Ondanks talloze pogingen slagen onze zuiderburen er de laatste jaren zelden in hun lokale topgroepen een internationale doorbraak te bezorgen. Of dat aan de muzikale kwaliteiten van de groepen of aan de Franse taal ligt — als minder geschikt middel om rock tot zijn recht te brengen — laten we hierbij buiten beschouwing.

Vooroordelen overboord : Taxi Girl ! Het gelijknamige debuut van deze New Wave groep werd al in 1980 gereleased. Pas onlangs zetten ze voor het eerst voet aan wal op het Britse continent als support-act van The Stranglers. Bij die gelegenheid bracht Virgin de single “Cherchez-le garçon” officieel in Engeland uit.

Na de openingstrack — het oosters getinte “Petit jardin chinois” — kun je nog niet precies uitmaken welke richting de groep in feite uit wil, maar uit de overige nummers blijkt duidelijk dat één van de sterkste inspiratiebronnen de nu alweer opgedoekte formatie Magazine is. Vooral dan bij de aanwending van de keyboards probeert Laurent Sinclair zich tot een evenbeeld van Dave Formula te ontpoppen. Op « Garçon » en « V2 sur mes souvenirs » komt dat het sterkst tot uiting.
« V2 » mag zowat het hoogtepunt van de plaat genoemd worden. Formula, pardon Sinclair, houdt een aantal tonen halflang aan waardoor muziekzuil na muziekzuil op je afgestevend komt. Ondersteund door een gedreven ritmesectie leidt hij het nummer tot een climax, waarna loeiende sirenes het in zijn fade-out begeleiden.
Het laatste nummer « Cherchez-le garçon (solitaire) » komt wat overbodig over. Het nummer is van alle franjes ontbloot. Vocals werden op het voorplan gemixt en enkel de synthesizer fungeert als backgroundaanvulling.
Op kant 2 bevestigen « SOS Mannekin » en “Les yeux des amants” het reeds aangehaalde « Magazine-syndroom ».
Het laatste nummer evenwel haalt het voorzichtig opgebouwde respect voor de groep neer. Door ijs van één nacht zak je vlug. « Triste cocktail » doet zijn naam dan ook alle eer aan. Het aansteken van een lucifertje — het « glukgluk » bijvullen van een glaasje — een vleugje sax en viool, rustig en ingetogen pianospel. Eén voor één ingredienten die de late-nightbar sfeerschepping ten goede komen en op zichzelf misschien wel tot een geslaagde evocatie uitgroeien, maar hier totaal misplaatst klinken na een aantal French Wave geluiden. Overlaten aan Tom Waits en co, garçons ! ! !
Hopelijk blijft de opvolger van Taxi Girl « John Doe 1985 » — waar ze ondertussen de laatste hand aan leggen — gevrijwaard van dergelijke « trieste » experimenten.

Referentie
J.V.H. – Gent in De Rode Vaan nr.6 van 1982

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.