Vijftig jaar geleden won de Britse popzangeres Sandie Shaw het Eurovisiesongfestival…

Ze werd geboren als Sandra Ann Goodrich in Dagenham (Londen) en werd in 1964 ontdekt door Adam Faith die haar bezig zag op een talentenwedstrijd. Enkele weken later had ze een platencontract en haar eerste single “As long as you are happy baby” werd uitgebracht. Dit was geen groot succes. Haar tweede single “Always something there to remind me” was dat wel. Met dit nummer van Burt Bacharach en Hal David stond Sandie Shaw drie weken op nummer 1 in de Britse hitlijst. Haar begeleiders, The Paramounts, zouden later als Procol Harum wereldfaam veroveren met “A whiter shade of pale”.
Ze maakte nog meer grote hits, vaak geschreven door Chris Andrews, zoals “Long live love”, mijn lievelingsnummer van haar. Ze bundelde al deze hits op een elpee in de fameuze Marble Arch-reeks:
9000000062757 Omdat ze veel liedjes ook in het Frans, Italiaans, Duits en Spaans uitbracht werd ze in heel Europa bekend. Ze was ook zeer bekend in Zuid-Amerika en zong een keer zelfs “achter het IJzeren Gordijn” en in Iran. Amerika werd niet veroverd omdat ze geen werkvergunning kreeg en ook wel omdat haar manager de plaat “Girl don’t come” per ongeluk als “Girls don’t come” had aangekondigd. Ze kon meteen op een ban van de radiostations rekenen! Sandie zong meestal op blote voeten “omdat ze zich dan meer relaxed voelde,” zoals Wikipedia schrijft, maar een meer down to earth verklaring zou zijn dat haar voeten te groot waren voor damesschoenen. (Nu zou ze terecht kunnen in winkels voor travesties, maar in die tijd bestond dat nog niet veronderstel ik.)
In 1967 begon haar succes terug te lopen en werd ze tegen haar wil naar het Eurovisiesongfestival afgevaardigd. Ze dacht dat dit haar geloofwaardigheid zou aantasten. Er werden vijf liedjes voorgesteld op de Britse televisie. “Puppet on a string”, een lied dat ze haatte, won. Misschien hield zij – net als de Blommenkinders – meer van “Had a dream last night” dat op de B-zijde terecht kwam (bij de Blommenkinders werd dit zowaar een nummer één hit). Na elf jaar slaagde Sandie er eindelijk in om het songfestival te winnen voor het Verenigd Koninkrijk. Het werd een wereldhit. Na de “verplichte” daaraan gekoppelde televisieoptredens zou ze jarenlang weigeren het nummer nog te zingen. Tot een tiental jaren geleden. Dan bracht ze een nieuwe (slechte, haast onherkenbare) versie uit en heb ik haar het nummer ook opnieuw horen zingen op een Franse zender. Het is hier ook de plaats voor de traditionele “persoonlijke” anekdote. In die tijd had ik een aantal foto’s uit Paris-Match geknipt (ik heb ze uiteraard opgezocht op het internet, maar niet meer gevonden) met een korte jurk in mousseline, niet erg verschillend van die waarmee ze op het songfestival was te zien, maar door het feit dat ze er o.a. mee uit een auto stapte, was er wat méér te zien dan gebruikelijk. Ik zat toen op het college waar de sociale controle op dat vlak toen erg groot was en een medeleerling (W.B.) wees mij er dan ook op dat ik met dergelijke foto’s erg zondigde en hij beloofde dan ook voor mijn zieleheil te bidden. Het heeft niet veel geholpen, vrees ik…
In 1968 trouwde Sandie Shaw met modeontwerper Jeff Banks, met wie ze in 1971 een dochter Gracie kreeg. Na hun scheiding trouwde ze nog twee keer en kreeg nog twee kinderen. Shaw begon ook met een eigen kledinglijn en ook eigen schoenen, verrassend voor iemand die altijd blootvoets optrad. In 1969 maakte Shaw een album met zelf uitgekozen covers, maar haar populariteit was tanende omdat ze niet langer aan het beeld wilde voldoen dat het publiek van haar had.
Ook begin jaren zeventig coverde Shaw nog enkele liedjes, maar daarna liet ze de muziekscene voor wat het was. In 1977 bracht Shaw dan toch twee singles uit en bekeerde ze zich tot het boeddhisme.
In 1984 dook Shaw weer uit de anonimiteit op door een hit te scoren met “Hand in glove”, een cover van The Smiths, die erop meespeelden. Vervolgens maakte ze enkele solo-LP’s in dark wave-stijl, met onder meer twee covers van Lloyd Cole die eveneens de hitlijsten haalden. In 1988 had Boudewijn Büch een gesprek met haar. Toen hij echter over “Puppet On A String” begon haakte ze af.
In de jaren negentig bracht Shaw haar autobiografie uit (“The World At My Feet”, sic) en opende ze haar eigen kliniek (“Barefoot Therapy”, resic). In 2012 was Shaw als 65-jarige nog te gast bij Jools Holland en ze zag er toen nog heel patent uit, kijk maar:
maxresdefault-1

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s