Het is vandaag 110 jaar geleden dat filmcomponist Miklos Rozsa werd geboren.

Rozsa kon als jong componist in Budapest in 1932 op de bijval rekenen van niemand minder dan Richard Strauss, die de zaal tot een staande ovatie aanmoedigde bij de creatie van zijn Hongaarse Serenade. Toch betekende dit geen doorbraak voor Rozsa, die om aan de kost te komen in Parijs in de jaren dertig zelfs populaire chansons componeerde onder de naam Nic Tomay. Later ging Rozsa als filmcomponist aan de slag en hij had vooral veel succes met zijn muziek voor historische spektakelfilms in de jaren zestig. Een deel van zijn succes heeft Rozsa te danken aan het feit dat je de indruk hebt als je de muziek voor Ben-Hur hoort b.v. dat dit authentieke muziek zou kunnen zijn. Dat komt dan vooral omdat Rozsa daar toch opzoekingswerk heeft naar verricht, vooral wat de instrumenten en de dansen betreft. Heel traditioneel, maar heel effectief. Afwisselend heel dominant, b.v. in de parade van de wagenmenners, en soms underscored zoals in de scène met de melaatsen.
Alhoewel hij dus vooral bekend is van zijn muziek voor spektakelfilms, is hij toch zowaar in het film noir-genre begonnen. Rozsa is voor velen trouwens één van de grootste componisten uit de twintigste eeuw tout court. Hij heeft bijvoorbeeld ook een vioolconcerto geschreven, dat overigens gebruikt wordt in The Private Life of Sherlock Holmes. Maar omdat hij voornamelijk filmmuziek schreef, wordt hij niet als dusdanig erkend.
Miklos Rozsa wordt wel eens bekritiseerd omdat hij soms filmmuziek componeerde, zonder op de set te verschijnen, zonder zelfs de filmmakers te ontmoeten. Dat was alleszins het geval bij Johan en de Alverman omdat de brave man zich daar zelf niet eens van bewust was, hij heeft die muziek immers geschreven als het thema voor the duchess (Margareth Rutherford) in The V.I.P.’s. Voor mij is dit misschien wel de enige grote uitzondering van mijn overtuiging dat je filmmuziek niet op iets anders kan kleven. Als men deze muziek immers hoort, denkt men niet aan The V.I.P.’s maar wel aan Johan en de Alverman. Dat is volgens mij een uitzondering op de regel.

(Met dank aan Daniel Mangodt)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s