The New York Philharmonic concert of April 6, 1962, is widely regarded as one of the most controversial in the orchestra’s history. It featured a performance by Glenn Gould of the First Piano Concerto of Johannes Brahms, with the orchestra led by its music director, Leonard Bernstein.

The concert became famous because of Bernstein’s remarks from the podium prior to the concerto, with which he disassociated himself from the interpretation that was to come. Gould, for his part, claimed publicly to be in favor of Bernstein’s remarks; however, fallout from the event has since been cited as one of the factors that led the pianist to withdraw from public performances in the last years of his career.
The question is: in a concerto, who is the boss – the soloist or the conductor? Gould’s insisted that the entire first movement be played at half the indicated tempo. It was just light hearted banter blown out of context by a critic. The live radio broadcast (along with Bernstein’s disclaimer) was subsequently released on CD.

Raymond Batsford

Een gedachte over “55 jaar geleden: het incident tussen Leonard Bernstein en Glenn Gould

  1. Wie er de baas is? De dirigent natuurlijk omdat de solist één onderdeeltje is van het geheel. Daar kan geen discussie over bestaan. En als die solist daar niet mee akkoord kan gaan, moet hij maar op zijn eentje de show proberen te stelen. Misschien is het Gould naar zijn hoofd gestegen, wie weet? Want Gould is ook niet van de minste.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s