Op vrijdag 27 en zaterdag 28 maart 1987 had in de Gentse Vooruit een socialistische kunsthappening plaats onder de noemer « De Rode Draad ». Dit multidisciplinaire gebeuren wou de feestelijke afronding zijn van een aantal studiedagen die de SP aan diverse kunsttakken heeft gewijd. Voor meer praktische bijzonderheden verwees ik in De Rode Vaan naar de rubriek « aktivaria », maar ondanks de beperkte ruimte heb ik toch ook geprobeerd een beetje duiding te brengen bij deze manifestatie. Ik deed dat met coördinatrice Martine Lemonnier. Vanuit de Lemonnierlaan over naar de Keizerslaan!

Martine Lemonnier: De voorbereidingen hiervoor zijn ongeveer twee jaar geleden gestart. De bedoeling was opnieuw een band aan te knopen met de kunstenaar, want die was toch wel een tijdje veronachtzaamd. We wilden dus reëel te weten komen wat hun problemen en hun noden waren en ook om te zien wat wij daaraan konden doen. Aangezien dat de essentie was, werden de politici uitgenodigd om op al die colloquia aandachtig te luisteren, maar het woord werd gevoerd door de kunstenaars zelf. Op die manier verkregen we een bundeling van alle problemen per discipline, eerstdaags verschijnen trouwens alle referaten, specifiek gebundeld rond theater, beeldcultuur, plastische kunsten, letteren, muziek en danscultuur. Elke discipline vraagt immers een specifieke aanpak. Voor het theater moet b.v. dringend het decreet van ’75 herwerkt worden. De plastische kunstenaars hebben dan weer nood aan een sociaal statuut. En zo hebben we dat geordend voor iedere kunsttak afzonderlijk. Dat actieprogramma wordt zaterdagvoormiddag door Karel Van Miert en Marc Galle naar voren gebracht. Via een aantal wetsvoorstellen zullen we immers trachten een aantal prioriteiten erdoor te drukken.
— En wil u dan de primeur liever aan deze beide heren laten of verklapt u hier ter plekke reeds een en ander ?
M.L. :
Och, ik heb toch al laten doorschemeren dat we het theaterdecreet willen veranderen, nietwaar. Zo b.v. wat het tijdsstip betreft van de subsidiëring. Tot nu toe moeten elk jaar alle theatergezelschappen voor de Raad van Advies voor Toneel verschijnen, zodat elk jaar telkens de vraag rijst of men de mensen in dienst zal kunnen houden of niet. Wij vinden dat dit op z’n minst naar drie à vier jaar zou moeten worden opgetrokken.
— Dat is wat minister Dewael ook beoogt ?
M.L. :
Dat heb ik ook gehoord, ja.
— Het zijn dus voorstellen die haalbaar zijn bij het ministerie ?
M.L. :
Het is de Vlaamse Raad die daarover moet beslissen, hé. Dat moet via de fracties gaan.
— Dat is precies wat ik bedoel: op het sociaal-economische vlak maken we nu al jaren mee dat voorstellen vanuit de oppositie gewoon van tafel worden geveegd, maar als ik het goed begrijp moeten er op het culturele vlak wel mogelijkheden zijn ?
M.L. :
Als zij met onze voorstellen kunnen instemmen, zoveel te beter natuurlijk. De bedoeling is immers toch om echt iets voor de kunstenaars te doen. En dan is het tenslotte alleen het resultaat dat telt. Denken we b.v. aan een soort van minimum-inkomen voor de plastische kunstenaars. Hoe dat juridisch moet uitgewerkt worden, kan later nog worden bekeken, maar dat is toch een concreet voorstel, zoals er zaterdagvoormiddag nog een paar zullen worden gelanceerd.
— In die contekst was het wel opvallend dat op de colloquia de kunstenaars zeer pluralistisch vertegenwoordigd waren, maar van de politici kon men dat zeker niet beweren. Was er belangstelling vanuit het ministerie b.v. ?
M.L. :
Johan Huys was toch op de muziekdag ? Aan ons ligt het alleszins niet, want ze zijn steeds uitgenodigd geweest. En ook bij de deskundigen hebben we niet gekeken naar de strekking die zijn eventueel zouden vertegenwoordigen. Godfried Van de Perre b.v., ik denk niet dat die van onze gezindheid is, enfin ik weet dat niet en ik hoef dat ook niet te weten, dat is gewoon een man die veel met sponsoring bezig is daar dus zinvolle dingen over kan vertellen.
— Je mag tot slot nog op één aspect van « De Rode Draad » speciaal de aandacht vestigen…
M.L. :
Kijk, ’t is eigenlijk een feest, hé, maar daarnaast is er toch nog de « plastische » Rode Draad. Dat zijn honderd kunstenaars die samen een kunstwerk hebben afgeleverd of beter gezegd hun individuele projecten zijn telkens aan elkaar geregen met als thema « De Rode Draad », ook al mocht iedere kunstenaar dat naar eigen overtuiging invullen. Daarmee hangt de hele Vooruit vol, tot de w.c.’s toe. In die Rode Draad zijn er ook verschillende « haltes » waar er interdisciplinaire acts plaatshebben. Kortom, dat alleen al lijkt me de moeite waard om eens mee te maken.
Top ! Rendez-vous dus dit weekend in Vooruit.

Referentie
Jan Draad, Martine Lemonnier aan het lijntje, De Rode Vaan nr.13 van 1987

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s