niet triviaal, maar het compositorische geheel overheerst. De tijd van het eenvoudige Judy et Cie heeft hij achter zich gelaten…

Referentie
Ronny De Schepper, Pierre Rapsat: muziek belangrijker dan tekst, De Rode Vaan nr.34 van 1978.

Toen de elpee dan eenmaal verschenen was, kwam ik er nog eens op terug onder de titel “De man met die familienaam”:
Dat niet alleen alle goeie dingen uit drie bestaan, maar ook minder goeie, bewijst de elpee “Gémeaux” van Pierre Rapsat.
Eén. Vóór het RV-Feest. Ik praat met een hijgende Rapsat in Verviers: hij was net rondjes aan het lopen (*). Hij vertelt over deze elpee die toen net opgenomen was, maar nog niet uitgebracht: “Het is een soort suite, al zijn de nummers niet in elkaar verstrengeld. Het is de perfecte illustratie van wat ik met mijn muziek wil bereiken: de tekst is doorwrocht en zeker niet triviaal, maar het compositorische geheel overheerst.”
Twee. Tijdens het RV-Feest. Net als RVHG later op de namiddag, sukkelt Pierre met een onwillige monitor. Een defect orgel doet er dan nog een schepje bovenop. Toch heeft zijn optreden een “volle” klank. Hij maakt zijn eigen woorden waar. Ik ben niet overdonderd, maar tevreden.
Drie. Na het RV-Feest. Deze elpee dus. Is er iets misgelopen met de persing? Ik dacht van niet. Toch slaagt Rapsat er via deze schijf niet in de “sound” van het Cultureel Centrum van Oudergem te evenaren. Het klinkt allemaal nogal zoutloos, zijn woorden verwaand. Ik vind het echt erg jammer.

Ronny De Schepper

Referentie
Pierre Rapsat, Gémeaux, RCA PL 37202

(*) Ik in Verviers? Rondjes lopen met Rapsat? Daar herinner ik me niets van… Ik herinner me wel dat ik op het Brusselse Muntplein met hem heb staan praten, toen hij aan het soundchecken was voor Mallemunt, maar dat kan ik niet meer precies op de tijdslijn plaatsen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s