Gisteren zou Marayat Rollet-Andriane (formerly Marayat Krasaesin or her birthname Marayat Bibidh), maar best bekend onder haar auteursnaam Emmanuelle Arsan (van de gelijknamige Emmanuelle-boeken) 85 jaar geworden zijn. Maar het is pas bij het herdenken van deze verjaardag dat ik heb vastgesteld dat ze reeds in 2005 is overleden! Zou dat destijds totaal onopgemerkt voorbijgegaan zijn of ben ik het die in de fout ben gegaan? Het is des te merkwaardiger aangezien een lange en pijnlijke doodstrijd aan haar overlijden is vooraf gegaan.

In het interview dat ik met haar had, stelde Sylvia Kristel reeds: “In werkelijkheid was haar man de auteur. Hij was diplomaat en kon dergelijk werk natuurlijk nooit onder eigen naam publiceren.” En dat wordt nu bevestigd door Wikipedia: “It was later claimed that the real author of the book was her husband, Louis-Jacques Rollet-Andriane.”
Over Emmanuelle zelf voegde Sylvia er nog aan toe: “Die Arsan, die zag aanvankelijk niks in mij. Voor haar was ik een lang Hollands scharminkel zonder sex-appeal. Later is ze bijgetrokken.”
Arsan was born Marayat Bibidh on 19 January 1932 in Bangkok, Thailand, into an aristocratic Siamese family closely connected to the royal family. After attending primary school in Thailand, Marayat was sent by her parents to Switzerland to continue her studies at the extremely selective Institut Le Rosey boarding school, located in Rolle, Canton of Vaud. The school offered a bilingual English-French education to the offspring of the international elite. It was at a ball there in 1948, that the 16-year-old Marayat first met her future husband, the 30-year-old French diplomat Louis-Jacques Rollet-Andriane. Although it was love at first sight, they did not marry until 1956, then settling in Thailand, where Louis-Jacques was given a diplomatic posting at the UNESCO mission in Bangkok.
Bangkok in the late-1950s was a relatively small, secretive and highly-respectable city. It was not yet the open-air brothel that it would become during the mid-1960s and early-1970s. That change was partly due to the Vietnam War, when thousands of off-duty U.S. servicemen, assigned to the US Air Force airbases in Thailand, flooded the capitals streets in search of cheap sex. They were soon to be followed by Western tourists.
It was within the selective atmosphere of the Sports Club that Louis-Jacques and Marayat, with their hedonistic philosophy of communal sex, quickly created a sensation among the expat interlopers, diplomats, pseudo-spies, bored spouses, and jet-setters who drifted in and out.
The novel “Emmanuelle” was initially published and distributed clandestinely in France in 1959, without an author’s name. Successive editions were ascribed to Emmanuelle Arsan, who was subsequently revealed to be Marayat Rollet-Andriane. Later, several more novels were published under the Emmanuelle Arsan pseudonym.
Using the screen name “Marayat Andriane”, Arsan appeared in the film “The Sand Pebbles” in 1966 (during the shooting she had allegedly an affair with co-actor Steve McQueen), and in an episode of the American series “The Big Valley” (1967). Although she signed a contract with 20th Century Fox, she never worked as an actress for that company again. Her only other film appearance, credited as Emmanuelle Arsan, was in “Laure” (1976), which was also released under the alternative title “Forever Emmanuelle”.
Following the success of the film adaptation “Emmanuelle” (1974) directed by Just Jaeckin, Arsan was even the titular director and scriptwriter of the film, “Laure” about the sexual discoveries of a younger “Emmanuelle” named Laure, again in an exotic setting. The film was in fact directed by Louis-Jacques Rollet-Andriane and Roberto D’Ettorre Piazzoli, though Rollet-Andriane, reportedly frustrated by problems related to his collaboration with the producer, Ovidio G. Assonitis, asked that Emmanuelle Arsan’s name not be associated with the project, resulting in the film being credited to an anonymous director.
In de “Emmanuelle”-films vinden we eigenlijk de “superioriteit” van de vrouwenliefde terug, opperde ik tegen Sylvia Kristel.
“De mooiste scènes zijn met vrouwen, ja. Ik heb zelf nooit een afkeer gehad van De Man, al zal ik me misschien wel eens mentaal lesbisch gevoeld hebben. Ik denk dat dit in iedere vrouw zit: eerst de liefde voor de eigen sekse en pas dan kun je klaar zijn voor de andere soort. Deze scènes zijn dan ook heel mooi, lief, teder en sensueel (b.v.Emmanuelle, die na een partijtje squash de lusten opwekt van haar tegenstandster, RDS) en ze waren voor mij ook eenvoudiger om te doen, omdat er dan een betere verstandhouding is. Zo in de zin van: wil je je hand niet hier leggen, dan ziet men die zwangerschapsstrepen niet. Al moet ik wel zeggen dat Just een meester is in het regisseren van dit soort dingen. Niet dat hij het zo goed kan zeggen; hij legt het meer uit met handen en voeten. Hij maakt er een choreografie van en kan het tegelijk toch als erg natuurlijk doen overkomen. Op de meest intieme momenten werd de ploeg tot vijf personen teruggebracht en werd er in absolute stilte gewerkt, ofwel met klassieke muziek.”
