Op 29 september 1956 vindt er tijdens een baanwedstrijd in een afgeladen Antwerps Sportpaleis een valpartij plaats. Een ietwat onhandig manoeuvre is het, waarbij Voorting, Van Looy, Sterckx en Ockers ten val komen. De eerste drie staan op en vervolgen hun weg, Stanneke blijft liggen. Hij is op zijn hoofd gevallen. Twee dagen later zal hij aan zijn verwondingen sterven…

De gevoelens van rouw en verdriet die zijn dood teweegbrengt, is te vergelijken met een nationale ramp. Wanneer hij enkele dagen later begraven wordt, zijn de straten van Borgerhout afgeladen (zie foto). Ruim twintigduizend mensen treuren gezamenlijk om Stanneke.
Voor mijzelf, een manneke van bijna vijf jaar (op 19 oktober zou het zo ver zijn), was dit de eerste kennismaking met de dood (mijn grootvader was reeds gestorven, maar daar had men mij ver vandaan gehouden). Mijn vader had een speciale editie van een weekblad gekocht, met op de voorpagina een reuzegroot portret van Stan op zijn doodsbed. Met zijn hoofd in een enorm verband was hij voor mij de eerste dode die ik zag en ik had daar werkelijk schrik van (de eerste dode “in real life” zou mijn vader zelf zijn, pas vele tientallen jaren later). Toch moet ik in de loop van mijn jeugd die uitgave gekregen hebben om de wielrenners uit te knippen om mee te spelen. En zo is niet alleen dat boekje (dat nu ongetwijfeld veel geld waard zou zijn) verdwenen, maar ook de renners zelf, die zoals lezers van deze blog stilaan wel weten, rond mijn zestiende jaar door mijn moeder in de kachel werden gegooid…

Een gedachte over “Stan Ockers (1920-1956)

  1. Die moeders toch. Geen respect voor de cultuur van verzamelen dat rond het wielrennen hangt. Ik heb in elk geval mijn kinderverzameling altijd kunnen vrijwaren. Nochtans is ooit het “prentje” van Eddy Merckx in amateurWK-trui verdwenen. Jaren aan een stuk heb ik alle doosjes, kastjes, opbergvakken doorzocht. Het heeft geduurd tot ik de wielerbeurzen ontdekte dat ik het weer aan mijn verzameling kon toevoegen.
    Mijn boekje met de uitslagen van mijn eigen gesimuleerde koersen (met mijn favorieten Eddy Merckx en wijlen Jos Huysmans altijd aan kop) is echter wel in een grote opkuis verloren gegaan. En dit tot mijn grote spijt.
    O ja, ook het zoutvatje van Eddy Merckx (zie het verhaal op mijn blog) werd ooit door mijn moeder naar de vuilnisbak verwezen (het was dan ook echt versleten). Maar daar heb ik dan toch een mooi verhaal kunnen over maken dat achteraf mijn moeder de tranen in de ogen deed krijgen.

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.