Niemand is onfeilbaar. Ook Leja Van Hoejmissen niet. Anders zou ze het boek “In het voorbijgaan” van Corinne Gerson niet zo hardnekkig hebben aangeprezen in “Een vinger in de pap”. Want met dit boek loopt er heel wat verkeerd. Heel wat.

Laten we beginnen met de taal en dan eerst en vooral onze taal, m.a.w. de kwaliteit van de vertaling (van Mischa de Vreede). Welnu, die is beneden alles. Het lijkt wel of het “en passant” vertaald is. Een kleine bloemlezing : “Iedereen of de Winovia Scholengemeenschap” (p. 8), “Jij bent toch niet meer problemen” (p. 27), “dat had echt niet gehoeven” (p. 58), “apartement” (p. 66), “als je bij hen word uitgenodigd” (p. 89), “het enige … is hoe of wij het doen” (p. 107), “Sam … werd … door hem bedolfen” (p. 118), “gramofoonplaten” (p. 133), “een heleboel oppervlakkig veranderingen” (p. 175).
Normaal zou de schrijfster (°1927) hierover zeer boos moeten worden, maar wij vrezen dat Mischa de Vreede als excuus juist de zeer slordige stijl van Gerson zelf kan inroepen. Men voelt onder de fouten a.h.w. de typisch Amerikaanse feuilletonstijl. Herhaaldelijk noteerden wij in de marge dan ook de opmerkingen “gezeur”, “gekwijl”, “geleuter” of zelfs “gezeik”. Ook hiervan een voorbeeldje: “Ik weet niet zeker hoe Martha er momenteel over denkt, maar als ik afga op de vibraties die zij naar mij uitzendt dan geloof ik dat zij het met mij eens is.” (p.166)
En meteen zitten we dus ook bij de inhoud. Die wordt op de achterflap appetijtelijk als volgt omschreven : “De 15-jarige Liz Jordan kan de dood van haar broer Paul niet te boven komen. Ze vervreemdt van haar kinderen (*) en sluit zich af van haar ouders, die volgens haar door hun oppervlakkigheid, conformisme en materialisme mede verantwoordelijk zijn voor Pauls zelfdoding. Uit haar nieuwe vriendschap met de lichamelijk gehandicapte, maar geestelijk sterke Sam Benedict put Liz veel steun…”
Maar door al dat pseudo-hippe gezwam dat over bijna tweehonderd bladzijden wordt uitgesmeerd, kan het boek hoegenaamd niet beantwoorden aan dit edele opzet.
Corinne Gerson kreeg de bal toegespeeld terwijl ze alleen voor het open doel stond, maar ze is erin geslaagd hem mijlenver boven het doelhout te knallen. Een verknald boek, jawel.

Referentie
Ronny De Schepper, “En passant”, De Rode Vaan nr.13 van 1982

(*) Een 15-jarige die al “kinderen” heeft? Hier moet zeker iets fout gegaan zijn.

2 gedachtes over “Corinne Gerson

  1. Ik kan niet nalaten me te verdedigen. Natuurlijk was het vertalen van PASSING THROUGH voor de hardwerkende broodschrijver die ik was een haastklusje. De pas opgerichte , onervaren uitgeverij Lotus had een nieuwe manier van uitgeven; wat die inhield weet ik niet meer. Scannen of zo? Hoe dan ook: van een eindredactie hunnerzijds en /of voor mij of de mogelijkheid tot na corrigeren, -waar je als auteur toch op vertrouwt-, was geen sprake. Ik was er toen boos over maar ja… mischa de vreede

    Like

    1. En weet je wat? Ik gelóóf je. Zelf heb ik het gelukkig nog niet meegemaakt, maar bij elk boek dat verschijnt en dat je dan zogezegd hebt gecorrigeerd, is het afwachten wat men uiteindelijk met die correcties heeft gedààn, want dààr heb je dan zelf weer geen controle over.

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.