Vandaag is het 25 jaar geleden dat Bruce Springsteen twee CD’s tegelijk uitbracht: “Lucky town” en “Human touch”. Commercieel bleek dit een enorme flater te zijn, maar voor Bruce zelf was het “een manier om opnieuw met zijn voeten op de grond terecht te komen”.

Neil Young en Bruce Springsteen vochten daarna om de soundtrack van “Philadelphia” te mogen doen. Men besliste dat ze beiden een song mochten schrijven. Die werden beide ook genomineerd, maar het was Springsteen die de oscar in de wacht sleepte. In 1995 verzamelde Springsteen nog eens zijn E-Street Band om hun grootste hits nog eens over te doen. Het resultaat was de zeer genietbare concertvideo “Blood Brothers” en een CD met drie nooit voorheen uitgegeven songs.
Dertien jaar na “Nebraska” volgde dan met “The ghost of Tom Joad” (een personage uit “The grapes of wrath” van John Steinbeck) opnieuw een “intieme” CD. In de afsluiter “My best was never good enough” zet Bruce zich met het citaat “life is a box of chocolates” expliciet af tegen de algehele verdwazing die steeds meer omvang aanneemt in de V.S., zodanig zelfs dat een nitwit als Forrest Gump er als een soort held wordt vereerd.
Op dat moment was hij mij echter al helemaal kwijt. Hij mocht dan immers nog preken voor het goede doel, het is en blijft preken en staat dus mijlenver af van de “one, two, three, four, let’s rock”-mentaliteit die popmuziek zou moeten kenmerken. Als Jon Landau destijds dus “de toekomst van rock’n’roll” had gezien, dan is die rock’n’roll volgens mij wel op sterven na dood. Toen ik vijftien jaar geleden een onderzoek deed bij jongeren over hun geringe belangstelling voor klassieke muziek, was ik vooral getroffen door het antwoord: “Bij popmuziek zie je tenminste dat de muzikanten zich amuseren!” Wel, die tijden zijn blijkbaar voorbij, de leden van een barokorkest amuseren zich op het podium veel meer dan zogenaamde rockers die erbij lopen als zombies. Dat laatste is nu weliswaar niet het geval bij Springsteen maar de zelfingenomenheid die blijkt uit een “optreden” als “Storytellers” in het Two Rivers Theater in Red Bank, New Jersey, op 4 april 2005, waarbij Springsteen het bestaat om elk nummer minutenlang van commentaar te voorzien is er bij mij ver over!
Gelukkig herpakte hij zich een jaar later met een tribute-CD voor Pete Seeger. En hoe! Het bijhorende live-optreden met een uitgebreide en zeer gediversifieerde band was één van de muzikale hoogtepunten van dat jaar.
Pete Seeger is vooral bekend van zijn hymne uit de jaren 60: “We shall overcome”. Toen werd het overal gezongen: op straten, op pleinen, op scholen, op fabrieken, aan universiteiten, in kazernes… Nu hoor je het nog zelden. “De onverschilligheid der jaren negentig” weetjewel. Maar misschien wordt het stilaan tijd dit lied nog eens opnieuw op te diepen? Bruce Springsteen deed het!
In het najaar van 2007 pakte hij dan uit met “Magic”, dat opnieuw een samenwerking met The E Street Band was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s