Stefan Milenkovic wordt veertig…

stefan milenkovicVandaag wordt de Servische violist Stefan Milenkovic veertig jaar.

Hij was de grote verrassing van de Elisabethwedstrijd 1993, maar dan helaas in de zin dat hij pas twaalfde werd, terwijl vooraf (o.a. door hemzelf) werd gezegd dat hij de winnaar zou zijn. Even jong (16) als de vorige winnaar Vadim Repin, maar eerder een beetje “vreemd” (à la Volondat) i.p.v. echt goed. Sommigen noemden hem toen reeds “de Paganini van de 21ste eeuw”, maar zelf zag ik meer gelijkenissen met de jonge Woolfie en zijn vader. Begonnen op 2,5 jaar bij zijn vader die op dat moment nog altijd zijn leraar was, was hij in 1993 immers reeds aan zijn duizendste concert toe. “Ik ben misschien wel de jongste, maar ik ben ook de meest ervarene,” zei hij daarom in alle bescheidenheid. Swerts vond hem ronduit arrogant (o.a. omwille van een incident over de viool van Prunaru in de Kapel), maar dat kwam wellicht ook omdat hij hem dierf zeggen dat hij het plichtwerk maar niks vond. Milenkovic zegt dat het allemaal op een misverstand berust en dat hij, indien het 100 jaar geleden was, Swerts tot een duel zou uitdagen. Hij had op dat moment ook al massa’s platen gemaakt als “wonderkind” (zie illustratie). Maar ondertussen is hij geëvolueerd. Zijn grootste hobby op dat moment waren b.v. meisjes. Verder is hij ook doelwachter, al is dat natuurlijk gevaarlijk voor zijn vingers, maar dat neemt hij er maar bij. Zo “vreemd” lijkt hij mij dus niet. Misschien was dat enkel omdat hij een witte “pitteleir” droeg, want voor het Elisabethpubliek ben je al rap “vreemd”! Toch vond zelfs Werthen dat het witte habijt het enige opvallende was bij Swerts. Vooral omdat hij dit nu helemaal alleen had ingestudeerd, terwijl hij tot dan toe alles aan het handje van zijn vader had gedaan. Kuijken vindt ook dat de jongen weinig plezier heeft aan zijn spel. Werthen oppert zelfs dat hij misschien wel wordt “uitgebuit” door zijn ouders. Milenkovic spreekt dit echter ten zeerste tegen. Hij heeft wel degelijk contacten gehad met andere leraars (Delay b.v.), maar hij vindt zijn ouders nu eenmaal de beste. Hij speelde de sonate van Debussy (samen met Lidia Caenazzo, nota bene zijn moeder, die zich zo “ondergeschikt” maakt aan zijn spel dat het panel het uitschreeuwt!), maar toen viel de verbinding uit en omdat ik via de video aan het kijken was, kon ik ook niet overschakelen naar de radio om te zien of hij dààr nog wel te horen was. Het concerto van Tsjaikovski speelde hij ontzettend traag, zelfs de “Si tu vas à Rio“-passage. Hij speelt op een Postiglione uit 1880.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.