Het is vandaag 55 jaar geleden dat “Love me warm and tender” de Amerikaanse hitparade binnenkwam. Dat was niet enkel belangrijk voor Paul Anka, de Canadese zanger van Libanese komaf, omdat die pas naar een nieuwe platenfirma was overgestapt en het dan toch altijd afwachten is of het succes zal aanhouden. Maar ook voor mezelf was dit belangrijk, want “Love me warm and tender” is mijn lievelingsnummer van hem en stond in die beginjaren zestig ook steevast in mijn top tien aller tijden.

Maar, zoals de Amerikaanse Wikipedia opmerkt: “Like most North American recording artists saw his career stalled by the British Invasion. By the late 1960s, his career focused on adult contemporary and big-band standards, played regularly in Las Vegas.” Door “the British invasion” zou het nummer daarna dus wat wegzakken, maar ik ben het altijd fantastisch blijven vinden. Toch had ik destijds het plaatje niet in mijn bezit, het is pas veel later dat ik een Greatest Hits van Paul Anka heb gekocht, eerst op elpee, later op cd.

In mijn reeks “Plaatjes draaien” (zesde aflevering) maakte Raymond Thielens zich drie jaar geleden nog druk omdat Guy De Pré weer wat uit zijn nek heeft zitten lullen in zijn wekelijkse De Préhistorie: “Hij zei dat ABC Paramount het contract met Paul Anka verbrak en dat Paul onderdak vond bij RCA en het sprookje ging verder met dit plaatje Cinderella, aldus Guy. Totaal onwaar, want Cinderella werd origineel opgenomen op ABC Paramount met het orkest, weliswaar niet onder leiding van Don Costa, zoals bij zijn vroegste hits, maar van diens opvolger Sid Feller. Hij speelde hier de heropgenomen versie bij RCA met het orkest onder leiding van Joe Sherman. Die lp bevatte alle zijn oude hits in een nieuw kleedje. Erg dat iemand die zichzelf een muziekspecialist toedicht, dat die zoiets nog niet hoort en niet wéét!
Het eerste succes op RCA was de hit: Love me warm and tender en dateert van 24 februari 1962 (binnenkomst op de Billboardlijst), daarna volgde A steel guitar and a glass of wine op 26 mei 1962. Het is wel zo dat Cinderella de laatste hit was op ABC, en die dateerde van 11 september 1961 !!!
In bijlage vindt u de “originele” heropname-lp, die ik toen ook kocht bij Feremans (en mij er dus inluisde, want toen ik thuiskwam hoorde ik direct mijn “miskoop”). Toch zitten er prachtige versies op, zoals Don’t gamble with love, dat ik beter vond dat de originele ABC-opname. De ABC-opnames zaten op een lager level qua geluid dan de RCA’s. Maar als ge de twee na mekaar hoort (ABC en RCA) dan zul je vaststellen dat de ABC’s meer popcorn zijn, gesofisticeerder ook qua orkestrale uitvoering, vind ik toch. De RCA-versie van Dance On Little Girl verzinkt in het niets t.o.v. die van ABC.
Ook Luc De Ryck is zich hier ook goed van bewust, van die heropgenomen versies. Ten andere, als we samen naar Paul gingen luisteren in de Elisabethzaal heeft hij nog een verzamel-cd gekocht met allemaal de originele op zowel van ABC als van RCA… op SPANKA records, het is namelijk zo dat Paul zijn opname-rechten teruggekocht heeft voor zijn eigen label.
Zelf heb ik onwetend een collector’s item op de kop getikt, toen ik via BearFamily, het Duitse oldies-label een Argentijnse (persing) cd kocht van de RCA Hits en een alternatieve opname vond van A Steel Guitar And A Glass of Wine, waarbij de gitaar een wah-wah klank meekreeg i.p.v. het tremolo-geluid dat op de originele opname staat, een wah-wah klank, lang voordat Jimi Hendrix er opgang mee maakte via zijn pedaal.
Voor een uitgebreide bio- en discografie kan men terecht op de site van Marc Brillouet.
Zoals ook Ronny De Schepper heeft ervaren (met Chuck Berry, Jerry Lee Lewis, Little Richard, The Coasters en noem maar op), kon je dikwijls “miskopen” doen omdat zangers hun successen dikwijls heropnamen als gevolg van een label-wissel die ze deden omwille van hogere gages. Om zo’n teleurstellingen te vermijden (en ook voor de centen) ben ik mij gaan bekwamen in kennis over de platenlabels, zodat ik zo’n miskopen kon vermijden, alleszins beperken. Wat ook moeilijk was dat sommige artiesten verschillende labels hadden naargelang het continent en toch originelen herbergden, een voorbeeld hiervan was Fats Domino die in de US verscheen op Imperial, en in onze contreien (UK en het vasteland) op London. En dit zorgde wel soms voor wantrouwen van mijn kant.

http://www.bol.com/nl/p/21-golden-hits/1000004000061709/
Lees onderaan ook de commentaar van een koper, die zich ook bekocht voelde.”

Raymond Thielens

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.