Vandaag is het precies vijftig jaar geleden dat één van de beste (en alleszins één van de duurste) popplaten aller tijden is verschenen: “Good vibrations” van The Beach Boys. De muziek werd geschreven en geproduceerd door Brian Wilson en de teksten zijn van de hand van Wilson en Mike Love. Op de B-kant van de single verscheen de instrumentale compositie “Let’s Go Away for Awhile”, die ook deel uitmaakte van het album Pet Sounds uit 1966. Tien maanden na de uitgave als single verscheen “Good vibrations” op het album Smiley Smile, dat werd uitgebracht in plaats van het afgelaste Smile, dat uiteindelijk pas in 2004 zou verschijnen (met een aangepaste versie van “Good vibrations” trouwens). Op Wikipedia vindt men de uitgebreide bezetting terug die tijdens de zeventien (!) sessies aan bod kwam. Ikzelf stip hier enkel even Paul Tanner aan op theremin, Jesse Ehlich op cello en Don Randi op klavecimbel.

Luc De Ryck en Raymond Thielens gingen in 2012 naar The Beach Boys in het Kursaal van Oostende kijken en vooral luisteren, en Luc bracht hierover enthousiast verslag uit…
“In 2004 zag ik Brian Wilson & zijn toenmalige Beach Boys (evenwel zonder de andere originele leden van de band) aan het werk in de Koningin Elisabethzaal in Antwerpen. Het bleek de meest opmerkelijke verrijzenis sinds Lazarus. In weerwil van zijn verdrugt, verdronken en verdepressieft verleden stond de meester er weer helemaal (maar letterlijk zat hij). Het optreden was een revelatie, die ook door de incrowdpers op superlatiefsten werd onthaald. Na The Beach Boysreünie van vorig jaar t.g.v. het 50-jarig bestaan – wonderbaarlijke hereniging van Brian Wilson, Mike Love, Al Jardine, Bruce Johnston en (medepionier) David Marks – gingen Love en Johnston opnieuw (hun eigen) weg met eigen Beach Boys. En die line-up trad op zaterdag 6 juli op in het Kursaal van Oostende. Eerlijk gezegd: de verwachtingen waren niet zo hoog gespannen, want waren The Beach Boys zonder Brian Wilson wel The Beach Boys? Maar… er gebeurde – alweer – een mirakel!
Mike Love, intussen 72, medeoprichter in 1961, neef van Brian, leidde de 7-koppige band (zanger, 3 gitaren, 2 toetsenmannen, drummer), een collectief van stuk voor stuk klasbakken-van-formaat – niet enkel instrumentaal, ook vocaal.
Wat blijkbaar weinig bekend is: de meeste Beach Boys’ hits zijn van de hand van Brian Wilson én (tekstschrijver) Mike Love. Dat Mike Love 72 is, is hem niet aan te horen. To keep the legend alive was er ook nog de 71-jarige toetsenman-zanger-animator Bruce Johnston, Beach Boy sinds 1965. Een speciaal eresalvo richt ik graag aan musical director-gitarist-zanger Scott Totten, die zo hoog zong als de Eiffeltoren en tijdens het optreden van gitaar verwisselde zoals wij van houding. Drummer John Cowsill (in een vorig leven bij de family band The Cowsills) drumde niet alleen virtuoos, hij zong tegelijk hoger dan de sterren. Idem dito trouwens voor de andere instrumentisten-zangers. De leadzang was dan ook oordeelkundig gespreid over de leden. De groep slaagde er wonderwel in the real sound van de topgroep te laten weerklinken.
En dan dat repertoire. Weinige groepen kunnen bogen op zulk ’n palmares. Love, Johnston & co brachten alle hits, op uitzondering van Heroes and villains en Then I kissed her, naast opmerkelijke interpretaties van California dreamin’ enSummertime blues. Vooral in het eerste deel werd muzikaal gesurft. Hun programma was uiteraard weloverwogen opgebouwd en stormde af op een climax. Toen zij met I get around de pannen van het dak rockten, veerde iedereen recht als een jack in the box. En we zijn – molenwiekend en handklappend – blijven rechtstaan tot het einde. Want Help me Rhonda, California girls, Wouldn’t it be nice, Barbara Ann, Sloop John B, Good vibrations, Wild honey, Dance dance dance en andere Kokomo’s leenden zich niet voor een ter-plaatse-rust.
Zij traden twee uur aan een stuk op, zonder pauze. Voor Mike Love duurde het een gespierd poosje langer, want hij liet zich verleiden tot het signeren van platen, toegangskaarten e.a. Ter illustratie van de publieksgeestdrift: mijn bloedeigen echtgenote, die helemaal niet van adoratieve falderalderietjes en tirlantijntjes houdt, schoof ongedurig aan voor een autogram… Nooit eerder meegemaakt!
Het is bekend: Brian Wilson en Mike Love zijn geen beste vrienden. Mike trok ooit naar de rechtbank i.v.m. de auteursrechten. Markant tijdens het optreden: Love liet (slechts) één keer de naam van Brian Wilson vallen, verwijzend naar diens passie voor a capellazang in de prilste beginjaren. Bruce Johnston rondde God only knows af met een eresaluut aan Carl Wilson, Brians jongere broer, die in 1998, op 51-jarige leeftijd, overleed aan kanker. Carl was leadsinger op God only knows (ook op b.v. Good vibrations). Op deze citaten na bleven de Wilsons onvermeld. Volledigheidshalve: de derde broer-medeoprichter, Dennis, verdronk in 1983, 39 jaar jong, na turbulente jaren als alcoholist.
Op zaterdag 6 juli waren we weer in the sixties. En we zijn er nog. Want intussen heb ik The very best of The Beach Boys bovengespit en vastgespijkerd op mijn cdplayer.
Zien we hen nog ooit terug? God only knows, maar we houden er in elk geval Good vibrations aan over. En wouldn’t it be nice om hen nog eens aan het werk te zien? Ons gezelschap was het er in elk geval over eens: Do it again. Amen. Tot daar het evangelie volgens Lucas.”

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.