Tien jaar geleden overleed de Amerikaanse schrijver Kurt Vonnegut jr. aan de gevolgen van een val. Hij was op dat moment 84 jaar. Hij debuteerde in 1952 met het satirische “De grote pianola”, maar het was vooral het in 1969 verschenen “Slaughterhouse Five or the Children’s Crusade” dat hem beroemd maakte, ook al was hij op dat moment al een gerespecteerd schrijver omwille van “Cat’s Cradle” en “God bless you, mr.Rosewater”.

“Slachthuis vijf” is een relaas van zijn verblijf in krijgsgevangenschap in Dresden, toen die stad door Amerikaanse bombardementen totaal werd verwoest (er waren meer slachtoffers dan in Hiroshima). In een lange inleiding schrijft Vonnegut dat hij deze traumatische gebeurtenis reeds veel langer heeft te boek willen stellen, maar dat hij er nog nooit in gelukt is. Welnu, met dit boek is dit volgens mij ook niet gelukt. Niet alleen bevalt de stijl me niet (met het steeds weerkerende “and so on” en vooral het irriterende “so it goes”), maar ook het verhaaltje over Billy Pilgrim die naar de planeet Tralfamadore werd ontvoerd en die reizen in de tijd kan maken, kan me niet overtuigen. Akkoord, ik herinner me dat ik destijds in Studio Skoop van de verfilming uit 1972 heb genoten, maar dat zal ongetwijfeld door de blote tieten van Montana Wildhack geweest zijn, de porno-actrice die net als Billy naar Tralfamadore ontvoerd is en die samen met hem in een soort van zoo te kijk wordt gezet. In die zoo zijn Billy en Montana overigens totaal naakt, maar soit. Zo ver gingen de swinging sixties nu ook weer niet!
Na de publicatie van “Slaughterhouse five” kreeg Vonnegut een zware depressie, die jarenlang zou duren. Tot in 1984 zelfs nog, toen hij een zelfmoordpoging ondernam op de dertigste verjaardag van het overlijden van zijn mentaal labiele moeder, die ook door zelfmoord een einde aan haar leven had gemaakt.
Later herpakte Vonnegut zich, ook al waren de tijdsomstandigheden hem niet gunstig gezind. Zo was hij een felle tegenstander van de oorlog in Irak in het algemeen en president Bush in het bijzonder.
Zijn laatste boek dateert uit 2005. “Man zonder land” was eigenlijk een verzameling van biografische essays.

Ronny De Schepper

Enkele boeken over Dresden
(1) « Das alle Dresden » van Fritz Loffier, Geschichte seiner Bauten VEB E.A. Seeman Verlag. Leipzig 1982. 40 M.
(2) « Dresden — Eine Kamera klagt an » van Richard Peter. VEB Fotokinoverlag Leipzig 1982. 15 M.
(3) « Inferno Dresden » van Walter Weidauer. Uber Lügen und Legenden um die « Aktion Donnerschlag ». Dietz Verlag Berlin 1983.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s