Bernard De Cock aan het lijntje

01Dertig jaar geleden werd er in de zogenaamde groene zaal van St.-Bavo te Gent een « vredescantate » gebracht met als thema « Mijn lied is als een duif — strijden voor vrede ». De algemene leiding was in handen van Bernard De Cock, de studentenpastor van het Katholiek Universitair Centrum in Gent. Normaal zouden wij van De Rode Vaan zo’n avond dan ook gewoon beschouwen als één van de velen in de christelijke traditie. Onze nieuwsgierigheid werd echter gewekt door het feit dat de promotie voor deze avond werd gevoerd door de vzw Vrede. Inclusief een telefoonnummer waarop Bernard De Cock te bereiken is voor een vraaggesprek…

— U zou misschien om te beginnen wat uitleg kunnen geven uit wat die « vredescantate » nu precies bestaat ?
B.D.C. :
Die valt uiteen in twee grote delen. Het eerste gedeelte is iets wat ik heb samengesteld vanuit teksten van Mark Braet met als leiddraad het gedicht « Sulammit » dat eigenlijk gaat over een meisje dat weggevoerd is uit Brugge of uit Amsterdam of eender waar eigenlijk, en dat vergast is in Auschwitz. En daartegenover zet ik dan liederen rond vrede, zo een beetje met in mijn achterhoofd het lied van Willem Vermandere met daarin de zinsnede « ’t Is altijd iemands vader, ’t is altijd iemands kind », waarvan ik dan heb gemaakt : slachtoffers van oorlog en haat, het is altijd iemands geliefde.
— En zijn die gedichten dan op muziek gezet ?
B.D.C. :
Eén wel en dat is gebeurd door Johan Boudry, een jonge componist. Maar meestal worden ze gezegd door Frank Degruyter, waartussen wij dan muziek hebben geweven. De tweede tekst « Cain y Abel » is gemaakt ter gelegenheid van het internationale jaar van de mensenrechten (1978) en is in Santiago de Chile voor het eerst uitgevoerd. Ik heb daarvan de partituur kunnen bemachtigen en we gaan die nu voor het eerst hier uitvoeren, samen met Chileense instrumentisten, politieke vluchtelingen overigens.
— Maar wie zijn dan eigenlijk die « wij» ?
B.D.C. :
Dat is mijn eigen koor hier, de Muzerei, samen met ook nog een aantal eigen muzikanten, vooral violisten.
— Het is een soort totaalspektakel blijkbaar, want er is ook dans voorzien…
B.D.C. :
Zowel in het eerste als in het tweede deel wordt er heel sober een paar keer gedanst op muziek van Erik Satie (door Ann Goedertier). Die muziek wordt ook live gespeeld op piano. Maar ik zou niet van een « spektakel » spreken. Als je het over oorlog e.d. hebt, kan je er zo maar niet een « spektakel » van maken…
— En dat dus in een samenwerking tussen het KUC en Vrede…
B.D.C. :
Eigenlijk is het « Een bevrijdend woord ». Deze organisatie is hier in het Gentse een vijf- à zestal jaren geleden ontstaan door de samenwerking van een drietal groepen : het KUC, de Informele Priestergroep en de Ruimte, dat zijn basisgemeenschappen in Oost- en West-Vlaanderen. Bevrijdend Woord organiseert normaal een vijftal conferenties op een jaar, waarop wij op een nogal progressieve manier trachten te spreken over maatschappij en christendom. Maar in plaats van een conferentie vonden wij het nu belangrijk om eens een muzikale avond te organiseren, wat overigens niet nieuw is want twee jaar geleden hebben we dat ook al gedaan.
— Onze lezers zijn vooral bekend met de organisatie « Christenen voor het Socialisme », die zowat om de twee maanden met een column aan bod komen in ons blad. Kan je het daarmee te vergelijken ?
B.D.C. :
Ja, dat zou je wel kunnen, ja. Misschien niet zo direct uitgesproken, maar het zit toch volledig in die lijn. Iemand van KVS zal trouwens de Chileense teksten naar voren brengen. Dat is iemand die zeer lang in Chili heeft gezeten, vooraleer er te moeten uit wegvluchten.
— Die teksten zijn dan wel vertaald ?
B.D.C. :
Neenee. wij doen het in ’t Spaans, maar we hebben een prachtige vertaling in het programmaboek.
— Ik neem aan dat dergelijke inspanning niet als eenmalig bedoeld is ?
B.D.C. :
Dat zouden wij ook wel willen natuurlijk. We zijn trouwens al op verschillende plaatsen uitgenodigd. Maar toch kan ik daar nog niets over zeggen, aangezien het zeer moeilijk af te spreken is, daar het toch wel veertig à vijftig mensen betreft die zowat van overal komen. Maar we gaan het zeker nog doen, hoor !
Wie dus geïnteresseerd is en die avond niet in Gent aanwezig kan zijn, die neemt het best contact op met Bernard De Cock, Kortrijksepoortstraat 254, 9000 Gent, tel. 091/25.35.12. Voor 6 februari wensen wij Bernard De Cock en de zijnen alvast veel succes !

Referentie
Jan Draad, Bernard De Cock aan het lijntje, De Rode Vaan nr.6 van 1987

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.