Misschien daarom dat Goedele Liekens in haar boek “Ons seksboek” de film aanraadt als een betere erotische film? In de Gazet van Antwerpen van 30/10/2007 argumenteert ze dat als volgt tegenover Sylvia Kristel zelf: “Omdat jij dankzij je rol van Emmanuelle erotiek uit het verdomhoekje hebt gehaald. Eeuwenlang was erotiek een vies woord in onze westerse samenleving, maar dankzij die films werd het mooi en aanvaardbaar. In één woord kan ik daar over zeggen: respect!”
Maar daar staat dan weer tegenover dat de scènes met een man bijna steeds uitdraaien op vernedering of verkrachting met geweld. De scène met de groepsverkrachting werd in Engeland trouwens verboden omdat daaruit zou moeten blijken dat een vrouw daar uiteindelijk toch plezier aan beleeft.
“Nou daar ben ik blij om. Dat die scène is geschrapt, bedoel ik. Ik vond het ook verschrikkelijk om het te doen. Er was bijna een grote ruzie over ontstaan op de set. Ten eerste weigerde ik mijn onderbroek uit te trekken (kom nou, Sylvia: mijn slipje zal je bedoelen!), want we hadden niet eens een tolk en sommige van die kerels dachten dat het écht moest gebeuren. Ik zeg dus: zonder broek doe ik het helemaal niet. De cameraman pruttelde tegen, maar ik zei: het maakt me niet uit hoe je het dan filmt, maar die broek blijft aan. Ook Alain Cuny, die als Mario de aanstichter van de scène speelde (een acteur die vooral in artistieke middens erg bekend was; hij speelde vele Shakespeare-rollen en had banden met de surrealisten, met Jean Vilar, Madeleine Renaud en Jean-Louis Barrault; hij stierf op 16 mei 1994 op 85-jarige leeftijd) was die mening toegedaan. Maar goed, die producenten staan daar met hun dikke sigaren te zwaaien en dan hebben we die scène toch maar gedraaid.”
Eigenlijk is het een soort van SM-scène?
“Ja, Alain Cuny of beter gezegd: Mario in de film vond dat dit nodig was in het kader van de seksuele opvoeding, want dan zou je het hogere kunnen begrijpen en weet ik veel wat voor gelul. Maar ik vind dat toch louter een mannelijke fantasie. Ook in het gewone leven neem ik liever zelf het initiatief. Maar alles bij elkaar vielen die scènes me toch niet zo moeilijk. Ik ben namelijk vreselijk bijziend en ik zag dus nauwelijks met wie ik te doen had.”
De scène is ook een afknapper als einde. Tenzij dat men duidelijk een vervolg in het vooruitzicht stelt.
“Ze wisten helemaal niet hoe ze eruit gingen komen. Ik ben zelfs nog eens naar Parijs moeten gaan om een alternatief einde te draaien, namelijk de scène met de twee heren. Maar uiteindelijk heeft men die dan nog voor die andere scène geplaatst. Nou ja, ik had toch niet het gevoel dat ik in ‘Gejaagd door de wind’ aan het spelen was…”
Nee, maar hij heeft wel bijna evenveel geld in het laadje gebracht! Dat ze ooit een humoristische versie van “Emmanuelle” wou maken met een script van Hugo Claus is geen fabeltje, ook al is die film er nooit gekomen. In “Privé” is ooit verschenen dat ze het scenario van Hugo te slecht vond, maar dat is hoegenaamd niet waar. “Nee, ik vond het juist heel leuk, want er kwam b.v. het Russische element in naar voren, maar toen viel plotseling de muur van Berlijn en had het allemaal niet zoveel zin meer. De slechteriken konden geen Russen meer zijn. Bovendien heeft het ook te maken met mijn toenmalige echtgenoot (Philippe Blot) die dat zou produceren, maar dat bleek dus hoegenaamd geen goede zakenman te zijn en daarom is het niet doorgegaan.”
Between 1974 and 1976, Arsan and her husband, in association with Just Jaeckin, published the erotic magazine “Emmanuelle, le magazine du plaisir” in France, contributing photographs and text. In the eighties Nitya Phenkun entered their lives. She was an old acquaintance of Louis-Jacques, having been his secretary (and mistress) during his diplomatic posting in Bangkok, and now reportedly forming a threesome with the Rollet-Andriane couple.
Their idyll was shattered in 2001, when Marayat suddenly fell ill. She was diagnosed with systemic scleroderma, a rare and incurable genetic disease which had first given her trouble at the age of 20. After a period of remission that had lasted for 49 years, the disease returned and attacked her legs, causing her acute suffering and rapidly affecting her mobility. Her health further deteriorated when gangrene rapidly ensued, and both of her legs had to be amputated above the knee. She was therefore forced to spend the remaining four years of her life bedridden, being treated at home by a private nurse.
Marayat Rollet-Andriane died on 12 June 2005 at Chantelouve, aged 73. Her husband Louis-Jacques Rollet-Andriane died three years later, in April 2008. Nitya Phenkun, the sole beneficiary of the copyright of Emmanuelle (although Marayat and Louis-Jacques Rollet-Andriane had two daughters, Sophie and Danièle), returned to Thailand soon after Louis-Jacques’ death.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.