Vandaag wordt de New Yorkse pianist van Spaans-joodse afkomst, Murray Perahia, zeventig jaar.

Hij brak in 1985 door met zijn terecht heel goed onthaalde Mozart-concerti met The English Chamber Orchestra. Hij speelt uiteraard niet op historische instrumenten, maar hij heeft toch wel van de authenticiteitsbeweging geleerd. Zo dirigeerde hierbij vanaf zijn klavier, alhoewel hij helemaal niet van dirigeren houdt (“mijn piano is mijn orkest“). Ook heeft hij een heel lichte toets, waardoor hij (samen met Maria Joao Pires) zowat de enige “traditionele” pianist is die mij bij Mozart kan bekoren (maar dat hij ook Bach op piano heeft opgenomen, kan ik hem uiteraard niet vergeven!).
Ondanks het feit dat hij niet van de man zijn muziek hield, bracht hij in 1992 op met een CD met werk van Frans Liszt. Dat kwal omdat Vladimir Horowitz hem tot deze componist heeft kunnen “bekeren” (net als tot Rachmaninov). Twee jaar later speelde hij Beethoven in de film “Immortal Beloved”, maar dan letterlijk wat het spelen aan het klavier betreft, want de echte rol werd natuurlijk vertolkt door Gary Oldman. Daarna werd het twee jaar stil rond Perahia, aangezien een ontsteking van zijn duim hem het spelen belette. Toch maakte hij nog een onverhoopte come-back.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s