The Bet hebben wij al heel vroeg tot de revelatie van 1981 uitgeroepen en we blijven daarbij, al was hun optreden op de Lokerse Feesten niet zo denderend. Het was overigens op dezelfde avond als Jo Lemaire, die ons ook niet helemaal kon overtuigen als live-act. Een fikse regenbui zal aan beide prestaties wel wat afgedaan hebben.

Ons vertrouwen in The Bet werd vooral niet beschaamd omdat zij naar het einde toe (« You don’t have what I need » en « She’s so wild ») meer en meer aan draagkracht wonnen. En al waren drie bisnummers echt wat overdreven voor het matige succes, toch kregen we toen The Bet op z’n best te zien. O.a. met een betere versie van « Don’t talk to the liar » (in hun eigenlijke set de mist — of is het de regen ? — ingegaan) en « Bad case of loving you » van Robert Palmer.

Omdat wij van lijstjes houden, vullen wij ook jaarlijks de poll in van een bekend televisieblad. Als beste Belgische groep én single noteerden we voor 1981 : « Don’t talk to the liar » van The Bet. Als beste elpee echter « The split » van Toy. « Facing fate » van diezelfde Bet was namelijk niet in competitie omdat we die pas op de valreep hebben ontvangen. De Grote Vraag was dus uiteraard : zou « Facing fate » in normale omstandigheden « The split » van de ereplaats hebben verdrongen? Het antwoord is, laten we dat er maar onmiddellijk aan toevoegen, « nee ».
Nee, en dat niet omdat « Facing fate » geen goede elpee zou zijn. Nee, en niet omdat « er maar één de beste kan zijn ». Nee, omdat The Bet een singlegroep is en Toy een elpeegroep (enfin eigenlijk nog meer een livegroep, maar dat is dan weer een andere discussie). « Facing fate » is m.a.w. een goede elpee omdat er een aantal goede singles op verzameld zijn (« The liar » natuurlijk, maar ook de even uitstekende keerzijde « You don’t have what I need », de nieuwe « Who takes the long way home » en de track uit de verzamelelpee « Beat Boys », « She’s so wild » die hier echter als « Yesterday night » wordt opgevoerd). De andere nummers zoals « Oh mine » en « Who likes your heels in the dark » profileren zich te weinig tegen die achtergrond. De uitsmijter, het instrumentale « Concorde », is voor discussie vatbaar. Het leek ons oorspronkelijk een typische B-kant (van « Who takes… »), vulsel dus, maar naderhand hebben we de indruk dat dit in se een goed nummer is dat zichzelf echter onrecht aandoet door zich als « instrumental » aan te dienen. Het is eerder een nummer waarop men vergeten is een tekst te zetten. Toch wel gek op een elpee waaraan zoveel zorg is besteed.
Na een best verdedigbare debuut-lp, « Facing Fate », die over een periode van een jaar een gestage verkoop kent (13.000 exemplaren) in tegenstelling tot de piekverkoop van andere platen, bewijzen de leden van The Bet dat ze meer dan één pijl op hun boog hebben. « Second Arrow » heet de tweede schijf dan ook en hiermee zetten Mark Vanhie, Guido Van Mileghem, Rik Aerts en Wilfried Van Dyck een enorme stap vooruit. Het spel wordt ernstig gespeeld en de resultaten zijn er ook naar.

Referentie
Ronny De Schepper, Niet in ’81 wegens te laat, De Rode Vaan nr.3 van 1982

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.