Het is vandaag ook alweer vijf jaar geleden dat de Amerikaanse drummer en zanger Levon Helm in New York aan kanker is overleden.

Mark Lavon (zoals hij eigenlijk officieel heette) Helm groeide op in de staat Arkansas en trad op achttienjarige leeftijd toe tot de begeleidingsband van Ronnie Hawkins, The Hawks. Met deze band verhuisde hij in 1959 naar Toronto, waar Helm en Hawkins de latere medeleden van The Band (Robbie Robertson, Richard Manuel, Rick Danko en Garth Hudson) opnamen in The Hawks. Uit verschillende namen die de groep koos nadat zij in 1964 bij Hawkins weg waren gegaan (Levon and the Hawks, The Levon Helm Sextet) valt op te maken dat hij een leidende rol speelde. Later claimde Robbie Robertson min of meer het (informele) leiderschap. Met hem was Helm vele jaren niet “on speaking terms”, maar toen Robertson hem op zijn sterfbed bezocht, kwam een verzoening tot stand.

Helm en Robertson ontmoetten Bob Dylan en gingen met hem optreden. Later werden The Hawks zijn vaste begeleidingsgroep. In 1967 namen zij in Woodstock met hem de beroemde Basement Tapes op. Levon Helm, die The Hawks enige tijd verlaten had, voegde zich daar weer bij hen. In 1968 begon de groep, die inmiddels in The Band was omgedoopt, aan een succesvolle eigen carrière. Van hun albums behoren enkele, zoals Music From Big Pink (1968), The Band (1969) en Stage Fright (1970) tot de klassiekers in de Amerikaanse rockhistorie. Helms karakteristieke stemgeluid met zuidelijke tongval is prominent te horen in beroemd geworden songs als The Weight, Rag Mama Rag, The Night They Drove Old Dixie Down en Up On Cripple Creek. Later zorgde een creatieve dip voor minder geïnspireerde resultaten. Uiteindelijk werd de carrière van The Band als vijfmansgroep in 1976 afgesloten met een groots afscheidsconcert in San Francisco, verfilmd doorMartin Scorsese en beroemd geworden als The Last Waltz.

Na het afscheid van The Band in 1976 nam Levon Helm diverse soloalbums op met overwegend coverversies van bestaand country– en rockrepertoire. In de jaren 80 begon hij met zijn vroegere mede-Bandleden Danko, Hudson en Manuel, maar dus zonder Robertson, weer op te treden onder de naam The Band. Hoewel ook deze “reunited Band” geen echte leider had, was Levon Helm duidelijk de motor van de groep. Zij speelden overwegend het oude repertoire, aangevuld met een aantal klassiekers uit de rock-, country- en bluesmuziek. In 1986 kreeg The Band een terugslag toen Richard Manuel zelfmoord pleegde. Helm, Danko en Hudson namen met enkele andere muzikanten (gitarist Jim Weider, drummer Randy Ciarlante en pianist Richard Bell) in de jaren 90 nog drie albums op als The Band. Het materiaal bestond deels uit nieuw werk, gecomponeerd door vrienden van de Band-leden, en deels uit coverversies. Aan deze periode kwam een einde toen Rick Danko in 1999 stierf. Helm bleef muziek maken, vooral blues en countrymuziek, onder meer met Levon Helm and the Barn Burners. Ook trad hij regelmatig op met zijn dochter, de zangeres Amy Helm. (Wikipedia)

Daarnaast speelde Levon Helm ook enkele filmrollen. Hij had succes in 1980 als de vader van countryster Loretta Lynn, gespeeld door Sissy Spacek, in de biografische speelfilm Coal Miner’s Daughter van regisseur Michael Apted. In 1984 speelden Jane Fonda en hij een echtpaar in de ABC-televisiefilm The Dollmaker. In “In the Electric Mist” (2009) van Bertrand Tavernier speelt Tommy Lee Jones de rol van de detective Robicheaux, gecreëerd door James Lee Burke. Zijn vrouw is Mary Steenburgen (het is wel vreemd haar op een bepaald moment droogweg te horen zeggen: “Will you come to bed? I feel horny.”) Bij het gamma geperverteerden die in aanmerking komen om de rol van de slechte op zich te nemen, komen we o.a. John Goodman tegen, maar ook Ned Beatty en Bernard Hocke. Ik geef ze maar alle drie opdat je zelf het spelletje “wie van de drie?” zal kunnen spelen. Opvallend, maar helaas in de negatieve zin, is Buddy Guy als bluesman Hogman. Wellicht heeft Tavernier één van zijn idolen een rol gegeven die praktisch overeenkomt met “zichzelf spelen”, maar ook dat “zichzelf spelen” is voor sommige mensen blijkbaar een probleem. Zijn collega Levon Helm van The Band daarentegen is wel uitstekend als generaal John Bell Hood, die met Robicheaux ellenlange conversaties houdt over de zin van het leven en de dunne lijn tussen goed en kwaad.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s