Op 27 februari 1967 ging in Engeland “The taming of the shrew” in wereldpremière as the Royal Film Performance at the Odeon Leicester Square in London. De regie was van Franco Zeffirelli en de muziek van Nino Rota, dus duidelijk een voorafbeelding van hun succesvolle “Romeo & Juliette” van een jaar later. Maar in dit geval ging de grootste aandacht naar de hoofdvertolkers: Elizabeth Taylor en Richard Burton, die hun eigen stormachtige liefdesleven in de respectievelijke rollen doortrokken.

De misogynie van Shakespeare komt het best tot uiting in zijn “Taming of the shrew”. Katharina is de oudste dochter van Baptista, een rijke man uit Padua. Ze is een dame die een ontembare feeks wordt genoemd. Haar lieftallige zuster Bianca ligt heel wat beter in de huwelijksmarkt, maar Baptista wil toch eerst Katharina getrouwd zien. Dan verschijnt er een heer die zich niet laat afschrikken door Katharina’s reputatie. Als hij hoort dat Katharina knap en rijk is, besluit hij met haar te trouwen en van haar een volgzame vrouw te maken.

De bekendste verfilming is ongetwijfeld die met Elizabeth Taylor en Richard Burton, die hun eigen stormachtige liefdesleven in de respectievelijke rollen doortrokken. Taylor plays Kate’s final, controversial speech without any obvious irony (such as Mary Pickford’s wink in the 1929 film); however, her taming is apparently undercut by her quick exit from the banquet, which forces Burton’s Petruchio to chase after her amid jeers from the other men. According to Harold Bloom’s take on the play, Katherina is “advising women how to rule absolutely, while feigning obedience”.

The film was originally intended to be a vehicle for Sophia Loren and Marcello Mastroianni. Taylor and Burton put over a million dollars into the production and, instead of a salary, took a percentage of profits. The film made $12 million worldwide and was generally liked by the critics.

The most famous adaptations were Cole Porter‘s Kiss Me, Kate and McLintock!, a 1963 American Western comedy film, starring John Wayne and Maureen O’Hara. Op de scène vergeten we hier ook alweer niet “onze” Dirk Tanghe die met deze enscenering definitief de stap van amateurtoneel (Rembert Torhout) naar het beroepstheater (Malpertuis) maakte.

Ronny De Schepper

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.