Het is vandaag al 120 jaar geleden dat de Amerikaanse auteur Thornton Wilder werd geboren.

Hij werd geboren in Madison (Wisconsin). Zijn jeugd bracht hij echter door in Sjanghai, waar zijn vader consul-generaal was. Op school was hij een buitenbeentje met hoogbegaafde trekjes. Hij studeerde eerst aan de Universiteit van Yale te New Haven, daarna aan de American Academy in Rome (archeologie) en vervolgens in Princeton (Franse taal- en letterkunde). Eind jaren twintig doceerde hij Frans aan een jongensschool te New Jersey en van 1930 tot 1937 was hij hoogleraar literatuur (toneel en klassieken) aan de Universiteit van Chicago.
Tussen deze activiteiten door had Wilder inmiddels naam gemaakt als romanschrijver, met name met The Bridge of San Luis Rey (1927), een reeks aaneengeschakelde karakterstudies die zich ontwikkelen richting een intentie achter de ogenschijnlijk willekeurige dood van vijf mensen na de ineenstorting van een hangbrug in Lima, Peru, 1714. Wilder ontving hiervoor de Pulitzerprijs. In 1930 had hij veel succes met het toneelstuk The Woman of Adros (zich afspelend in het decadente Griekenland, kort voor de christelijke jaartelling) en in 1935 behaalde zijn satirische roman Heaven’s My Destination grote oplagen. Vervolgens bleef het in literair opzicht een paar jaar stil rondom zijn persoon.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog was Wilder inlichtingenofficier bij de luchtmacht in Noord-Afrika en Italië. Ondertussen was hij vooral overgeschakeld op toneelwerk, met een ‘brechtiaanse’ vervreemdende, anti-realistische benadrukking van het toneelelement en acteurs die uit hun rol stappen. Bekende voorbeelden zijn Our Town (1938, waarin hij zoekt naar een transcendente waarde in het dagelijks leven van een archetypisch Amerikaans stadje), The Skin of Our Teeth (1942, een satire met veel symboliek en loodzware humor over de familie Antrobus) en The Matchmaker (1954), eigenlijk een remake van zijn eigen The Merchant of Yonkers uit 1938, geproduceerd door Max Reinhardt. Die was het wellicht die het Oostenrijkse stuk Einen Jux will es sich Machen van Johann Nestroy uit 1842 aan Wilder introduceerde. En ook dit stuk was gebaseerd op een ander, nl. het Engelse A day well spent van John Oxenford (1835). En om de pret nog te verhogen, mengt Wilder er hele fragmenten uit Molières L’avare door, die echter meestal worden weggelaten bij opvoeringen. In 1964 werd The Matchmaker dan weer het uitgangspunt voor de bekende musical Hello Dolly. Voor The Skin of Our Teeth en The Matchmaker ontving Wilder zijn tweede en derde Pulitzerprijs (deze keer dus voor toneel). Ook ontving hij onder andere de Vredesprijs van de Duitse Boekhandel in 1957 en de National Book Award in 1968 (voor zijn populaire lange roman The eighth day).
Wilder trad nooit in het huwelijk (guess why) en stierf op 7 december 1975 in Hamden (Connecticut). Aldaar werd hij begraven op de Mount Carmel Cemetery.
(Bron: Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s