In juli 2014 was ik al mijn derde boek van de Amerikaanse thrillerauteur James Lee Burke aan het lezen (het kan zelfs al het vierde zijn of meer) en toch heb ik nog geen bijdrage aan hem als zodanig gewijd. Uiteraard heb ik al naar hem verwezen en hem geciteerd in mijn stukken over cajun of over films die zich in Louisiana afspelen, maar de man verdient toch een apart stukje. Oh ja, voor wie zich afvraagt wie het meisje is dat naast hem op de foto staat: dat is zijn dochter Alafair, die eveneens een thrillerschrijfster is. Het merkwaardige is dat Alafair als kind ook opduikt in de boeken van papa Burke. In de boeken is ze wel de geadopteerde dochter van inspecteur Dave Robicheaux, het alterego van Burke, terwijl ik uit zijn biografie afleid dat de échte Alafair ook zijn echte dochter is.

74 luigi bielli

Het boek dat ik in juli 2014 aan het lezen was, is “Een ochtend voor flamingo’s” (“A morning for flamingos”, 1990), het vierde boek in de Robicheaux-reeks (Burke schrijft ook nog andere thrillers, soms met andere vaste hoofdpersonages, soms ook gewoon zonder onderling verband). Men zou dus kunnen veronderstellen dat ik gewoon de reeks in volgorde aan het afwerken ben, maar dat is helaas niet het geval. Ik zeg “helaas”, niet omdat de verhalen zouden “vervolgen”, dat men dus m.a.w. deel één moet hebben gelezen voor men aan deel twee kan beginnen enz. Nee, het gaat meer over het personage van Robicheaux. Dat is zo’n gecompliceerd “geval” dat ik hem graag vanaf zijn “ontstaan” had meegemaakt. Maar goed, gedane zaken nemen geen keer, daar zou Robicheaux het zeker mee eens zijn (inderdaad! p.156 is het al zo ver), ik waarschuw u alleen maar dat als u door mijn stuk zin zou krijgen om ook werk van James Lee Burke te gaan lezen (wat eigenlijk een beetje mijn bedoeling is), maak dan niet dezelfde fout als ik en begin wel degelijk met het eerste boek.
Maar waarom moest ik nu, na al die keren, toch eindelijk mijn ei kwijt over Burke? Wel, dat heeft met de titel van het boek te maken. Op p.149-150 ben ik namelijk de verklaring ervoor tegengekomen, maar voorlopig is het me nog totaal onduidelijk wat dit met het eigenlijke verhaal van het boek heeft te maken. Daarom citeer ik het hier even om er dan later op terug te keren:
‘Je bent een grote jongen. Zoek het zelf maar uit. Kijk maar naar de flamingo’s.’
‘Wat?’
‘Op de rand van de barspiegel. De roze flamingo’s. Toen ik nog een klein meisje was, woonden we in Miami. Mijn vader verzorgde de flamingo’s op de renbaan van Hialeah. Vóór de zevende race joeg hij ze met een bezem op van het middenterrein waar ze stonden, zodat ze hoog boven de tribunes opvlogen. Dat was zijn werk. Hij vond dat het heel belangrijk werk was.’
Ze nam weer een slok en deed langzaam haar ogen dicht en weer open. Haar mond was helderrood.
‘Uh-huh,’ zei ik.
‘Op een ochtend nam hij me mee naar zijn werk en zei dat ik op de houten bank bij de finish moest gaan zitten terwijl hij met een prikstok papier van de baan verwijderde. Maar ik liep naar het middengedeelte en begon de flamingo’s te voeren. Er stond een emmer gemalen garnalen bij de vijver, en daar gooide ik handenvol van naar die grote, prachtige roze vogels. Ik zag of hoorde hem niet van achteren op me af komen. Hij greep me bij mijn haar, dat toen nog lang was, en gaf er een harde ruk aan. Hij trok me mee naar de bank en zei dat als ik niet ophield met huilen, ik er thuis nog meer van zou lusten.
Toen kwam die paardentrainer naar ons toe en schudde zijn vinger tegen mijn vader en zei: “Doe dat kleine meisje geen pijn, Bill. Ze bedoelde het niet kwaad.” Hij pakte me op in zijn armen alsof mijn vader er niet stond en droeg me naar zijn auto. “Ze hoort hier niet. Ik neem haar mee naar de dierentuin. Ga jij maar verder met je werk,” zei hij. “Ik breng haar later wel weer naar je trailer. En ik wil er verder geen woord meer over horen, Bill.”
Hij reed met me naar Crandon Park om naar de flamingo’s te kijken. Hij zei dat mijn vader me geen pijn meer zou doen, niet zolang hij in de buurt was. Daarna kocht hij een ijsje voor me en parkeerde de auto achter een groepje dwergpalmen en trok me bij hem op schoot. Toen begon hij de knoopjes van mijn blouse los te maken. Ik denk daar nog altijd aan terug als mijn ochtend voor flamingo’s.’
`Dat is een beroerd verhaal, Kim.’
`Ach, de een overkomt het wat vroeger, de ander wat later. Wat maakt het uit?’

Naschrift
Uiteindelijk blijkt er helemaal geen relatie te bestaan tussen deze verklaring voor de titel en het eigenlijke verhaal. Dat vind ik persoonlijk een zwaktebod, hoe (luguber-)poëtisch de passage hierboven ook mag zijn. En, je zal het altijd zien, net op het moment dat ik besluit een speciaal stukje aan de schrijver te wijden, valt het boek me enigszins tegen. Ik heb het dan vooral over de passage na driekwart van het boek. Robicheaux gaat undercover en heeft het er moeilijk mee. Dat valt best te begrijpen, undercoverwerk is altijd een tweesnijdend zwaard. Ik herinner mij een aflevering van “Flikken Maastricht” godbetert, waarin de mannelijke hoofdrol, die knappe bink die alle vrouwen het hoofd op hol brengt, in een undercover-operatie de executie (na marteling dan nog wel) van een collega meemaakt zonder dat hij ingrijpt. Omgekeerd kijkt het slachtoffer hem ook alleen maar hulpeloos aan zonder dat-ie op hem een beroep doet, want dat zou toch geen zoden aan de dijk brengen. Dergelijke overdenkingen gaan pagina’s lang ook door het hoofd van Robicheaux, vooral omdat hij ondertussen sympathie heeft opgevat voor de boef die hij erbij moet lappen. Als die sympathie dan ook nog berust op dingen die ze allebei in Vietnam hebben meegemaakt, heb ik het wel gehad. Het zal nu wel nog een tijdje duren vooraleer ik nog eens een Burke (of een hard boiled novel tout court) ter hand zal nemen…

Ronny De Schepper

Een gedachte over “James Lee Burke wordt tachtig…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.