Het is vandaag 180 jaar geleden dat Caroline Popp (moeder van acht) samen met haar man de liberale krant “Le journal de Bruges” heeft opgericht. Ze werd daarmee de eerste vrouwelijke journaliste in ons land.

Caroline Clémence Boussart (Popp is de naam van haar echtgenoot, Philippe Chrétien Popp, afkomstig uit Utrecht, 1805-1879) was afkomstig uit een kleine adellijke familie, die haar sporen verdiend had onder Napoleon.
Zij leerde haar echtgenoot kennen toen die te Bergen secretaris was van de gouverneur. Vergeten we niet dat dit in de kortstondige periode was van het Verenigde Koninkrijk der Nederlanden. Na hun huwelijk vestigden zij zich te Brugge, waar hij in 1827 controleur bij het kadaster werd.
Toen hij in april 1837 een krant oprichtte, was het Caroline die er vanaf 4 april de leiding over waarnam.
Bij haar dood op 2 december 1891 wijdde de New York Herald een artikel aan haar en huldigde haar onder de hoofding “A Press Celebrity Dead”.
Dochters Antoinettte en Nelly Popp volgden hun moeder aan het hoofd van de door haar gestichte krant op. Deze krant bleef nog tot 1953 voortbestaan.
Alhoewel P.C.Popp voordien geen enkele band met Brugge had, integreerde hij snel in lokale liberale kringen. Toen op 1 april 1837 het eerste nummer van de katholieke krant Le Nouvelliste de Bruges (later La Patrie) verscheen, nam hij zelf het initiatief voor de liberale tegenhanger Journal de Bruges. Reeds op 4 april verscheen het eerste nummer. Het was Caroline Popp die, als eerste vrouw ooit, gedurende een halve eeuw de krant zou leiden, later bijgestaan en opgevolgd door haar ongehuwde dochters Antoinette en Nelly.
Haar artikelen behandelden zeer uiteenlopende thema’s, van politiek en economie tot cultuur en stedenbouw. De stijl waarmee zij de onderwerpen benaderde werd getekend door haar adagio vervat in haar eigen woorden: “In onze handen is de pers altijd geweest en zal ze altijd zijn een fakkel die verlicht en niet een toorts die brand sticht.”
Eén van de hete hangijzers die ze belichtte was het onderwijs voor de volksvrouw. Zij noemde zichzelf geen feministe maar zag als ideaal voor een vrouw dat deze tegelijk intellectueel en huiselijk is. Feminisme beschouwde ze daarbij als een tijdelijk modeverschijnsel.
Zij verzette zich ook tegen het aanhouden van de doodstraf als een barbaars anachronisme, de ‘wet van oog om oog’, “want bloedige wetten leiden tot bloedige zeden”.
Zij was ook op letterkundig gebied actief. Zo schreef zij historische verhalen over Brugge en omgeving, en wekelijks een kroniek voor een Brusselse krant, onder het pseudoniem Charles. Daarnaast heeft zij een aantal romans geschreven. Victor Hugo was een groot bewonderaar van het literaire oeuvre van Caroline Popp. Naar aanleiding van haar roman “La Tête de Fer” (‘Het ijzeren hoofd’) merkte hij op dat hij “in zijn leven weinig ontspanning en al evenmin veel vreugde kende, maar dat zij hem nu beide had geschonken met dit boek, dat door haar gracieuze kracht als vrouwelijk auteur werd gekenmerkt.” Hij drukte daarvoor zijn bewondering uit voor haar authentiek talent. Georges Rodenbach en Emile Verhaeren spaarden eveneens hun lofbetuigingen jegens haar niet. Zij was ook lid van de Académie française. (Wikipedia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s