Het is ook al vijf jaar geleden dat de Amerikaanse filmregisseur Zalman King is overleden.

Hij werd geboren als Zalman Lefkovitz in Trenton, New Jersey. Na enkele filmrolletjes in zijn jeugd (vooral op televisie) brak hij als regisseur door met “Two Moon Junction” in 1988. Twee jaar later volgde het onnozele “Wild Orchid” met Mickey Rourke, het fotomodel Carré Otis en Jacqueline Bisset. Ondanks het feit dat àlle films met Jacqueline Bisset zijn in mijn ogen erotisch zijn (“Class” b.v. of “La nuit américaine”) heeft Zalman King van deze bloemen met een zweetgeurtje één langgerekte videoclip gemaakt (geeuw) waarbij hoofdrolspeler Mickey Rourke alle charisma verloren is. Zijn vrouwelijke tegenspeelsters, Jacqueline Bisset en de jonge Carre Otis, daarentegen mogen gezien worden (dat weet Rourke zelf trouwens ook, na de film trouwde hij met Otis)! Laten we dus vooraf duidelijk zijn: de liefhebbers van vrouwelijk schoon komen niet bedrogen uit (al gaat Jacqueline Bisset traditiegetrouw niet uit de kleren). De liefhebbers van porno echter kunnen we beter naar de speciaalzaken verwijzen.
Maar als “erotische film op niveau” valt “Wild Orchid” dus hopeloos door de mand. Daarvoor is het scenario veel te klungelig, ongeloofwaardig en gewoon vervelend. Bovendien speelt het zich af in het yuppie-milieu, waarin sedert “Wall Street” en “Working Girl” blijkbaar àlle Amerikaanse films zich situeren. En waarmee we trouwens reeds bij de eerste contradictie zitten: de basisfilosofie van dat soort films is dat er 24 uur op 24 wordt gewerkt en tegelijk zie je dat debutante Carré Otis (tot nu toe was zij een top-fotomodel) amper de tijd heeft om even haar bril op te zetten en het typische “tailleurke” aan te trekken, want meestal loopt ze rond te huppelen op party’s of doet ze aan horizontale lichaamsoefeningen. (Terloops: zoals gebruikelijk in dat soort films wordt voor intieme close-ups een “body double” gebruikt. Voor degenen die graag weten naar wier borsten ze nu eigenlijk zitten te gapen: als je er het hoofd niet bijziet, zijn het die van een zekere Kenya Costa.)
Carré Otis speelt de pas afgestudeerde advocate Emily Reed, die wordt aangeworven door de “keiharde zakenvrouw” Claudia Lirones (rol van Jacqueline Bisset uiteraard). Ze moet al meteen mee naar Rio De Janeiro, waar Claudia een verkommerd hotelcomplex wil verlappen aan de Chinezen. (Met alle Chinezen, maar niet met den dezen!)
Ha, denk je: Rio, carnaval, sambascholen, het gaat beginnen. Maar het carnaval van Rio, inderdààd een erotische explosie, wordt in de film op een totaal gratuïte manier gebruikt en kan bijgevolg onze aandacht ook al niet opkrikken. Zelfs al wordt ook de Lambada eventjes gedanst. Maar dan wel zo “eventjes” dat ik zelfs de tijd niet heb gehad om te checken of de gebruikelijke minieme tangaatjes wel gedragen werden.
Terwijl Claudia eens over”wipt” naar Buenos Aires, moet Emily haar rendez-vous met de excentrieke miljardair James Wheeler overnemen (raad zelf maar wie deze rol vertolkt). Wheeler kletst veel over seks, laat Emily naar vanalles kijken, maar doet er zelf niks aan. ’s Anderendaags daarentegen moedigt hij haar aan om met een Amerikaanse advocaat te vrijen, die in de overtuiging is dat ze een prostituée is.
Als ze later met diezelfde advocaat aan tafel moet om over de transactie te palaveren, is ze wel verplicht om Claudia in te lichten. Deze weet dan ook een gunstige verkoopakte af te dwingen door naar de vrouw en de kinderen van de advocaat te informeren. Jaja, zo eenvoudig is dat allemaal.
Toch is er nog iemand die het hotel onder hun neus vandaan blijkt te hebben gekocht. Moet kunnen! Moet kunnen! Quizvraag: wie is de dader?
En wat betekent de titel nu, zullen sommigen zich afvragen. Ja, kijk hé, als ge nu ook nog zo’n vragen gaat stellen! Wat weet ik daar nu van? Soms krijgen we wel eens bloemen te zien, maar of dat nu orchideeën zijn of pissebloemen, dat is aan mij niet besteed.
Wat zegt u? Dat een orchidee symbool staat voor het vrouwelijke geslachtsorgaan? Ja zeg, dat heb jij gezegd hé, ik niet!
Het zit Mickey Rourke dus niet mee. De laatste rol waarin hij in de Belgische bioscopen te zien was, was deze van Johnny Handsome in de gelijknamige film van Walter Hill en deze laatste heeft het al evenmin getroffen. Zijn “Another 48 hours” is immers een aaneenschakeling van zinloos geweld. Rourke van zijn kant ziet er in “Wild Orchid” als een zweterige puistekop uit die duidelijk een ongezond leven leidt. Toen duidelijk werd dat Adrian Lynne dit “vervolg” op “9 1/2 weeks” (dat er eigenlijk geen is, laten we dat toch nog maar eens duidelijk stellen) niet voor zijn rekening zou nemen, opteerde Rourke zelf voor Roman Polanski, maar deze bedankte feestelijk toen hij het scenario onder ogen kreeg. Toen besloot Zalman King dat hij het zelf maar zou doen. Benieuwd wat Rourke hiervan later zal zeggen (want acteurs hebben altijd slechts làter kritiek op hun films, bij de release vinden ze hen steevast fantastisch).
Waarom was “9 1/2 weeks” dan wel erotisch en “Wild Orchid” niet? Op het eerste gezicht zou het nochtans net omgekeerd moeten zijn, tenslotte ging “9 1/2 weeks” slechts over één koppel, terwijl in “Wild Orchid” iedereen het met iedereen doet. Maar daar zit het ‘m nu juist: er zit wel variatie in de personages maar niet in het vrijen zelf. In “9 1/2 weeks” daarentegen was iedereen in de ban van de subtiele sadomasochistische spelletjes die Rourke aan Basinger opdrong. Spelletjes waarvan we allemaal misschien wel eens dromen, maar waaraan we ons niet durven wagen. In “Wild Orchid” is van dit spel enkel de dominantie van Rourke overgebleven die zijn omgeving zo manipuleert dat het in het begin nog heel eventjes vraagtekens oproept. Als dan echter blijkt dat het eigenlijk is omdat hijzelf impotent is, dan is de pret er natuurlijk meteen af. Ik heb overigens nog nooit een ster zo vakkundig zijn eigen imago in de grond zien boren!
De Tsjechische filmproducer Evzen Kolar (nu aan het werk in Hollywood) is daarna teruggekeerd naar Praag om “specialist” Zalman King (op dat moment vooral bekend van de televisieserie “Red shoes diaries”) toe te laten “Delta of Venus” te verfilmen, de erotica van Anaïs Nin. Audie England vertolkt op een totaal ongeloofwaardige manier (zeker na Maria de Medeiros in “Henry and June”) de hoofdrol.

Referentie
Ronny De Schepper, Wild Orchid: bloemen met een zweetgeurtje, Steps magazine september 1990

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.