Vandaag is het al twintig jaar geleden dat de Franse tekenaar en auteur Roland Topor is overleden. Ik ken hem eigenlijk vooral van “Batailles”, het stuk dat in een regie en decor van Albert van Tichelen voor het Gentse Arcatheater werd opgevoerd door Gerd Portael, Jo Decaluwe en Geert Amant.

Eigenlijk heb ik meer plezier beleefd aan het programmaboekje dan aan het stuk zelf. Of dé stukken. Want het betreft hier vijf monologen, netjes verdeeld tussen Jean-Michel Ribes en Roland Topor (elk twee en één tesamen). In zijn eerste regie voor Arca heeft acteur Bert van Tichelen het gelukkig vrij sober gehouden. Absurde eenakters roepen nu eenmaal herinneringen op aan “Het bos van mijn kindsheid” van Vitrac, zodat ik de vingers gekruist hield. In het Sabbattinitheater kregen we op 26/9/91 echter geen exuberant spektakel, zodanig zelfs dat ik voor de pauze zalig indommelde tijdens een eindeloze dialoog tussen twee bergbeklimmers die blijkbaar tot in de hemel geklommen zijn. Of zoiets. Het maakt eigenlijk niet uit. Net zoals de opener, een dialoog op een vlot, waarbij ik me niet ga vermoeien met te proberen een analyse te geven van de klassenstrijd die er zowaar wordt in aangeraakt. Bij absurd toneel van dit allooi heeft dit immers geen enkele zin. Geert Amant en Jo Decaluwe waren toen overigens helemaal niet op dreef. Zou Jo er later nog door komen, dan bleef Geert het hele stuk door nogal zwak, al moet hij als debutant nog het nodige krediet krijgen, vind ik.
Maar de “ster” van de “show” was Gert Portael die de zieke (later zal blijken: stervende) Carmen Jonckheere verving en met twee monologen de boel een beetje opkrikte. In “Ultime bataille” van Ribes adresseert ze op muziek van Elton John (“Song for Guy”, eigenlijk heiligschennis, maar dat hoort zo zeker, bij absurd toneel?) een afgedankte echtgenoot, die (dreigend zich te zelfmoorden) aan haar balkon hangt. Het balkon van haar appartement wel te verstaan. Uiteindelijk loopt het voor Guy nog goed af, want hij valt in de armen van de onderbuurvrouw. In “Bataille intime” van Topor heeft een andere afgedankte trouwboek minder geluk. Gert (bij gebrek aan een naam voor het personage zal ik de naam van de actrice maar gebruiken) heeft hem nogal bloederig afgeslacht, omdat hij helemaal van haar bezit wou nemen. De striptease van rood naar wit die erbij hoort, heeft zelfs een zekere poëzie! Die is dan weer ver te zoeken in het laatste fragment, “Gebatter in ’t Sas van Gent”, waarbij Ribes en Topor samen de pen hebben gehanteerd. Alweer krijgen we het thema van de vrouw als mannenverslindster (ik ken nochtans een paar goede psychiaters voor beide heren!), terwijl een nevenintrige rond nudisme en het Europese parlement het niet echt “doet”. Het is vooral hier dat Jo Decaluwe de meubelen moet redden. Al bij al niet echt een tegenvaller, maar ook een weinig denderend spektakel.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s