Vandaag wordt zanger-pianist Alan Price 75 jaar.

Alan Price is een muzikale autodidact, die in zijn geboorteplaats Tyneside The Alan Price Rhythm and Blues Combo oprichtte (met o.a. al bassist Chas Chandler), die in 1962, als Eric Burdon erbij komt, werd omgedoopt tot The Animals. De groep combineerde blues met rock. In de Verenigde Staten waren zij een van de toonaangevende bands van de British Invasion. Naast Burdon als zanger en Price op orgel bestond de band uit Hilton Valentine op gitaar, Chas Chandler op basgitaar en John Steel op drums. De groep maakte een paar grote hits, zoals “The House of the Rising Sun”, “Don’t Let Me Be Misunderstood” en “Bring It on Home to Me”.
Price verlaat de band in 1965 (en werd vervangen door Dave Rowberry) onder het mom van vliegangst (*), maar in werkelijkheid liggen spanningen binnen de band ten grondslag aan zijn vertrek. Eén van de redenen is een conflict over de royalty’s van de hit House of the rising sun. Deze traditional was publiek domein, maar de band had bij afwezigheid van Price een arrangement gemaakt en ook arrangeurs ontvangen doorgaans royalty’s. Door een fout van de platenmaatschappij bij de registratie van het arrangement ontvangt uitgerekend alleen Price royalty’s voor een arrangement waaraan hij nauwelijks een bijdrage heeft geleverd (alleen de – weliswaar zeer herkenbare – geïmproviseerde orgelsolo).
Alan Price formeert vervolgens de succesvolle Alan Price Set, waarin hij natuurlijk keyboard speelt, maar ook zelf zingt. De andere leden zijn Clive Burrows op baritonsaxofoon, Steve Gregory op tenorsaxofoon, John Walters op trompet, Peter Kirtley op gitaar, Rod “Boots” Slade op basgitaar en “Little” Roy Mills op drums. Hij scoort hits met een schitterende versie van I Put a Spell on You van Screamin’ Jay Hawkins, een hilarische versie van het kinderliedje Hilili Hilo (**), een cover van Randy Newman‘s Simon Smith and his amazing dancing bear, maar ook eigen werk zoals The house that Jack built, gevolgd door het jazzy Don’t Stop The Carnival. The Alan Price Set valt in 1968 uit elkaar.
Daarna gaat hij samenwerken met Georgie Fame en dit leidt o.m. tot een hit met het nummer Rosetta. Hij heeft in die tijd ook een show op de BBC waar hij beroemde gasten ontvangt, waarmee hij ook soms samenspeelt, zoals Fleetwood Mac en Jimi Hendrix.
In 1973 schrijft hij de muziek voor de film van Lindsay Anderson O Lucky Man!, waarin hij in een gedeelte van de film zichzelf acteert. Hij acteert ook in Alfie Darling, een soort sequel voor de film Alfie, en tijdens het draaien valt hij voor de co-star, Jill Townsend. Hij heeft trouwens nog meer muziek geschreven voor toneel en films, waarvan de bekendste wellicht The Whales of August is.
In 1974 volgt het autobiografische album Between Today and Yesterday en een track daarvan, Jarrow Song, brengt hem weer in de hitlijsten. In 1977 maakte hij met zijn Nederlandse collega Rob Hoeke de langspeelplaat Two of a Kind.
Ik vermoed dat Alan Price nog altijd optreed, soms met zijn eigen ensemble, soms bij sixties-revivalshows. Daarbij speelt hij nog wel eens bij een groep die zich The Animals noemt, maar toen deze enkele jaren geleden ook op de Gentse Feesten was te zien, was hij er niet bij (buiten de drummer niemand van de originele bezetting eigenlijk). (Wikipedia)

(*) Inderdaad: in de jaren zestig kregen we voortdurend dit verhaal te horen, maar vele jaren later zag ik beelden van een optreden van The Animals op de Amerikaanse televisie en als de orgelist niet Alan Price was, dan was het verdorie toch een zeer goede lookalike! Leo Blokhuis offreert in “Het Plaatjesboek” (p.64) nog een andere mogelijkheid: wegens de prominente orgelpartij op “House of the rising sun” (die – eveneens volgens Blokhuis – wel schatplichtig was aan “Walk on the wild side” van Jimmy Smith) kreeg Alan Price de vermelding als “componist” van deze traditional toegewezen, weliswaar met de mondelinge overeenkomst dat de inkomsten zouden worden gedeeld met de andere groepsleden. Heel lang heeft Price zich echter niet aan deze overeenkomst gehouden en vandaar…

(**) Kenners vragen zich al jaren af wat de instrumentale keerzijde van “I put a spell on you”, “Iechyd‑da” (spreek uit “yèkee dà”) wel mag betekenen. Wel, dit is Welsh voor “good health”: used as a drinking toast to wish somebody else good health. (Gregory Ball)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s