Dirk Noyen is een Belgische fagottist (°1959, Turnhout) die laureaat werd in de Tenutowedstrijd 1985. Hij studeerde aan het Lemmensinstituut bij F.De Jonghe. Hij is lid van het Telemann Consort, het Trio Devienne en het Flanders Woodwind Trio en tevens lessenaar-aanvoerder bij het orkest van de Muntschouwburg en docent fagot en kamermuziek aan het Lemmensinstituut. Hij heeft ook reeds CD’s opgenomen met de London Philharmonic.

In het begin van 1997 verscheen dan “Where Dirk Noyen meets Tars Lootens”, bijna tegelijk met die van Francis Pollet, eveneens een fagotspeler. Het lag een beetje voor de hand dat dit tot verwarring zou leiden, want ook op deze CD staat het “concertino” van Lootens, zij het nu in een jazz-arrangement, zoals deze hele CD trouwens. Het is dus eigenlijk geen crossover-CD, het is een gewone jazz-CD (weliswaar nogal “beleefde” jazz), maar dan met in de hoofdrol een fagotspeler, wat voor dat genre inderdaad wel merkwaardig is (*). Buiten een paar (minder geslaagde) jazz-bewerkingen van klassieke “standards” als een Gymnopédie van Satie, “Una furtiva lagrima” van Donizetti of de vliegende hommel van Rimsky-Korsakov, bevat de CD uitsluitend composities van Tars Lootens, die helemaal typerend zijn voor hem. Dat maakt een beoordeling dan ook simpel: je houdt ervan of niet. De rol van Dirk Noyen daarentegen is complexer. Enerzijds is hij duidelijk een virtuoos op zijn instrument. Anderzijds heeft hij uiteraard geen jazzopleiding gehad (welke fagottist heeft dat wél?), maar wat erger is, hij heeft geen jazz-feeling. Zelfs geen improvisatie-feeling (en dat zou toch gekund hebben, mocht hij b.v. wat meer belangstelling aan de dag leggen voor de historische uitvoeringspraktijk), wat er o.m. toe heeft geleid dat Tars ook alle cadenzen heeft moeten uitschrijven. Daarbij werd hij naar eigen zeggen sterk belemmerd door de begrenzingen van het instrument. Met de digitale opnametechnieken kon Noyen anderzijds wél goed overweg. Voor een klassieke muzikant is het niet alledaags om met een computer samen te spelen (de keyboards van Tars vormen immers eigenlijk een midi-computer, d.w.z. dat de klankkleur nog kan worden gewijzigd nà het inspelen), laat staan met zichzelf (voor “Blues voor Truus” speelt hij zelf de drie fagotpartijen).

Ronny De Schepper

(*) De bekendste jazz-opname met een fagot als solo-instrument is wellicht “Round midnight” van Thelonious Monk uit 1969 met Illinois Jacquet op fagot.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.